کالبدشکافی ایرپاد مکس اپل: نگاهی به درون هدفون‌های لوکس

قبل از اینکه دست به آچار بشیم، بیا یه مرور سریع روی مشخصات اصلی ایرپاد مکس داشته باشیم تا ببینیم با چه غولی طرفیم:

← دو تا درایور دینامیک 40 میلی‌متری با طراحی اختصاصی اپل

← دو تا بالشتک گوش مغناطیسی همرنگ با بدنه

← دو تا تراشه پردازشی H1 اپل (یکی تو هر کاپ)

← هشت تا میکروفون برای سیستم حذف نویز فعال (ANC)

بلوتوث نسخه 5.0 با پشتیبانی از کدک AAC

یه کیس هوشمند (Smart Case) با پوشش نرم و کابل تبدیل لایتنینگ به USB-C برای شارژ

نکته جالب اینه که هیچ کابل انتقال صدای آنالوگی (AUX) تو جعبه نیست و برای استفاده سیمی از این هدفون باید کابلش رو جداگانه تهیه کنی.

اولین کاری که می‌کنیم باز کردن بسته‌بندی جذابشه.

کیس هوشمند با یه کاور کاغذی محافظت شده تا کاملا تمیز و بی‌نقص به دستت برسه.

این کاور کاغذی یکپارچه، طراحی خیلی دقیقی داره و مشخصه که اپل برای همین بسته‌بندی هم زمان زیادی گذاشته. کیس هوشمند ایرپاد مکس برعکس بقیه هدفون‌ها، کل دستگاه رو نمی‌پوشونه و فقط روی کاپ‌های گوش رو می‌گیره؛ یه چیزی شبیه به یه لباس نصفه‌ونیمه!

قبل از اینکه بریم سراغ باز کردن فیزیکی، تصمیم گرفتیم با اشعه ایکس یه نگاهی به داخلش بندازیم تا ببینیم با چه ساختاری مواجهیم. این عکس‌های اشعه ایکس جزئیات فوق‌العاده‌ای رو بهمون نشون می‌دن. بریم ببینیم چیا پیدا کردیم: دو تا سلول باتری که هر دوشون فقط تو یکی از کاپ‌های گوش قرار دارن.

نکته نگران‌کننده اینه که اطراف باتری‌ها اتصالات لحیم‌کاری شده و سیم می‌بینیم، اما خبری از کانکتورهای فشاری واضح نیست. با این حال هنوز امیدواریم که تعویض باتری خیلی هم سخت نباشه.

تو عکس اشعه ایکس مشخصه که کاپ گوش مقابل باتری‌ها، هیچ قطعه سنگینی برای حفظ تعادل وزن نداره و بیشترش فضای خالیه. شاید اپل از روش دیگه‌ای برای بالانس کردن وزن استفاده کرده.

آهنرباهای درایور اسپیکر به شکل حلقه‌های دوتایی و خیلی بزرگ هستن و به نظر می‌رسه خود اسپیکرها با پیچ محکم شدن که این یه خبر عالی برای تعمیرکاره! کلی آهنربای کوچیک برای تراز کردن قطعات، براکت‌هایی برای میکروفون‌های مختلف و باز هم تعداد بیشتری پیچ جذاب دیده می‌شه.

با بررسی تصاویر سه‌بعدی اشعه ایکس، می‌تونیم درک خیلی بهتری از عمق و لایه‌بندی داخلی هر کدوم از کاپ‌ها داشته باشیم. تو این نما خیلی راحت‌تر می‌شه جای پیچ‌ها رو پیدا کرد و فهمید اپل قطعات رو با چه ظرافتی روی هم سوار کرده.

یه لحظه صبر کن؛ داریم اپل واچ رو کالبدشکافی می‌کنیم یا ایرپاد رو؟ اون دکمه چرخان یا همون Digital Crown اپل واچ اینجا هم حضور داره، ولی سایزش حدود سه برابر بزرگ‌تر شده! تو ایرپاد مکس، این دکمه وظیفه کنترل ولوم صدا و پخش موسیقی رو بر عهده داره. لبه پایینی کاپ‌ها چند تا سوراخ داره، اما هیچ‌کدومشون اون جک 3.5 میلی‌متری دوست‌داشتنی و گرد صدا نیستن.

در عوض، پورت لایتنینگ هم وظیفه شارژ رو بر عهده داره و هم انتقال صدای سیمی. البته همون‌طور که گفتیم برای صدای سیمی باید کابل تبدیل رو جدا بخری.

اولین قدم برای باز کردن این دستگاه، برداشتن بالشتک‌های مغناطیسی گوشه. دیدن یه قطعه که کاربر بتونه به این راحتی خودش عوضش کنه تو محصولات خانواده ایرپاد، واقعا مثل یه معجزه می‌مونه! اگه دنبال لوگوی اپل روی این هدفون می‌گردی، باید بدونی که خبری از لوگوی بزرگ روی کاپ‌ها نیست و خیلی مینیمال طراحی شده.

زیر بالشتک‌ها پر از سوراخه و وقتی دقیق‌تر نگاه می‌کنیم... اون‌ها پیچ هستن؟ بله! خبر خوب اینه که فعلا نیازی نیست با چسب بجنگیم. این یه تغییر رویه بزرگ و امیدوارکننده نسبت به ایرپادهای قبلیه که کلا با چسب سر هم می‌شدن.

اما خبر نه‌چندان خوب اینه که این پیچ‌ها از نوع Pentalobe هستن. خوشبختانه ما ابزارش رو داریم و با ست کامل پیچ‌گوشتی‌هامون آماده مقابله با هر نوع پیچی هستیم.

از اینجا به بعد تازه سختی کار شروع می‌شه. اون پیچ‌هایی که دیدیم یکم عجیب رفتار می‌کنن. یه مقدار که می‌چرخونی‌شون گیر می‌کنن و دیگه باز نمی‌شن.

اگه مثل ما سعی کنی با زور درشون بیاری، فقط باعث می‌شی قطعات داخلی بشکنن و تو فضای بسته کاپ صدا بدن، در حالی که کاپ هنوز همون‌طور کیپ و بسته مونده!

قضیه از این قراره که اصلا نباید این پیچ‌ها رو دربیاری! فقط باید حدود یک‌چهارم دور بچرخونی‌شون تا یه گیره قفل‌کننده در اون سمت آزاد بشه. این یه مکانیزم قفل خیلی خاصه.

چالش بعدی چسبه. بله، آزاد کردن قفل‌ها و پیچ‌ها کافی نیست. باید سشوار صنعتی رو بیاریم و خیلی با احتیاط گرما بدیم تا پلاستیک‌های اطراف ذوب نشن.

هیچ درزی برای وارد کردن ابزار از لبه‌ها وجود نداره و اگه تلاش کنی، قطعا بدنه رو زخمی می‌کنی. چون قبلا پیچ‌ها رو باز (یا همون آزاد) کردیم، یه پیک پلاستیکی رو می‌ندازیم زیر سوراخ پیچ‌ها و به سمت بیرون می‌کشیم. بالاخره در کاپ باز می‌شه!

توری‌های داخلی کاپ رو برمی‌داریم. روی هر کدوم از این شبکه‌ها یه میکروفون مخفی شده تا دقیقا همون صدایی رو بشنوه که تو می‌شنوی. این میکروفون اطلاعات رو به تراشه H1 می‌فرسته تا اکولایزر رو در لحظه تنظیم کنه.

هر درایور 40 میلی‌متری با چند تا پیچ محکم شده که یکی‌شون یه پایه بلند فلزیه. برای باز کردنش به یه سری خاص نیاز داریم. یه سری پیچ‌گوشتی Torq-set #6 پیدا می‌کنیم که با اینکه کاملا فیت نیست، اما کارمون رو راه می‌ندازه.

با باز کردن پیچ‌ها، درایور به راحتی برمی‌گرده و زیرش دو تا پین فنری می‌بینیم که اتصال برق رو برقرار می‌کنن. طراحی خیلی تمیز و تعمیرپذیریه!

حالا فضای کافی داریم تا بریم سراغ هدف بعدی: باتری. همون‌طور که تو عکس اشعه ایکس دیدیم، هر دو تا سلول باتری تو کاپ سمت راست قرار دارن و با یه کابل به هم وصل شدن.

خبر عالی اینه که هر دو سلول با پیچ محکم شدن و خبری از چسب‌های آزاردهنده نیست. بهتر از اون، این باتری‌ها با یه کانکتور فشاری شبیه کانکتورهای آیفون به برد وصل می‌شن و نیازی به لحیم‌کاری برای تعویضشون نداریم.

این سطح از تعمیرپذیری برای یه محصول از خانواده ایرپاد واقعا شگفت‌انگیزه! اگه اون مرحله سخت باز کردن چسب در کاپ نبود، می‌شد گفت تعویض باتریش خیلی ساده‌ست. واقعا حس خوبیه که بشه باتری رو عوض کرد و کل دستگاه رو دور نینداخت.

این دو تا سلول ساخت شرکت Sunwoda هستن و به صورت موازی به هم وصل شدن. ظرفیت کلشون 664 میلی‌آمپرساعت (2.53 وات‌ساعت) با ولتاژ 4.35 ولته.

این ظرفیت دقیقا هم‌رده هدفون بی‌سیم Bose NC 700 با باتری 2.39 وات‌ساعتیه. البته مدل سونی WH-1000XM4 به خاطر باتری بزرگ‌تر 4.1 وات‌ساعتیش، شارژدهی بیشتری داره.

هدف بعدی: برد منطقی (Logic Board). تو هر طرف یه برد منحصربه‌فرد وجود داره که هر دو رو بیرون می‌کشیم تا تراشه‌هاش رو دقیق‌تر بررسی کنیم.

تراکم قطعات روی این بردها بی‌نظیره و نشون می‌ده اپل چقدر تو طراحی مدارهای فشرده مهارت داره.

بیا ببینیم روی سمت اول این برد چه تراشه‌هایی نشستن:

← میکروکنترلر 32 بیتی Arm ساخت STMicroelectronics.

← تراشه 343S00404 با لوگوی اپل که احتمالا همون سیستم‌روی‌چیپ (SoC) بلوتوثه.

این قطعه به احتمال خیلی زیاد همون تراشه معروف H1 هست که یکی از اون‌ها تو هر کاپ قرار گرفته.

← حافظه فلش سریال 256 مگابیتی از Winbond.

← کدک صوتی Cirrus Logic CS46L10A0.

آمپلی‌فایر صوتی تک‌کاناله Cirrus Logic CS44L22.

آیسی شارژر باتری SN2501 ساخت Texas Instruments.

ادامه بررسی تراشه‌های روی برد اول:

← احتمالا یه واحد اندازه‌گیری اینرسی (IMU) ساخت Bosch Sensortec.

← شتاب‌سنج 3 محوره Bosch Sensortec.

← مالتی‌پلکسر پورت نمایشگر CBTL610A38 از NXP.

← آرایه گیت برنامه‌پذیر (FPGA) مدل MachXO2 ساخت Lattice Semiconductor.

سوییچ USB 2.0 با سرعت 480 مگابیت بر ثانیه از Diodes Incorporated.

سوییچ آنالوگ دو کاناله از Texas Instruments.

← ترنسیور گذرگاه دوگانه 4 بیتی از Texas Instruments.

حالا بردها رو برمی‌گردونیم تا ببینیم اون سمت چه خبره:

← آیسی مدیریت تغذیه 338S00517 ساخت اپل.

← کنترلر شارژ 610A3В از شرکت NXP.

← آپ‌امپ (تقویت‌کننده عملیاتی) از Texas Instruments.

← مقایسه‌کننده (Comparator) از Texas Instruments.

مبدل DC-DC کاهنده 300 میلی‌آمپری از Texas Instruments.

یه سوییچ USB 2.0 دیگه از Diodes Incorporated.

← ماژول تغذیه کاهنده 100 میلی‌آمپری از Maxim Integrated.

برای رسیدن به پورت لایتنینگ باید چهار تا پیچ Torx رو باز کنیم. جای دو تاشون اونقدر تنگه که مجبور می‌شیم یه سر پیچ‌گوشتی T2 رو داخل آچار بکس 4 میلی‌متری قرار بدیم تا بتونیم بهشون برسیم!

با اینکه درآوردنش سخته، اما ماژولار بودن این پورت برای تعمیرپذیری حیاتیه؛ چون اگه خراب بشه و نشه عوضش کرد، هدفون دیگه هیچ‌وقت شارژ نمی‌شه.

مورد بعدی: پشت اون دو تا شیار بیرونی در قسمت پایین هر کاپ، یه کانال هوای پلاستیکی وجود داره که مستقیما به محفظه پشت درایور وصل می‌شه. می‌شه بهش گفت "پورت هوا".

احتمالا این سیستم تهویه همون چیزیه که به درایورها اجازه می‌ده تو ولوم‌های بالا، بیس‌های قوی رو بدون افت کیفیت و اعوجاج پخش کنن.

زیر خط آنتن روی کاپ چپ، یه آنتن بزرگ مخفی شده. اول فکر می‌کردیم شاید این یه وزنه تعادل باشه تا وزن باتری‌های کاپ راست رو جبران کنه، اما وزنش تقریبا هیچی نیست!

میکروفون‌های بالایی با یه سری براکت‌های فلزی کوچیک نگه داشته می‌شن که هم با پیچ و هم با پرچ‌های پلاستیکی محکم شدن. این حجم از اتصالات واقعا عجیبه.

با یه هویه می‌شه به راحتی سر پرچ‌های پلاستیکی رو ذوب کرد و درشون آورد، اما این روش اصلا برای تعمیر و سرهم‌بندی دوباره مناسب نیست.

همون حوالی، سخت‌افزار مکانیکی دکمه‌ها رو پیدا می‌کنیم. دکمه و کابل فلتش راحت جدا می‌شن، اما بقیه مکانیزم با دو تا مهره شش‌گوش به شدت ریز محکم شده که از کوچیک‌ترین آچارهای ست ما هم ریزترن.

این سومین باریه که برای باز کردن فقط همین یه جفت هدفون، ابزارهای فوق‌تخصصی ما کم میارن و به دردسر می‌افتیم.

حالا داری به یکی از پیچیده‌ترین و شاهکارترین قسمت‌های ایرپاد مکس نگاه می‌کنی. باز کردن این بخش ترسناک به نظر می‌رسه، نه؟ اصلا!

هدبند هر هدفون باکیفیتی باید بتونه کج بشه، بچرخه و کاپ‌ها رو به هم وصل کنه، اما هیچ هدفونی این کار رو مثل ایرپاد مکس انجام نمی‌ده.

لولای الکترومکانیکی اپل هم خیلی ظریفه و هم به شدت مستحکم ساخته شده؛ شاید همین طراحی پیچیده باعث بشه قیمت 550 دلاریش یکم منطقی‌تر به نظر برسه.

این لولا باید اتصال محکم و در عین حال راحتی رو برای هدبند فراهم کنه و همزمان برق باتری رو با خیال راحت از یک سمت به سمت دیگه انتقال بده.

اپل تو بخش چرخان این مفصل از یه کابل فلت پیچ‌خورده با طراحی هوشمندانه استفاده کرده تا در برابر کشش مقاوم باشه؛ و در ادامه برای اتصال به خود هدبند از پین‌های فنری استفاده کرده. واقعا طراحی خفنیه.

امیدواریم این طراحی عجیب باعث بشه خرابی‌های ناشی از قطعی کابل تو این هدفون به حداقل برسه. پیش‌بینی دوام قطعات سخته، اما کاملا مشخصه که اپل فکر زیادی روی این بخش کرده.

با باز کردن یه مشت پیچ Torx، مفصل آماده‌ست تا خودی نشون بده.

نه فقط پیچ‌های T4، T3 و T2، بلکه بعد از باز کردن چند تا پیچ فوق‌ریز Torx T1، لولا از هم باز می‌شه و فنرها، بلبرینگ‌های مینیاتوری و محفظه‌های ماشین‌کاری‌شده بسیار دقیقش رو به رخ می‌کشه.

اون دو تا فنر بزرگ‌تر وظیفه دارن فشار ملایمی رو به سرت وارد کنن تا هدفون کیپ بمونه، اما دو تا فنر کوچیک‌تر یه ترفند جذاب دارن که جلوتر بهت می‌گیم. چرا اپل این قطعات رو اینقدر پیچیده و مهندسی‌شده ساخته؟ چند تا دلیل داره:

دو نقطه‌ای که هدبند رو به کاپ‌ها وصل می‌کنن، تو راحتی هدفون نقش اساسی دارن. این مفصل باید بتونه تو چند جهت آزادانه حرکت کنه تا راحت روی سر بشینه و در عین حال اونقدر محکم باشه که موقع گذاشتن و برداشتن یا تغییر سایز، آسیب نبینه.

علاوه بر این، هدفون‌ها عملا منبع لرزش هستن. درایورها تو هر دو کاپ دائما در حال لرزش‌های سریعن تا صدا تولید کنن؛ پس هر قطعه مکانیکی داخل کاپ باید به شدت مقاوم باشه تا مرور زمان باعث لق شدنش نشه.

شایعه شده بود که اپل می‌خواسته هدبند ایرپاد مکس هم مثل بالشتک‌هاش به راحتی قابل تعویض باشه. با اینکه این قابلیت به طور رسمی تو طراحی نهایی دیده نشد، اما این لولا اونقدر پیچیده‌ست که احتمالا یه ترفند مخفی تو آستینش داره...

و حالا این همون ترفند جذابیه که گفتیم: با وجود پیچیدگی مفصل، می‌تونی کل هدبند رو فقط با یه سوزن سیم‌کارت یا گیره کاغذ، بدون اینکه کاپ رو باز کنی، از ایرپاد مکس جدا کنی!

وقتی هدفون کاملا سر هم شده‌ست، کافیه سوزن رو تو یه سوراخ کوچیک فشار بدی؛ این کار اون دو تا فنر ریز داخل مفصل رو جمع می‌کنه و گیره‌ای که هدبند رو نگه داشته آزاد می‌شه.

ما هم مثل تو شوکه شدیم. آیا اپل این سوراخ ریز رو برای تعمیر راحت‌تر گذاشته؟ یا برای حمل‌ونقل؟ شاید هر دو! حالا یکم قیمت بالای این هدفون منطقی‌تر به نظر می‌رسه.

اینم از کالبدشکافی ایرپاد مکس! واقعا هدفون عجیب، گیج‌کننده و در عین حال جذابی بود. با وجود روند باز کردن سخت و پر از چسب و پیچ‌های گیج‌کننده‌ش، این دستگاه در واقع نسبتا قابل تعمیره. شاید تعمیرش لذت‌بخش نباشه، اما غیرممکن هم نیست.

مثل همیشه با پیچ‌های اپل یه رابطه عشق و نفرت داریم: عاشق اینیم که از پیچ استفاده کرده، اما از نوع پیچ‌هایی که انتخاب کرده متنفریم! قبل از اینکه بریم سراغ امتیازدهی، بیا یه نگاه گذرا به رقبا بندازیم...

برای اینکه بهتر بفهمیم اپل تو بازار هدفون‌های رده‌بالا چطور عمل کرده، یه نگاه سریع به دل و روده چند تا رقیب می‌ندازیم که خبری از پورت لایتنینگ و چرخ‌دنده اپل واچ توشون نیست. از هدفون محبوب و خوش‌قیمت‌تر سونی یعنی WH-1000XM4 شروع می‌کنیم. چون بدنه این هدفون پلاستیکیه، تو عکس اشعه ایکس خیلی شفاف‌تر و ساده‌تر دیده می‌شه.

بالشتک‌های گوش سونی با خارهای پلاستیکی وصل می‌شن و خبری از آهنرباهای جذاب اپل نیست. این خارها ممکنه به مرور زمان خشک بشن و بشکنن. زیر بالشتک، یه فوم محافظ قرار داره و زیر اون، درایورها تو یه محفظه پلاستیکی جا گرفتن. برای رسیدن به بقیه قطعات، باید چهار تا پیچ رو تو هر کاپ باز کنیم تا پنل بیرونی جدا بشه.

پشت کاپ سمت چپ، برد منطقی مربعی سونی رو می‌بینیم که پردازنده صوتی و بلوتوث روش سوار شدن. پشت کاپ سمت راست هم باتری قرار داره. کانکتورش راحت جدا می‌شه، اما خود باتری با یه چسب دوطرفه خیلی قوی چسبیده که برای باز کردنش به یکم الکل نیاز داریم.

تو هر دو تا کاپ، تمام سیم‌هایی که از پلاستیک رد شدن با چسب قطره‌ای سر جاشون محکم شدن. این موضوع کار کردن روی قطعات و دسترسی به پورت USB-C یا جک 3.5 میلی‌متری رو خیلی سخت می‌کنه. در کل هدفون سونی طراحی نسبتا ساده‌تری داره و بعد از دردسرهای ایرپاد مکس، کار کردن باهاش راحت‌تر بود:

← همه پیچ‌ها چهارسوی معمولی هستن؛ بالشتک‌ها، هدبند، دکمه‌ها و پورت‌ها ماژولار و قابل تعویضن.

← باتری چسبناکه و مسیر رسیدن بهش یکم عجیبه.

← استفاده زیاد از چسب قطره‌ای و نبود کانکتورهای راحت برای جک صدا و درایورها نکته منفیه.

بریم سراغ یه رقیب دیگه؛ هدفون Bose NC 700 که یکم فلز بیشتری تو طراحیش داره، مخصوصا تو قسمت هدبند براقش.

مثل سونی، بالشتک‌های بوز هم با خارهای پلاستیکی وصل شدن و با یه اسپاجر راحت جدا می‌شن. برخلاف سونی و اپل، لایه پارچه‌ای روی اسپیکر به بالشتک وصل نیست و یکم چسبیده شده که موقع کندنش ممکنه پاره بشه. زیر این پارچه، پیچ‌های امنیتی Torx راه ورود به کاپ‌ها رو بستن. کاپ سمت راست که برد اصلی توشه، پر از سیم‌های درهم‌پیچیده‌ست. روی برد اصلی هم تراشه بلوتوث صوتی کوالکام دیده می‌شه.

باتری بوز پشت درایور قرار گرفته و با سیم‌های بلند به برد وصله، اما اتصالش لحیم شده که تعمیرپذیری رو کم می‌کنه. هدبند با پیچ وصل شده اما بدون لحیم‌کاری کامل جدا نمی‌شه. در عوض جک صدای 2.5 میلی‌متری ماژولاره و با پیچ محکم شده. نکته بد اینه که میکروفون‌ها غرق در چسب هستن و برد USB-C با پرچ‌های پلاستیکی بسته شده!

اگه بخوایم بوز رو جمع‌بندی کنیم:

← بالشتک‌ها، درایورها، جک صدا و دکمه‌ها قابل دسترس و تعویضن.

← باتری راحت درمیاد اما هم چسب داره و هم اتصالش لحیم شده.

← چسب زیاد مانع درآوردن میکروفون‌ها می‌شه، پورت شارژ با پرچ پلاستیکی یک‌بارمصرف بسته شده و جدا کردن هدبند نیاز به لحیم‌کاری داره.

ایرپاد مکس با این همه قطعات پیچیده و مهندسی دقیق، بیشتر شبیه یه ساعت مکانیکی لوکس می‌مونه تا یه هدفون معمولی. با وجود تمام پیچیدگی‌ها، چسب‌ها و پیچ‌های عجیبش، اولین هدفون دورگوشی اپل در واقع قابل تعمیره؛ البته به شرطی که ابزارهای خیلی تخصصی داشته باشی و حوصله زیادی به خرج بدی.

دیدن قطعاتی که راحت تعویض می‌شن (مثل بالشتک‌های آهنربایی و هدبند با اون ترفند سوزن سیم‌کارت) تو یه محصول اپل واقعا هیجان‌انگیزه.

بعد از کالبدشکافی رقباش، حالا می‌تونیم درک بهتری از قیمت بالای این محصول داشته باشیم. مهندسی وسواسی اپل باعث شده هدفون‌های سونی و بوز در مقابل ایرپاد مکس از نظر طراحی داخلی شبیه اسباب‌بازی به نظر برسن. با همه این اوصاف، وقتشه که بالاخره به یه محصول از خانواده ایرپاد، امتیازی بالاتر از صفر بدیم...

به دلیل پیچیدگی‌های بیش از حد در دسترسی به باتری و نیاز به ابزارهای بسیار متنوع، امتیاز این دستگاه رو در سطح متوسط در نظر می‌گیریم.

ایرپاد مکس اپل امتیاز 4 از 10 رو تو مقیاس تعمیرپذیری ما می‌گیره (10 یعنی راحت‌ترین حالت تعمیر):

← بالشتک‌ها مغناطیسی هستن و بدون هیچ ابزاری تعویض می‌شن.

← هدبند با یه سوزن سیم‌کارت به راحتی از کاپ‌ها جدا می‌شه و نیازی به قطع سیم یا دردسر اضافی نداره.

← درایورها و باتری با پیچ بسته شدن و اتصالاتشون روی برد از نوع فشاری و ماژولاره.

← با اینکه پیچ همیشه از چسب بهتره، اما تنوع عجیب‌وغریب و سایزهای بسیار ریز پیچ‌ها تو این هدفون کلافه‌کننده‌ست و به یه ست ابزار فوق‌حرفه‌ای نیاز داری.

← دسترسی به قطعات داخلی به خاطر چسب‌های زیاد، بست‌های اختصاصی و فضای به شدت تنگ، کار سختیه.

← باتری با اینکه ماژولار و قابل تعویضه، اما خیلی عمیق جاسازی شده و رسیدن بهش زمان می‌بره.

← اپل به جز بالشتک‌ها، هیچ قطعه یدکی دیگه‌ای رو به صورت رسمی در اختیار کاربرا یا تعمیرکارها قرار نمی‌ده. امیدوارم از این کالبدشکافی تو تیم آیسی‌مدار لذت برده باشی. اگه عاشق این‌جور مطالب عمیق و فنی هستی، حتما اپلیکیشن آیسی‌مدار رو دانلود کن تا به هزاران محتوای آموزشی و نقشه تعمیراتی دسترسی داشته باشی.