کالبدشکافی و بررسی قطعات نکسوس 6P

حالا که می‌خوایم این گوشی رو کالبدشکافی کنیم، بد نیست اول یه نگاهی به مشخصات خفنی که گوگل برای این پرچمدار در نظر گرفته بندازیم:

← پردازنده هشت هسته‌ای و 64 بیتی کوالکام مدل Snapdragon 810 v2.1 با فرکانس 2.0 گیگاهرتز که یه پردازنده گرافیکی Adreno 430 هم همراهیش می‌کنه.

← دوربین اصلی 12.3 مگاپیکسلی با قابلیت فیلم‌برداری 4 کیلواهم، فوکوس لیزری و لرزشگیر الکترونیکی تصویر. برای سلفی هم یه دوربین 8 مگاپیکسلی داریم.

← صفحه نمایش 5.7 اینچی AMOLED با رزولوشن فوق‌العاده WQHD 2560 × 1440 و تراکم پیکسلی 518 پیکسل در هر اینچ.

← سه گیگابایت رم از نوع LPDDR4 به همراه حافظه داخلی که تو نسخه‌های 32، 64 یا 128 گیگابایتی عرضه شده.

درگاه جدید و مدرن USB Type-C که شارژ و انتقال داده رو خیلی راحت‌تر کرده.

حسگر اثر انگشت اختصاصی Nexus Imprint و هاب سنسورهای اندروید هم تو این دستگاه حسابی خودنمایی می‌کنن.

← و در نهایت، سیستم‌عامل پیش‌فرض دستگاه که اندروید 6.0 مارشمالو (Android 6.0 Marshmallow) هست.

شاسی این گوشی تمام‌فلزی و از جنس آلومینیوم آنودایز شده است که برای سری نکسوس یه قدم بزرگ و تازه به حساب میاد. طراحی این بدنه خیلی خاصه، اما کاملا مطمئنیم که برای استفاده به عنوان اسکیت‌برد انگشتی ساخته نشده!

برآمدگی شیشه‌ای بالای گوشی (که بهش Mesa می‌گن) احتمالا راهکار هواوی برای جا دادن اون دوربین 4 کیلواهم بزرگ تو یه بدنه باریکه. البته شاید هم طراحاشون کلا به این سبک برآمدگی‌ها علاقه خاصی داشتن.

وقتی یکم دقیق‌تر به این قسمت نگاه می‌کنیم، می‌بینیم شیشه روی لنز دوربین تو هر دو طرف یه انحنای خیلی نرم و جذاب داره که ظاهر گوشی رو شیک‌تر کرده.

وقتی Nexus 6P رو کنار برادر کوچیکترش یعنی Nexus 5X می‌ذاریم، صفحه نمایش Wide Quad HD AMOLED اون حسابی خودنمایی می‌کنه و تفاوت کیفیتش کاملا به چشم میاد.

برای تنوع، این گوشی رو کنار نسل قبلی یعنی Nexus 6 هم قرار دادیم. ابعادشون تقریبا یکیه و اگه بتونی با یه نگاه تشخیص بدی کدوم به کدومه، واقعا چشمای تیزی داری!

ضخامت نکسوس 6P فقط 7.3 میلی‌متره، در حالی که نکسوس 6 ضخامت 10.06 میلی‌متری داشت. وزن دستگاه هم 6 گرم کمتر شده و به 178 گرم رسیده. برای مقایسه بد نیست بدونی آیفون 6s پلاس حدود 192 گرم وزن داره.

اگه برات سواله که درگاه جدید به چه دردی می‌خوره، باید بگم این گوشی می‌تونه مثل یه پاوربانک عمل کنه! یعنی اگه باتری Nexus 5X دوستت تموم شد، کافیه با یه کابل USB-C این دوتا رو به هم وصل کنی تا 6P اونو شارژ کنه.

البته هنوز تست نکردیم که اگه دوتا Nexus 6P با شارژ 50 درصد رو به هم وصل کنی چی می‌شه! شاید هر دو 100 درصد شارژ بشن و کلا مشکل انرژی تو دنیا حل بشه!

درست مثل Nexus 6، اینجا هم هیچ پیچی روی قاب پشتی دیده نمی‌شه. اما برخلاف نسل قبلی، بدنه این مدل کاملا یکپارچه‌ست و خبری از یه قاب پشتی راحت و قابل جدا شدن نیست.

تنها چیزی که این بدنه صاف و فلزی رو قطع کرده، یه پنل پلاستیکی مشکوک اون پایین گوشیه. بیا یکم حرارت بهش بدیم ببینیم زیرش چه خبره.

با اعمال حرارت کافی، چسب این پنل پلاستیکی نرم می‌شه و می‌تونی راحت اونو با یه ابزار بازکننده برداری. با برداشتن این قطعه، چهارتا پیچ روی شاسی نمایان می‌شه.

یکی از این پیچ‌ها با یه برچسب گارانتی پوشونده شده که به وضوح می‌گه با باز کردنش گارانتی باطل می‌شه. البته ما تو تعمیرات این برچسب‌ها رو خیلی جدی نمی‌گیریم و به کار خودمون می‌رسیم!

رسیدن به پیچ‌های زیر پنل پلاستیکی کار سختی نبود، اما همه شواهد نشون می‌ده که زیر اون شیشه برآمده دوربین هم پیچ‌هایی مخفی شدن. این پنل شیشه‌ای خیلی کیپ سر جاش نشسته و به شدت شکننده‌ست. باز کردنش اصلا کار لذت‌بخشی نیست و حسابی باید مراقب باشی.

ما از باز کردن راحت و چسب کم Nexus 5X حسابی راضی بودیم و امیدوار بودیم 6P هم همین‌طور باشه. اما ظاهرا تو این مدل، بدنه یکپارچه به معنی استفاده از چسب فراوانه!

چفت بودن بیش از حد این شیشه باعث شد ابزارهای پلاستیکی ما هیچ کمکی نکنن. برای همین مجبور شدیم بریم سراغ تیغ کاتر منحنی، عینک ایمنی و البته کمی شانس تا بتونیم بازش کنیم.

بعد از چند دقیقه درگیری و تلاش کلافه‌کننده، بالاخره موفق شدیم از ابزار مکنده دوطرفه (iSclack) استفاده کنیم و قطعات اصلی رو از بدنه پشتی بیرون بکشیم.

بعد از اون دردسرهای باز کردن چسب‌ها، بالاخره 6P از پوسته فلزی خودش بیرون اومد. برخلاف گوشی‌های دیگه‌ای که اخیرا دیدیم، اینجا خبری از جدا شدن ال‌سی‌دی یا قاب پشتی مستقل نیست. تمام قطعات داخلی 6P به صورت یه مجموعه یکپارچه از کیس پشتی خارج می‌شن و فقط آنتن NFC روی قاب باقی می‌مونه.

این نوع طراحی اصلا خبر خوبی برای تعمیرپذیری نیست و تعویض قطعات رو به شدت سخت می‌کنه. راستش رو بخوای، این مدل ما رو یاد دردسرهای باز کردن گوشی HTC One M7 می‌ندازه.

اما نیمه پر لیوان اینه که حالا فقط یه فلت رابط برد پایین مونده تا بتونیم به باتری دسترسی پیدا کنیم!

این باتری واقعا یه غول به تمام معناست و به شدت هم با چسب سر جاش محکم شده. اما خب، حداقل برای رسیدن بهش مجبور نشدیم کل قطعات رو اوراق کنیم.

این باتری لیتیوم‌پلیمری خیلی بزرگ، با ولتاژ 3.82 ولت و ظرفیت 13.18 وات‌ساعت، می‌تونه 3450 میلی‌آمپر ساعت انرژی رو تو خودش ذخیره کنه.

اگه اهل مقایسه هستی، باید بدونی که ظرفیت این غول، 230 میلی‌آمپر ساعت بیشتر از باتری Nexus 6 و 700 میلی‌آمپر ساعت بیشتر از باتری آیفون 6s پلاس در نظر گرفته شده.

تو قدم بعدی، یکی از کوچیک‌ترین بردهای پایینی که تا حالا دیدیم رو درآوردیم. این قطعه در واقع فقط کمی بزرگ‌تر از یه برد ساده برای سوکت USB-C هست.

بعد از اون فرآیند نفس‌گیر باز کردن قاب، دیدن این قطعه یه پیروزی بزرگ تو تعمیرپذیری حساب می‌شه. چون سوکت شارژ روی این برد کوچیک و ارزون نصب شده و برخلاف خیلی از گوشی‌ها، مستقیم روی مادربرد لحیم نشده.

روی قسمت جلویی این برد، یه سری قطعات کنترلی و پین‌های فنری برای اتصال آنتن LTE قرار گرفته:

← کنترلر درگاه USB Type-C ساخت Texas Instruments مدل TUSB320.

← سنسور اثر هال AKM Semiconductor مدل AK8789.

← تراشه تنظیم‌کننده آنتن Skyworks (احتمالا سری SKYxxxx).

و روی قسمت پشتی برد هم یکی از سه میکروفون حذف نویز گوشی به همراه چندتا پین اتصال دیگه برای موتور ویبره و اسپیکر دیده می‌شه.

مسیرمون رو تو لبه پایینی گوشی ادامه می‌دیم و به قطعه‌ای می‌رسیم که به نظر میاد محفظه اسپیکر دستگاه باشه.

استفاده از اسپیکرهای جلویی (Front-facing) کم‌کم داره به امضای کار گوگل تبدیل می‌شه و قبلا هم تو دستگاه‌های Nexus 9 و Nexus 6 شاهد این طراحی بودیم.

به نظر می‌رسه دلیل اصلی گوگل برای استفاده از اسپیکرهای جلویی خیلی ساده‌ست: کاربرها دوست دارن صدای اسپیکر مستقیم به سمت خودشون پخش بشه، نه به سمت پشت گوشی.

البته این طراحی فقط ظاهر کار رو نشون می‌ده و چیزی درباره کیفیت واقعی صدا نمی‌گه. باید صبر کنیم تا گوشی رو دوباره ببندیم تا بتونیم صدای این اسپیکر رو با دقت تست کنیم.

قطعه بعدی که آزاد می‌شه، جک هدفون هست که تو یه روکش لاستیکی کوچیک قرار گرفته. این طراحی یکم کنجکاوکننده‌ست. با اینکه ما همیشه موقع باز کردن گوشی‌ها دنبال نشانه‌هایی از ضدآب بودن می‌گردیم، اما این روکش کوچیک به تنهایی نمی‌تونه ثابت کنه که گوگل این گوشی رو در برابر آب مقاوم کرده.

تو قدم بعدی، دوربین جلویی (سلفی) رو درمیاریم. این دوربین 8 مگاپیکسلی با دیافراگم ƒ/2.4 نسبت به مدل 5X حدود 3 مگاپیکسل پیشرفت داشته، اما اندازه پیکسل‌هاش همون 1.4 میکرون باقی مونده. چندتا عکس یادگاری از این قطعات جانبی کوچیک گرفتیم تا آماده بشیم بریم سراغ قلب تپنده دستگاه، یعنی مادربرد.

بیشتر قطعات جانبی رو باز کردیم و حالا می‌تونیم تمرکزمون رو بذاریم روی مادربرد. خوشبختانه اینجا خبری از چسب نیست و فقط یه مقدار خمیر حرارتی روش ریخته شده تا انتقال گرما بهتر انجام بشه؛ دقیقا همون چیزی که ما دوست داریم.

خب، اینجا یه اتفاق عجیب افتاد. با اینکه دوربین سلفی خیلی راحت جدا شد، اما به نظر می‌رسه دوربین اصلی دستگاه مستقیم روی مادربرد لحیم شده باشه!

. . . یا شاید هم نه! درسته که برای دسترسی به دوربین اصلی حتما باید مادربرد رو کامل دربیاری، اما متوجه شدیم فقط براکت (پایه نگهدارنده) دوربین به برد لحیم شده و خود دوربین خیلی راحت جدا می‌شه و بیرون میاد.

این دوربین 12.3 مگاپیکسلی دقیقا همون سنسور سونی و لنز ƒ/2.0 که تو Nexus 5X بود رو داره. اما به لطف پردازنده قدرتمندتر Snapdragon 810، این مدل می‌تونه از لرزشگیر الکترونیکی (EIS) استفاده کنه و ویدیوهای اسلوموشن با سرعت 240 فریم بر ثانیه ضبط کنه.

اسپاجر رو آماده کردیم تا بریم سراغ حسگر اثر انگشت مربعی شکل Nexus Imprint.

صبر کن ببینم. مربعی؟ مگه وقتی از بیرون به گوشی نگاه می‌کردیم این حسگر کاملا گرد نبود؟

جالبه بدونی این نسخه از حسگر Imprint کاملا با مدلی که تو دستگاه‌های قبلی دیدیم فرق داره. ظاهر دایره‌ای شکلی که از بیرون می‌دیدی، فقط به خاطر سوراخ گردی هست که روی قاب پشتی 6P طراحی شده!

احتمالا هواوی قصد داره از همین حسگر مربعی تو بقیه گوشی‌های تولیدیش هم استفاده کنه. ترفند هوشمندانه‌ای برای کاهش هزینه‌هاست.

← سنسور اثر انگشت Fingerprints FPC1020.

← کنترلر اثر انگشت Fingerprints (احتمالا مدل FPC2050).

بوی تراشه‌های سیلیکونی میاد! مادربرد رو کاملا آزاد کردیم و شیلدهای محافظ الکترومغناطیسی (EMI) رو برداشتیم تا بریم سراغ بررسی آیسی‌ها:

← سه گیگابایت رم Micron MT53B384M64D4NK-062 از نوع LPDDR4 که دقیقا روی پردازنده 64 بیتی و هشت هسته‌ای Qualcomm Snapdragon 810 v2.1 قرار گرفته.

← حافظه فلش 32 گیگابایتی Samsung eMMC 5.0.

← آیسی مدیریت تغذیه کوالکام (که تو خیلی از گوشی‌های سال 2015 از جمله Nexus 5X هم استفاده شده بود).

← آیسی شارژ سریع Qualcomm SMB1351.

تراشه ردیابی پاکت (Envelope Tracking) کوالکام برای بهینه‌سازی مصرف انرژی آنتن.

میکروکنترلر 32 بیتی ST Microelectronics با هسته Cortex-M4 و فرکانس 100 مگاهرتز.

← آمپلی‌فایر (تقویت‌کننده) صوتی Maxim Integrated.

پشت مادربرد هم پر از آیسی‌های کنترلی و ارتباطیه:

← تراشه وای‌فای 5 گیگاهرتزی Broadcom 802.11ac.

← یه آیسی مدیریت تغذیه دیگه از کوالکام.

← کنترلر NFC ساخت NXP.

← کدک صوتی (Audio Codec) کوالکام.

فرستنده و گیرنده امواج رادیویی (RF Transceiver) کوالکام.

ماژول سوییچ آنتن RF Microdevices.

← ماژول تقویت‌کننده قدرت Skyworks برای شبکه‌های LTE.

بخش دوم از بررسی آیسی‌های روی برد:

← رگولاتور سوییچینگ کاهنده ON Semiconductor FAN53526UC89X.

← تراشه تامین انرژی صفحه نمایش از Texas Instruments.

← مبدل کاهنده ولتاژ Texas Instruments TLV62084.

← مبدل افزاینده ولتاژ Texas Instruments TPS61256A.

مانیتور جریان/ولتاژ/توان Texas Instruments INA231.

سوییچ‌های آنالوگ ON Semiconductor (مدل‌های NLAS2750 و NCN1154).

← مقایسه‌گر (Comparator) ولتاژ Texas Instruments LMV7275.

بخش سوم قطعات، مربوط به فرکانس‌های رادیویی:

← تقویت‌کننده قدرت امواج رادیویی Qorvo RF8117 ولت.

← ماژول‌های تقویت‌کننده قدرت Qorvo (مدل‌های RF7302 و RF7305).

← سوییچ آنتن Skyworks SKY15203.

← سوییچ شبکه‌های 5 گیگاهرتز و تقویت‌کننده نویز پایین Skyworks SKY85608-11.

تراشه گیرنده موقعیت‌ياب NXP BGU80x9 برای پشتیبانی از سیستم‌های GPS، GLONASS، Galileo و COMPASS.

و در نهایت، بخش چهارم قطعات که سنسورهای گوشی رو شامل می‌شه:

← شتاب‌سنج و ژیروسکوپ 3 محوره Bosch Sensortec BMI160.

← سنسور فشارسنج Bosch Sensortec BMP280.

← سنسور تشخیص نور محیط AMS TMD27723.

امتیاز تعمیرپذیری نکسوس 6P: 2 از 10 (عدد 10 یعنی راحت‌ترین حالت برای تعمیر).

← ساختار محکم و یکپارچه بیرونی باعث شده مقاومت و دوام گوشی خیلی بالا بره.

← به محض اینکه اون فرآیند فوق‌العاده سخت و نفس‌گیر باز کردن گوشی رو رد کنی، خیلی سریع به باتری دسترسی پیدا می‌کنی.

← باز کردن این گوشی بدون آسیب رسوندن به شیشه روی دوربین بسیار سخته (البته غیرممکن نیست). طراحی یکپارچه (Unibody) باعث شده تعویض هر قطعه‌ای به شدت دشوار باشه.

← برای تعویض مجموعه صفحه نمایش، باید کل دل و روده گوشی رو بریزی بیرون! این یعنی یکی از رایج‌ترین تعمیرات (مثل تعویض ال‌سی‌دی شکسته)، اینجا به یه کابوس تبدیل می‌شه.

← چسب‌های فوق‌العاده قوی و سخت، پنل‌های قاب پشتی و باتری رو سر جاشون میخکوب کردن.