کالبدشکافی سنسور Oculus Rift Constellation

قبل از اینکه دست به آچار بشیم، بیایم یه نگاه سریع به مشخصات اصلی این سنسور ردیاب بندازیم:

← دوربین و سنسور گیرنده مادون قرمز (IR)

← پایه نگهدارنده فلزی و شکیل

← اتصال از طریق کابل استاندارد USB 3.0

طراحی این گجت نشون میده که تکنولوژی چقدر پیشرفت کرده؛ از اون وب‌کم‌های بزرگ و زشت قدیمی رسیدیم به یه سنسور جذاب که مثل یه چراغ خواب کوچولو روی میز کارمون می‌شینه!

برای شروع، قاب پشتی دستگاه رو هدف قرار می‌دیم. این قاب با چند تا خار پلاستیکی ساده سر جاش محکم شده. با کمی اهرم کردن و یه فشار ملایم، قاب پشتی با یه صدای کلیک آروم از بدنه اصلی جدا میشه.

پشت قاب چند تا پیچ می‌بینی که در کمال تعجب به هیچ جای خاصی از برد وصل نیستن و انگار سازنده اون‌ها رو فقط برای گمراه کردن یا اهداف طراحی تو قاب قرار داده!

حالا که از پشت به جایی نرسیدیم، میریم سراغ قسمت جلویی. یه کیسه حرارتی رو حسابی داغ کن و روی پنل جلویی بذار تا چسب‌هاش نرم بشن.

یه کاپ مکنده (ساکشن کاپ) بردار و روی شیشه جلویی بچسبون. با یه کشش محکم، فیلتر نور مرئی که با چسب نگه داشته شده بود بیرون میاد و چشم دوربین مادون قرمز نمایان میشه.

وظیفه این سنسور، ردیابی نور مادون قرمزیه که از هدست ساطع میشه. هر نور دیگه‌ای تو محیط براش مثل نویزه و کارش رو مختل می‌کنه. این فیلتر مشکی‌رنگ تمام نورهای محیط رو فیلتر می‌کنه تا دوربین بتونه فقط ال‌ای‌دی‌های مادون قرمز رو ببینه.

بدون این فیلتر نور مرئی، دوربین سنسور کاملا گیج میشه و نمی‌تونه از بین لامپ‌ها و نور پنجره، موقعیت دقیق هدست ریفت رو تو فضای اتاق تشخیص بده.

حالا که فیلتر رو جدا کردیم، اگه اون رو جلوی لنز یه دوربین حرارتی بذاریم و بریم تو فضای باز، می‌تونیم تأثیرش رو به وضوح ببینیم.

این فیلتر فقط اجازه میده امواج طیف مادون قرمز به سنسور برسن. به همین دلیله که وقتی سنسور در حال کاره، نقطه‌های مادون قرمز روی هدست براش مثل ستاره‌های پرنور توی تاریکی شب می‌درخشن.

دوربین‌های عکاسی معمولی هم فیلترهای خاص خودشون رو دارن تا دنیا رو دقیقا همون‌طوری ثبت کنن که چشم ما انسان‌ها می‌بینه و نورهای نامرئی تصویر رو خراب نکنن.

بعد از برداشتن فیلتر، هنوز قطعات داخلی محکم سر جاشون نشستن و قصد بیرون اومدن ندارن. پس مجبوریم یکم خشن‌تر رفتار کنیم!

چشم دوربین یه جوری زل زده بهمون که انگار داره التماس می‌کنه بیشتر از این تیکه‌تیکه‌اش نکنیم.

با استفاده از یه فرز مینیاتوری، قاب پلاستیکی بیرونی رو بااحتیاط بریدیم. زیر این قاب، یه پوسته داخلی دیگه قرار داره که پیچ‌هاش با چسب خیلی قوی کور شدن. با باز کردن این پیچ‌های چسب‌خورده، بالاخره قلب تپنده و مغز متفکر این سنسور خودش رو به ما نشون داد.

یه نکته جالب! بعد از اینکه دستگاه رو کامل شکافتیم، متوجه شدیم اگه پایه دستگاه رو با انبرقفلی محکم بگیریم و بکشیم، قاب اصلی از هم جدا میشه و اصلا نیازی به برش با فرز نبود.

ای کاش شرکت آکیولس یه راهنمای کوچیک برای باز کردنش می‌ذاشت تا ما مجبور نشیم قابش رو نابود کنیم!

اولین قطعه‌ای که از روی مادربرد جدا می‌کنیم، کابل انتقال دیتای USB 3.0 هست.

با اینکه این کابل تو دل و روده دستگاه مخفی شده بود، اما سوکتش کاملا استاندارده. این یعنی اگه کابل قطع بشه، به راحتی قابل تعویضه (البته به شرطی که بدونی چطور باید قاب دستگاه رو بدون آسیب باز کنی!).

حالا ماژول دوربین رو از روی برد اصلی برمیداریم، هیت‌سینک (خنک‌کننده فلزی) رو از دوربین جدا می‌کنیم و در نهایت لنز رو از سنسور تصویر باز می‌کنیم تا قطعات کامل از هم تفکیک بشن.

رسیدیم به ایستگاه آخر! بیا یه نگاهی به تراشه‌های سیلیکونی روی برد بندازیم تا ببینیم چه قطعاتی این سنسور رو مدیریت می‌کنن:

← کنترلر وب‌کم ساخت شرکت EtronTech

← تراشه بلوتوث و پردازنده اختصاصی 2.4 گیگاهرتزی از Nordic Semiconductor (مشابه پردازنده‌ای که تو خود هدست استفاده شده)

← آیسی حافظه فلش سریال 1 مگابیتی مدل MX25L1006E از برند Macronix

← بالون بلوتوث 50 اهمی مدل BALF-NRF01D3 از STMicroelectronics

سوییچ آنالوگ SPDT مدل NC7SB3157L6X از برند ON Semiconductor

مبدل کاهنده ولتاژ DC به DC قابل تنظیم 1 آمپری مدل NCP1529MUTBG از ON Semiconductor

← آرایه دیود TVS چهار کاناله مدل ESD7004 از ON Semiconductor

امتیاز تعمیرپذیری سنسور Oculus Rift Constellation: 7 از 10 (عدد 10 به معنی راحت‌ترین حالت تعمیر است)

← پایه فلزی و فیلتر نور مرئی کاملا مجزا هستن و در صورت آسیب دیدن قابل تعویضن.

← تمام قطعات اصلی مثل مادربرد، دوربین، لنز و فیلتر به صورت ماژولار طراحی شدن که پروسه تعمیر رو ساده‌تر و کم‌هزینه‌تر می‌کنه.

← کابل USB مستقیما از طریق سوکت به مادربرد وصل شده و بدون نیاز به لحیم‌کاری میشه اون رو عوض کرد.

← چسبی که فیلتر نور مرئی رو سر جاش نگه داشته خیلی قوی و چغره و برای باز کردنش به حرارت و نیروی زیادی نیازه.

← جدا کردن پایه دستگاه به نیروی وحشتناکی نیاز داره و از اونجایی که هیچ راهنمای رسمی براش وجود نداره، باز کردن اصولی قاب به شدت گیج‌کننده‌ست.