کالبدشکافی و بررسی قطعات فیرفون ۲

نسل دوم فیرفون با ابعاد بزرگ‌تر و طراحی جذاب‌تر از راه رسیده. بیا اول یه نگاهی به مشخصات اصلی این گوشی بندازیم:

← صفحه نمایش 5 اینچی LCD با رزولوشن 1080p (تراکم 446 پیکسل) و محافظ گوریلا گلس 3.

← پردازنده اسنپدراگون 801 کوالکام.

← دو گیگابایت رم LPDDR3.

← 32 گیگابایت حافظه داخلی با قابلیت پشتیبانی از کارت حافظه MicroSD.

باتری لیتیوم‌-یون 2420 میلی‌آمپری که کاربر می‌تونه خودش راحت عوضش کنه.

دوربین پشتی 8 مگاپیکسلی.

← سیستم عامل اندروید 5٫1 (لالی‌پاپ).

ابعاد فیرفون 2 نسبت به نسل قبلیش یه مقدار بزرگ‌تر شده (143 در 73 در 11 میلی‌متر) و ضخامتش هم بیشتر به چشم میاد. با وجود این تغییر سایز، وزن گوشی فقط 168 گرمه که حدود 20 گرمش مربوط به قاب دستگاه می‌شه؛ یعنی فقط 6 گرم از نسل قبلی سنگین‌تره. از زیر قاب شفافش می‌شه جایگاه دوتا سیم‌کارت رو دید که امکانات ارتباطی خوبی به کاربر می‌ده.

کل قطعات گوشی خیلی راحت و محکم داخل این قاب جا می‌گیرن و هیچ قلق خاصی برای درآوردن قاب نیست.

← یه کانکتور 5 پین هم این پایین هست که فعلا به جایی وصل نیست؛ جلوتر می‌فهمیم داستانش چیه.

پشت گوشی با افتخار نوشته شده: "طراحی شده برای باز شدن". این دقیقا همون چیزیه که ما تعمیرکارها عاشقشیم!

اولین کارمون جدا کردن قاب پشتی شفاف گوشیه. این قاب خیلی محکم سر جاش نشسته، اما بدون هیچ ابزاری و فقط با دست باز می‌شه. خبری از هیچ چسبی نیست! انگار داریم خواب می‌بینیم، نه؟ قطعا این یه رویا نیست. روی خود باتری راهنمای باز کردن گوشی چاپ شده؛ مثلا نوشته "قبل از جدا کردن صفحه نمایش، اول باتری رو دربیار". هیچ‌چیز جذاب‌تر از این نیست که سازنده، راهنمای تعمیر رو روی خود دستگاه هک کرده باشه.

این نشونه‌ها بهمون می‌گه که احتمالا تو مراحل بعدی هم سورپرایزهای خوبی تو راهه.

نبود پیچ‌های ظاهری اولش یکم نگران‌کننده بود، اما گیره‌های آبی‌رنگی که این پایین مشخص شدن، کار رو راحت کردن. برای جدا کردن مجموعه صفحه نمایش، فقط کافیه این گیره‌ها رو آزاد کنی و پنل رو به صورت کشویی به سمت پایین بکشی تا دربیاد.

اگه تا اینجای کار دقت کرده باشی، برای باز کردن قاب و صفحه نمایش حتی به یه دونه ابزار هم نیاز پیدا نکردیم!

روی فریم میانی یه سری پین‌های تماسی می‌بینیم که موقع بستن گوشی، دقیقا روی پدهای پشت صفحه نمایش می‌شینن.

← دقیقا زیر همین پدهای تماسی روی صفحه نمایش، شیلد فلزی رو برمی‌داریم تا ببینیم فلت تصویر چطور به برد واسط وصل شده.

فیرفون برای اینکه قطعات استاندارد بازار رو به صورت ماژولار دربیاره، از این بردهای واسط استفاده کرده تا سازگاریشون بیشتر بشه.

حالا فریم اصلی رو داریم که سه تا ماژول جداگانه روش سوار شده. کنار هر ماژول هم یه آیکون کوچیک کشیده شده تا دقیقا بدونی کارش چیه:

← ماژول جک هدفون، اسپیکر مکالمه و دوربین سلفی.

← ماژول دوربین پشتی.

← ماژول میکروفون.

یه نوشته جالب هم اینجا هست که نشون می‌ده قلع و تانتالوم استفاده شده تو این گوشی از منابع تایید شده و دوستدار محیط زیست تهیه شدن.

واقعا شگفت‌انگیزه که تا این مرحله از کالبدشکافی، فقط از دستامون استفاده کردیم و هیچ ابزاری لازم نشد!

دیگه وقتشه پیچ‌گوشتی‌ها رو بیاریم وسط تا ببینیم تعمیرپذیری فیرفون 2 تو لایه‌های عمیق‌تر چطوره. با پیچ‌گوشتی چهارسو سایز #0 خیلی راحت هر سه تا ماژول رو باز می‌کنیم.

زیر این ماژول‌ها دوباره یه سری پین تماسی فنری می‌بینیم؛ یعنی هیچ فلت یا کانکتور پرسی اینجا وجود نداره و همه‌چیز با اتصال سطحی کار می‌کنه.

یه خبر خوب: تمام این پیچ‌های چهارسو دقیقا هم‌سایز و 5٫5 میلی‌متری هستن؛ پس اگه قاطی شدن اصلا نگران نباش.

تا اینجا دیدیم که ماژول‌ها خیلی راحت جدا می‌شن. اما اگه بخوایم قطعات داخل خود یه ماژول رو تعمیر کنیم چی؟

قاب خود ماژول‌ها با پیچ‌های تورکس T5 بسته شده؛ احتمالا برای اینکه کاربرای عادی خیلی تو دل‌وروده قطعات دست نبرن، اما باز کردنشون برای ما کاری نداره. از ماژول بالایی شروع می‌کنیم: دوربین سلفی با یه فلت ساده وصل شده و راحت از روی برد کنده می‌شه. اسپیکر مکالمه هم با پین‌های فنری کار می‌کنه و تعویضش بی‌دردسره.

اما جک هدفون روی برد این ماژول لحیم شده. خوشبختانه قطعه گرون‌قیمتی روی این برد نیست و اگه خراب بشه، تعویض کل این برد کوچیک هزینه زیادی نداره.

می‌ریم سراغ ماژول دوربین پشتی. امیدواریم تو سال‌های آینده بشه این ماژول رو مثل پروژه Ara با دوربین‌های خفن‌تر ارتقا داد. این ماژول یه سنسور 8 مگاپیکسلی CMOS با اندازه 1/3٫2 اینچ و دریچه دیافراگم ƒ/2.2 داره. ساختار این ماژول هم مثل بقیه‌ست: یه قاب پلاستیکی که دوربین رو احاطه کرده و با یه فلت به برد رابط پین‌دار وصل شده.

فیرفون فلت‌ها و کانکتورها رو کاملا حذف نکرده، بلکه اونا رو داخل ماژول‌ها مخفی کرده تا کاربر نهایی موقع تعویض کل ماژول، درگیر فلت‌های ظریف و شکننده نشه.

آخرین ماژول رو هم باز می‌کنیم. با اینکه روش فقط آیکون میکروفون کشیده شده، اما قطعات مهم دیگه‌ای هم توش هست. موتور ویبره و اسپیکر اصلی هم با پین‌های فنری وصل شدن و درآوردن‌شون خیلی راحته!

سوکت شارژ (پورت USB) و میکروفون روی این برد لحیم شدن. لحیم بودن سوکت شارژ منطقیه، چون این پورت به مقاومت فیزیکی بالایی نیاز داره و پین‌هاش خیلی بیشتر از یه اسپیکر ساده‌ست.

وقتشه که به قلب تپنده فیرفون 2 نفوذ کنیم. اول شیلد فلزی که روش آیکون‌های راهنما کشیده شده رو برمی‌داریم تا پخش‌کننده حرارتی (Heat spreader) زیرش نمایان بشه.

این پخش‌کننده حرارتی موقع کنده شدن پاره می‌شه، برای همین شرکت فیرفون اون رو به عنوان یه قطعه یدکی جداگانه می‌فروشه تا بشه جایگزینش کرد.

تو همین مسیر یه کابل آنتن (RF) می‌بینیم که سیگنال رو از لبه فریم به آنتن اصلی می‌رسونه؛ اون رو هم با احتیاط جدا می‌کنیم.

واقعا طراحی زیبایی داره! فریم پلاستیکی شفافی که آنتن‌ها و دکمه‌ها توش تعبیه شدن و همه‌شون از طریق پین‌های فنری به مادربرد وصل می‌شن، خیلی جذابه.

← پایین این فریم همون پین‌های 5 تایی که اول کار دیدیم رو پیدا کردیم. این در واقع یه رابط USB 2.0 با ورودی برقه که برای قاب‌های پیشرفته‌تر یا لوازم جانبی آینده در نظر گرفته شده.

یکی از کاربردهای جذاب این پین‌ها می‌تونه اتصال قاب‌های مجهز به تراشه NFC برای پرداخت‌های سریع و آسون باشه.

حالا می‌رسیم به بخش فنی و بررسی چیپ‌های روی مادربرد:

← حافظه 32 گیگابایتی eMMC NAND از شرکت سامسونگ.

← ماژول ترکیبی وای‌فای 802.11ac و بلوتوث از کوالکام.

← ژیروسکوپ و شتاب‌سنج 6 محوره STMicroelectronics.

← قطب‌نمای الکترونیکی 3 محوره AKM Semiconductor.

درایور موتور هپتیک (ویبره) ساخت Texas Instruments.

سوئیچ آنتن Qorvo.

وقتی مادربرد رو برمی‌گردونیم، چیپ‌های مهم‌تری رو می‌بینیم:

← رم 2 گیگابایتی LPDDR3 سامسونگ که دقیقا روی پردازنده اسنپدراگون 801 کوالکام سوار شده.

← گیرنده امواج رادیویی (RF) کوالکام مدل WTR1625L.

← ماژول تقویت‌کننده قدرت چندبانده.

← تراشه مدیریت مصرف انرژی کوالکام.

آیسی تغذیه (PMIC) کوالکام.

کدک صوتی کوالکام.

← سوئیچ آنتن Qorvo SP12T.

در نهایت می‌رسیم به امتیازدهی. فیرفون 2 تونست تو کالبدشکافی ما نمره کامل 10 از 10 رو برای تعمیرپذیری بگیره. بیا دلایلش رو مرور کنیم:

← تنها نکته منفی اینه که شیشه رویی و ال‌سی‌دی به هم پرس شدن. این کار باز کردن رو راحت‌تر کرده، اما هزینه تعویض صفحه نمایش رو بالا می‌بره.

← قطعاتی که بیشتر از همه خراب می‌شن یعنی باتری و صفحه نمایش، بدون هیچ ابزاری تعویض می‌شن.

← ماژول‌های داخلی با پیچ‌های استاندارد چهارسو و پین‌های تماسی فنری محکم شدن.

← خود ماژول‌ها قابلیت باز شدن دارن و خیلی از قطعات داخل‌شون رو می‌شه جداگانه تعمیر کرد.

← همه دکمه‌ها و کابل‌ها در دسترس هستن و پین‌های فنری امکان ارتقای گوشی تو آینده رو فراهم می‌کنن.

← شرکت سازنده نه تنها راهنماها رو روی خود گوشی چاپ کرده، بلکه اسناد رسمی تعمیرات رو هم به طور کامل منتشر می‌کنه.

امیدواریم از این کالبدشکافی تو آیسی‌مدار لذت برده باشی. طراحی ماژولار و تعمیرپذیری فوق‌العاده این گوشی نشون می‌ده که تعمیرات موبایل می‌تونه چقدر جذاب و بی‌دردسر باشه. اگه این مطلب برات مفید بود، حتما لینک این صفحه رو برای دوستای علاقه‌مند به تعمیراتت هم بفرست!