کالبدشکافی دوگانه سامسونگ؛ بررسی قطعات داخلی گلکسی واچ ۴ و واچ ۴ کلاسیک

اول از همه وقتشه یه نگاهی به مشخصات روی کاغذ بندازیم تا ببینیم این پوشیدنی‌های جدید سامسونگ چه امکاناتی رو برای مچ دست تو به ارمغان آوردن:

← پردازنده اگزینوس W920 با فرکانس 1.18 گیگاهرتز (دو هسته Cortex-A55)، پردازشگر تصویر کم‌مصرف Cortex-M55، پردازنده گرافیکی Mali-G68 و مودم داخلی LTE.

← صفحه‌نمایش دایره‌ای Super AMOLED با قابلیت نمایشگر همیشه روشن (Always-On). این صفحه تو دو اندازه 1.19 و 1.36 اینچی برای هر دو مدل با تراکم پیکسلی 330 PPI در دسترسه.

← یک و نیم گیگابایت رم در کنار 16 گیگابایت حافظه داخلی.

← باتری 361 میلی‌آمپرساعتی برای مدل‌های بزرگ‌تر مثل واچ 4 کلاسیک 46 میلی‌متری، و یه باتری 247 میلی‌آمپرساعتی برای مدل‌های کوچیک‌تر مثل واچ 4 نسخه 40 میلی‌متری.

یه لیست بلندبالا از سنسورها: شتاب‌سنج، فشارسنج، ژیروسکوپ، سنسور ژئومغناطیسی، سنسور تشخیص نور، حسگر اپتیکال ضربان قلب، نوار قلب (ECG)، سنسور تحلیل امپدانس بیوالکتریک و البته یه سنسور اثر هال روی نسخه کلاسیک.

گواهی IP68 که نشون می‌ده این ساعت‌ها تا عمق 50 متری (5 ATM) در برابر نفوذ آب مقاوم هستن.

با اینکه گلکسی واچ 4 و واچ 4 کلاسیک از نظر سخت‌افزاری تقریبا دوقلو هستن، اما هر کدوم استایل و ظاهر خاص خودشون رو دارن. نسخه کلاسیک با حفظ همون حاشیه چرخان معروف واچ 3، یکم درشت‌تر و عضلانی‌تر به نظر می‌رسه. اما اگه دنبال یه طراحی مینیمال‌تری، نسخه استاندارد واچ 4 بیشتر شبیه سری اکتیو سامسونگ یا ساعت‌های شیائومی طراحی شده.

در حالی که فریم نسخه استاندارد همیشه از جنس آلومینیومه، مدل کلاسیک گزینه‌های جذاب‌تری مثل فولاد ضدزنگ 316L یا حتی تیتانیوم داره (ماده‌ای که مقاومت بالایی داره و تو صنایع فضایی هم استفاده می‌شه).

قبل از اینکه قاب این ساعت‌ها رو باز کنیم، نسل قبلی یعنی گلکسی واچ 3 رو هم آوردیم تا ببینیم چه تفاوت‌های ظاهری بینشون وجود داره. هر دو مدل واچ 4 دکمه‌های مستطیلی و براقی دارن که جایگزین اون دکمه‌های کاملا گرد تو نسل قبلی شدن.

اضافه شدن سنسور جدید تحلیل امپدانس بیوالکتریک (BIA) به پشت بدنه، تغییر خاصی تو چیدمان سخت‌افزاری ایجاد نکرده. اما چیزی که اینجا دیگه دیده نمی‌شه، دریچه پورت سرویسیه که قبلا بالای واچ 3 قرار داشت (تو عکس سوم می‌تونی جاش رو ببینی).

خب، گشت و گذار در ظاهر دستگاه کافیه؛ حالا وقتشه که ابزارها رو برداریم و بریم سراغ قلب تپنده این ساعت‌ها. هر دو مدل درست مثل واچ 3 از پشت باز می‌شن. اول باید چهار تا پیچ سه‌سو رو با یه پیچ‌گوشتی مخصوص باز کنی. بعدش با اهرم کردن یه ابزار بازکننده پلاستیکی، قاب پشتی به راحتی جدا می‌شه و می‌تونی داخلش رو ببینی.

صبر کن، مگه نباید از کیسه آب‌گرم استفاده می‌کردیم؟ نه! اصلا نیازی به حرارت دادن نیست. واشر پلاستیکی که وظیفه ضدآب کردن دستگاه رو بر عهده داره، قاب پشتی رو خیلی خوب کیپ کرده و همین کارمون رو راحت‌تر می‌کنه.

در مقایسه با قاب پشتی یکپارچه تو واچ 3، اینجا قطعات بیشتری همون اول کار برای باز کردن جلوت قرار می‌گیرن؛ مثل فلت‌ها و سیم‌هایی که ظاهرا وظیفه‌شون اندازه‌گیری ترکیبات بدنته.

← تنها تراشه سیلیکونی که روی این بخش می‌بینیم، تراشه AFE4500S ساخت Texas Instruments هست که کارش مدیریت سنسورهای زیستی اپتیکاله.

اگه از دیدن اون تراشه کوچیک سنسور زیستی تو مرحله قبل لذت بردی، اینجا حسابی قراره شگفت‌زده بشی، چون کلی تراشه دیگه منتظرمونن!

با باز کردن چند تا پیچ و استفاده از اسپاجر، مادربردها کاملا آزاد می‌شن. تو عکس‌ها، برد واچ 4 کلاسیک رو سمت چپ و برد واچ 4 استاندارد رو سمت راست می‌تونی مقایسه کنی.

← پکیج اختصاصی سامسونگ که پردازنده دو هسته‌ای 1.18 گیگاهرتزی Exynos W920 رو با 1.5 گیگابایت رم LPDDR4 ادغام کرده.

← آیسی فرکانس میانی Shannon 915 ساخت سامسونگ.

← تراشه ترکیبی وای‌فای 802.11n و بلوتوث 5.0 مدل BCM43013 ساخت Broadcom با مصرف انرژی فوق‌العاده پایین.

← تقویت‌کننده قدرت QPA5580 ساخت Qualcomm Atheros (به احتمال زیاد).

حالا بریم سراغ یه بررسی دقیق‌تر! پشت مادربرد واچ 4 کلاسیک چیز خاصی برای دیدن وجود نداره، اما روی برد واچ 4 معمولی چند تا از همون تراشه‌های قبلی دوباره خودشون رو نشون می‌دن:

← آیسی فرکانس میانی S915.

← تراشه ترکیبی وای‌فای و بلوتوث BCM43013 ساخت Broadcom.

از روی مشخصات فنی حدس می‌زدیم که معماری داخلی این دو ساعت خیلی شبیه هم باشه و خب... دقیقا همینه. از نظر چیدمان تراشه‌ها، تقریبا هیچ تفاوتی بینشون نیست.

مخزن انرژی این ساعت‌ها دقیقا زیر مادربردها پنهان شده و داخل یه فریم پلاستیکی میانی جا خوش کرده.

خوشبختانه هر دو باتری رو می‌شه بدون نیاز به هیچ حرارتی درآورد، فقط کافیه یه اسپاجر محکم دم دستت باشه. (البته یادت باشه زیاد فشار نیاری تا باتری سوراخ نشه؛ هشدارها و نکات ایمنی مربوط به باتری‌های لیتیوم-یونی اینجا هم صدق می‌کنه).

واچ 4 کلاسیک 46 میلی‌متری یه باتری 1.40 وات‌ساعتی (361 میلی‌آمپرساعت) تو دلش داره، در حالی که نسخه 40 میلی‌متری واچ 4، یه باتری 0.95 وات‌ساعتی (247 میلی‌آمپرساعت) رو در خودش جا داده.

در مقایسه با باتری 1.3 وات‌ساعتی واچ 3، این یه ارتقای جزئی حساب می‌شه. در مقام مقایسه، ساعت Mi Watch با 1.62 وات‌ساعت ظرفیت بیشتری داره، و اپل واچ سری 6 (نسخه 44 میلی‌متری) با 1.17 وات‌ساعت در رده‌های پایین‌تر قرار می‌گیره.

وقتی آخرین قطعات رو از فریم میانی جدا می‌کنیم، یه موتور ویبره آشنا رو کنار سنسور فشارسنج می‌بینیم. اما جالب‌ترین قسمت این بخش، فلت مربوط به دکمه‌هاست. این فلت فقط یه میکروفون (برای قابلیت ردیابی خروپف) نداره، بلکه یه صفحه اتصال مسی هم روبروی کانکتورش تعبیه شده. این طراحی به ساعت اجازه می‌ده تا یه مدار الکتریکی رو از طریق بدن تو ببنده و تحلیل امپدانس بیوالکتریک رو با دقت انجام بده.

بیشتر ساعت‌های گلکسی که تا حالا باز کردیم، برخلاف خیلی از ساعت‌های هوشمند دیگه، برای تعویض صفحه‌نمایش حسابی خوش‌تعمیر بودن. سری واچ 4 هم این مسیر رو ادامه داده... البته فقط تا حدودی.

تو واچ 4 کلاسیک، باز کردن نمایشگر خیلی راحته. با یه کم حرارت دادن، تونستیم صفحه دایره‌ای AMOLED رو فقط با فشار یه انگشت از داخل به بیرون، از فریم جدا کنیم.

اما متأسفانه واچ 4 استاندارد اصلا به این راحتی تسلیم نمی‌شه. این بار مجبور شدیم حسابی بهش گرما بدیم و از پیک‌های فلزی استفاده کنیم تا صفحه‌نمایش از جاش دربیاد.

و نتیجه‌اش؟ یه شیشه شکسته و یه پنل AMOLED که از شدت گرما زرد شده! البته جای شکرش باقیه که این صفحه‌نمایش مانع دسترسی به بقیه قطعات نیست؛ چون اگه بخوای نمایشگر این مدل رو تعویض کنی، احتمالا از قبل شکسته و خراب شده.

یه ماجراجویی دیگه تو دل گجت‌های سامسونگ به پایان رسید. تو عکس می‌تونی تمام قطعاتی که از داخل این دو تا ساعت بیرون کشیدیم رو به تفکیک ببینی.

خوشبختانه دسترسی به بیشتر این قطعات خیلی راحت بود. به جز صفحه‌نمایش واچ 4 معمولی، بقیه بخش‌ها ساختار ساده‌ای دارن. در مقایسه با گوشی‌های سامسونگ، این سطح از سادگی تو طراحی داخلی واقعا عالیه.

بیا تو بخش بعدی یه جمع‌بندی نهایی از عملکرد و ساختار داخلی این دستگاه‌ها داشته باشیم.

به طور کلی باز کردن و بررسی داخلی این دو مدل ساعت هوشمند تجربه جالب و نسبتا بی‌دردسری بود:

← باز کردن قاب پشتی خیلی سرراست بود و فقط به کمی اهرم کردن نیاز داشت؛ بدون هیچ نیازی به حرارت.

← باتری‌ها به راحتی در دسترس هستن و چسب زیرشون هم خیلی قوی و دردسرساز نیست.

← صفحه‌نمایش واچ 4 کلاسیک با یه حرارت ملایم و بدون نیاز به ابزار خاصی جدا می‌شه.

← تو کل دستگاه فقط از دو نوع پیچ استفاده شده، هرچند پیچ‌های قاب پشتی از نوع سه‌سو هستن که شاید هر کسی نداشته باشه.

← هر دو ساعت طراحی ماژولار و خوبی دارن، اما سنسورهای پشتی تو قاب عقب محبوس شدن و در صورت خرابی، دردسرساز می‌شن.

← درآوردن صفحه‌نمایش واچ 4 معمولی به شدت سخته و تقریبا غیرممکنه که بتونی بدون آسیب زدن بهش، اون رو از فریم جدا کنی.