کالبدشکافی مچ‌بند سلامتی فیت‌بیت فلکس؛ شکافتن کپسول ضدآب برای کشف قطعات داخلی

تو این بسته‌بندی کوچیک کلی لوازم جانبی کاربردی قرار داده شده! مچ‌بند فیت‌بیت فلکس همراه با این قطعات عرضه می‌شه:

← دو تا بند قابل تنظیم در سایزهای بزرگ و کوچیک.

← دانگل همگام‌سازی بی‌سیم.

← کابل شارژ اختصاصی.

خود هسته اصلی ردیاب فلکس هم مشخصات فنی جالبی رو یدک می‌کشه:

← قابلیت همگام‌سازی از طریق بلوتوث 4.0.

حافظه داخلی با قابلیت ذخیره اطلاعات تا 30 روز.

← باتری با قابلیت شارژدهی 5 روزه.

خیلی راحت و بی‌دردسر، هسته اصلی ردیاب فیت‌بیت فلکس رو از داخل بند پلاستیکی و منعطفش بیرون می‌کشیم. شاید موضوع ساده‌ای به نظر برسه، اما همین که قطعه الکترونیکی به این راحتی از بند (که معمولا زودتر از بقیه چیزا فرسوده و خراب می‌شه) جدا می‌شه، یه امتیاز عالی تو طراحی به حساب میاد.

معمولا تو این مرحله دستگاه‌ها رو با گجت‌های مشابه مقایسه می‌کنیم، اما ردیاب فلکس به قدری کوچیکه که بهترین راه برای درک اندازه‌اش، مقایسه اون با یه سکه است! این کپسول فقط یه کم از یه سکه معمولی بزرگ‌تره، اما تکنولوژی فشرده‌ای رو تو خودش جا داده.

نکته جالب اینجاست که با وجود ابعاد به این کوچیکی، امکانات یه ردیاب کامل رو برای تحلیل وضعیت بدنت فراهم می‌کنه.

← پشت بدنه ردیاب می‌تونی شماره مدل FB401 رو ببینی. یه فلش کوچیک هم روش حک شده که جهت درست قرار دادن ردیاب داخل بند یا کابل شارژ رو نشون می‌ده. خب، اینم یه جور راهنمای کاره دیگه!

اولین چیزی که روی بدنه فلکس جلب توجه می‌کنه، پین‌های تماس ضدآب هستن. این یه خبر عالی برای کساییه که موقع ورزش حسابی عرق می‌کنن یا کلا مچ‌بند رو زیر بارون دستشون میندازن.

فیت‌بیت ادعا می‌کنه که این مچ‌بند تا عمق 10 متری آب کاملا نفوذناپذیره، پس موقع شنا هم خیالت راحت باشه.

وقتی باتری لیتیوم-پلیمری این گجت فسقلی نیاز به انرژی داشته باشه، خیلی کیپ و محکم داخل شارژر USB اختصاصی خودش جا می‌خوره.

خوشبختانه قرار نیست مثل گوشیت هر شب دنبال شارژر بگردی؛ این گجت کوچیک با یه بار شارژ می‌تونه تا 5 روز برات کار کنه.

هیچ درز، پیچ یا شیار ورودی روی بدنه دیده نمی‌شه! پس می‌فهمیم که تنها راه پیروزی تو این مرحله، استفاده محتاطانه از ابزارهای تیز و برنده است.

ما برای این کار از یه اره ظریف‌بر استفاده می‌کنیم. هر وقت پای اره برای باز کردن یه گجت به میون میاد، بدون که قراره شاهد یه کالبدشکافی بی‌بازگشت باشیم.

یادت باشه که این کالبدشکافی‌ها فقط برای سرگرمی و آموزش هستن و نباید به عنوان راهنمای تعمیر ازشون استفاده کنی. لطفا با اره به جون دستگاه سالم خودت نیفت!

اولین قطعاتی که بعد از برش بیرون می‌کشیم، لوله‌های هدایت نوری (Light Guides) مربوط به ال‌ای‌دی‌ها هستن. این چراغ‌ها همون نمایشگر ساده این دستگاه باریک رو تشکیل می‌دن. قطعه بعدی که خارج می‌شه، آنتن بلوتوثه که وظیفه ارتباط با سایر دستگاه‌ها و دانگل همگام‌سازی رو بر عهده داره.

اوپس! مثل اینکه یه مسافر قاچاق هم همراهمون اومده؛ یه تیکه از مادربرد کنده شده و به آنتن چسبیده.

برای کسایی که دارن تو خونه این مطلب رو می‌خونن: نیازی نیست برد مدار چاپی دستگاهتون رو این‌طوری خرد کنین! و بازم تأکید می‌کنیم، اصلا این کار رو تو خونه امتحان نکن.

بیرون کشیدن قطعات از سوراخ بالای فلکس کارمون رو تا حدودی راه انداخت، اما دیگه وقتشه که بریم سراغ اصل ماجرا. با استفاده از فرز مینیاتوری عزیزمون، بدنه پلاستیکی ردیاب رو سرتاسر برش می‌دیم. حالا شد! با کنار زدن این روکش پلاستیکی شیک، بالاخره قطعاتی که از اول دنبالشون بودیم خودشون رو نشون می‌دن.

وضعیت تعمیرپذیری در این لحظه: این دستگاه کوچولو دیگه هیچ‌وقت، تحت هیچ شرایطی، نمی‌تونه دوباره سرهم بشه.

مادربرد خیلی راحت از پین‌های اتصال جدا می‌شه و بیرون میاد. حالا می‌تونیم بریم سراغ بخش‌های جذاب‌تر. باتری که داخل یه نوار فلزی نازک پیچیده شده، مستقیما به مادربرد لحیم شده. البته تو این مرحله، غیرقابل تعویض بودن باتری کمترین مشکل ماست! یه موتور ویبره نسبتا بزرگ هم اینجا خودنمایی می‌کنه که به عنوان آلارم هشداردهنده کاربرد داره.

این دقیقا همون قطعه‌ایه که وظیفه ایجاد لرزش روی مچ دستت رو بر عهده داره تا بتونه تو رو از خواب بیدار کنه یا هشدارهای حرکتی بده.

دقیقا روی قسمت جلویی برد، یه آنتن ارتباط نزدیک (NFC) قرار گرفته. این تگ NFC بهت اجازه می‌ده تا فقط با نزدیک کردن مچ‌بند به گوشی‌های اندرویدی که از NFC پشتیبانی می‌کنن، اپلیکیشن فیت‌بیت رو به سرعت اجرا کنی.

یه اتصال سریع و جذاب که دقیقا شبیه جادو عمل می‌کنه.

← این تراشه مربعی کوچیک هم به احتمال خیلی زیاد کنترلر مدار NFC هست.

مادربرد رو یه کم می‌چرخونیم تا ببینیم چه تراشه‌هایی روش نصب شده:

← میکروکنترلر فوق کم‌مصرف ARM Cortex M3 ساخت شرکت STMicroelectronics.

← آیسی ارتباطی بلوتوث کم‌مصرف ساخت Nordic Semiconductor.

← شتاب‌سنج 3 محوره ساخت STMicroelectronics برای ردیابی دقیق حرکات.

آیسی شارژر که ساخت شرکت Texas Instruments هست.

ما که نتونستیم جلوی خودمون رو بگیریم و تیغ جراحیمون رو گذاشتیم کنار تا بریم سراغ کالبدشکافی دانگل فلکس! با کنار زدن پلاستیک‌ها، به بخش‌های اصلی دانگل می‌رسیم. خیلی سریع برد داخلی دانگل رو از محفظه فلزی پورت USB آزاد می‌کنیم.

حاشیه رفتن دیگه کافیه؛ بریم سراغ اصل مطلب. این برد USB فسقلی تمام سخت‌افزار لازم برای برقراری ارتباط بین فلکس و کامپیوترت رو تو خودش جا داده:

← تراشه سیستم-روی-چیپ (SoC) بلوتوث کم‌مصرف 2.4 گیگاهرتزی ساخت Texas Instruments.

و سمت دیگه برد که پین‌های اتصال قرار دارن رو بررسی می‌کنیم:

← آنتن دستگاه.

← پین‌های ارتباطی USB.

حالا وقتشه یه نگاهی به وضعیت تعمیرپذیری مچ‌بند سلامتی فیت‌بیت فلکس بندازیم:

← عایق‌بندی فوق‌العاده در برابر آب، نداشتن قطعات متحرک و وزن خیلی سبک باعث شده که فلکس یه دستگاه به شدت مقاوم با طول عمر بالا باشه.

← بند پلاستیکی مچ‌بند هم ساختار ساده‌ای داره و اگه خراب بشه، خیلی راحت می‌تونی یکی دیگه براش بخری.

← باز کردن این دستگاه بدون نابود کردن یا حداقل از بین بردن خاصیت ضدآب بودنش کاملا غیرممکنه؛ در نتیجه تعمیر قطعات داخلی رسما منتفیه.

← غیرقابل دسترس بودن باتری و لحیم شدنش به برد یه نقطه ضعف بزرگه که در نهایت طول عمر کلی دستگاه رو محدود می‌کنه.