کالبدشکافی و بررسی قطعات HTC One

گوشی HTC One مشخصات سخت‌افزاری جالبی داره که بد نیست قبل از شروع کار یه نگاهی بهشون بندازیم:

← بدنه یکپارچه (Unibody) تمام آلومینیومی که ظاهر خیلی جذابی بهش داده.

← صفحه نمایش 4.7 اینچی با رزولوشن فول اچ‌دی 1920x1080 و تراکم پیکسلی بالای 468 پیکسل در هر اینچ.

← پردازنده چهار هسته‌ای Qualcomm Snapdragon 600 با فرکانس 1.7 گیگاهرتز.

← دو گیگابایت حافظه رم از نوع DDR2.

دوربین 4 مگاپیکسلی با تکنولوژی خاص UltraPixel برای ثبت عکس‌های بهتر تو نور کم.

← و در نهایت، اسپیکرهای استریوی معروف HTC BoomSound تو پنل جلویی.

کاملا مشخصه که اچ‌تی‌سی برای طراحی این گوشی آلومینیومی و شیک، حسابی وقت گذاشته و یه جورایی مسیر طراحی گوشی‌های فلزی رو جذاب‌تر کرده.

برخلاف بعضی گوشی‌ها که قاب پشتی کاملا تختی دارن تا ضخامت رو کم کنن، اچ‌تی‌سی اینجا از یه طراحی منحنی و ارگونومیک استفاده کرده تا گوشی خیلی راحت‌تر تو دست بشینه.

طراح‌های این شرکت بارها گفتن که می‌خواستن یه محصول کاملا یکپارچه و بدون درز بسازن؛ نبودن حتی یه دونه پیچ روی بدنه بیرونی هم دقیقا همین موضوع رو ثابت می‌کنه.

دکمه‌های تنظیم صدا هم کاملا هم‌سطح با بدنه طراحی شدن و هیچ بیرون‌زدگی اضافه‌ای ندارن تا خطوط زیبای لبه‌های گوشی به هم نریزه.

برای شروع کالبدشکافی، باید بریم سراغ تنها قسمتی از گوشی که آلومینیومی نیست: یعنی همون صفحه نمایش 4.7 اینچی. چون هیچ پیچی در کار نیست، باید از ترکیب کمی حرارت و یه ساکشن کاپ (مکش) استفاده کنیم تا بتونیم تو این بدنه کیپ و بدون درز، یه شکاف کوچیک برای باز کردن گوشی ایجاد کنیم.

با اینکه تونستیم صفحه نمایش رو کمی بلند کنیم، اما نمی‌شه کامل جداش کرد. فلت‌های تصویر هنوز زیر قاب به مادربرد وصل هستن و اجازه نمی‌دن ال‌سی‌دی رو دربیاریم. به امید پیدا کردن پیچ‌های مخفی، فوم‌های ضربه‌گیر مشکی رنگی که بالای قاب قرار دارن رو جدا می‌کنیم. اما خب، خبری از پیچ نیست و انگار باید راه دیگه‌ای پیدا کنیم!

وقتی هیچ راه مشخص و استانداردی برای ورود به گوشی پیدا نکردیم، مجبور شدیم یه مقدار خلاقانه‌تر (و البته سخت‌تر) عمل کنیم که کلی هم وقتمون رو گرفت. با استفاده از یه اسپاجر فلزی و کلی دقت، بالاخره موفق شدیم دل و روده گوشی رو از اون قاب آلومینیومی سرسخت بیرون بکشیم.

راستش رو بخوای، استفاده از کلمه "بیرون کشیدن دل و روده" نشون می‌ده که اصلا با یه گوشی خوش‌تعمیر و استاندارد طرف نیستیم!

نمی‌خوایم بهت دروغ بگیم؛ رسیدن به این مرحله واقعا یه کار طاقت‌فرسا و پر از استرس بود. جدا کردن قاب پشتی آلومینیومی از بخش جلویی انرژی خیلی زیادی برد. اما به هر حال، بالاخره موفق شدیم و حالا می‌تونی تمام قطعات داخلی HTC One رو یه جا ببینی.

استفاده از اسپاجر فلزی باعث شد قاب پلاستیکی دور بدنه آلومینیومی یه مقدار آسیب ببینه و فرمش رو از دست بده. شاید اگه خیلی آروم‌تر کار می‌کردیم و حرارت بیشتری می‌دادیم این آسیب کمتر می‌شد، اما در کل این گوشی اصلا برای باز شدن و تعمیر طراحی نشده.

بدون شک مهم‌ترین ویژگی این گوشی همون بدنه آلومینیومی یکپارچه‌ست. ساختن همچین بدنه‌ای با این دقت، نیازمند ابزارهای برش و مهندسی خیلی پیشرفته‌ای بوده تا همه‌چیز بی‌نقص سر جاش بشینه.

دور قاب دوربین پشتی، آنتن NFC و پین‌های اتصال فشاریش رو پیدا کردیم. تکنولوژی NFC این روزها تو گوشی‌های هوشمند به یه استاندارد تبدیل شده و کاربردهای زیادی داره.

با برداشتن قاب پشتی، یه سری اطلاعات و مشخصات چاپ شده رو می‌بینیم. با اینکه گوشی از نظر طراحی نمره بیستی می‌گیره، اما از همین الان مشخصه که تو بخش تعمیرپذیری قراره نمره خیلی پایینی بگیره.

پشت بخش داخلی گوشی پر از ورقه‌های مسی و فلت‌های مختلفه. بعد از یکم گشتن، بالاخره تونستیم کانکتور باتری رو پیدا کنیم، اما هنوز هیچ راه مستقیمی برای رسیدن به خود باتری وجود نداره.

کانکتور باتری با چندتا پیچ به مادربرد محکم شده. با استفاده از پیچ‌گوشتی دقیقمون پیچ‌ها رو باز کردیم تا کانکتور آزاد بشه؛ اما هنوز نمی‌تونیم خود باتری رو دربیاریم!

مادربرد HTC One تقریبا به طور کامل زیر شیلدهای مسی مخفی شده. دو لایه ورقه مسی تخت، هر دو طرف مادربرد رو پوشوندن. استفاده از شیلد مسی دوتا دلیل داره: هم حرارت رو خوب دفع می‌کنه و هم به عنوان اتصال زمین (گراند) عمل می‌کنه. اما موقع تعمیر و بستن دوباره گوشی حسابی رو اعصابه! صاف کردن دوباره این ورقه‌ها دقیقا مثل این می‌مونه که بخوای یه فویل آلومینیومی مچاله‌شده رو دوباره کاملا صاف کنی.

تمام آیسی‌های اصلی گوشی روی قسمت جلویی مادربرد قرار گرفتن:

← حافظه رم 2 گیگابایتی Elpida BA164B1PF از نوع DDR2 که پردازنده چهار هسته‌ای و 1.7 گیگاهرتزی Qualcomm Snapdragon 600 دقیقا زیرش قرار داره.

← حافظه فلش 32 گیگابایتی NAND ساخت سامسونگ مدل KLMBG4GE2A.

← آیسی مدیریت تغذیه کوالکام.

← مودم ارتباطی 4G GSM/UMTS/LTE کوالکام.

تراشه Synaptics S32028 (احتمالا برای کنترل تاچ).

← آمپلی‌فایر (تقویت‌کننده قدرت) چندبانده TriQuint TQM7M9023.

تراشه Broadcom BCM4335 که کارش پشتیبانی از وای‌فای 5G، بلوتوث 4.0 و گیرنده رادیو FM هست.

حالا که مادربرد رو برداشتیم، بالاخره می‌تونیم به باتری که اون زیر ساندویچ شده بود برسیم! بعد از کلی اهرم کردن و کندن چسب‌ها، باتری رو که خیلی محکم به شاسی چسبیده بود، بیرون کشیدیم.

این باتری 3.8 ولتی، 2300 میلی‌آمپر ساعت ظرفیت داره و وزنش 38.3 گرمه. برای مقایسه بد نیست بدونی آیفون 5 یه باتری 1440 میلی‌آمپری داره و گلکسی اس 3 سامسونگ از یه باتری 2100 میلی‌آمپری استفاده می‌کنه.

با اینکه بعضی برندها دارن به سمت باتری‌های قابل تعویض راحت‌تر می‌رن، اما طراحی این مدل از اچ‌تی‌سی کلا رویاهای ما رو برای یه تعمیر بی‌دردسر به باد داد!

صفحه نمایش این گوشی با رزولوشن 1080p و تراکم 468 پیکسل در هر اینچ، کیفیتی در حد تلویزیون‌های فول‌اچ‌دی رو تو یه پنل کوچیک 4.7 اینچی بهت می‌ده که واقعا چشم‌نوازه.

بعد از گذشت چندین مرحله از اون لحظه‌ای که ال‌سی‌دی رو یکم بلند کردیم، تازه الان می‌تونیم کامل جداش کنیم. دقیقا مثل باتری، این قطعه رو هم نمی‌تونی عوض کنی مگه اینکه کل دل و روده گوشی و مادربرد رو اول بریزی بیرون.

پشت پنل نمایشگر یه سری خط‌خطی‌ها و علامت‌های عجیب دیدیم که شبیه امضای دکترها روی نسخه داروعه و نفهمیدیم دقیقا معنیشون چیه!

← جدا از اون علامت‌ها، روی فلت ال‌سی‌دی تاریخ 2012.11.30 چاپ شده که نشون می‌ده طراحی بعضی از قطعات این گوشی از مدت‌ها قبل کلید خورده بوده.

با اهرم کردن و درآوردن موتور ویبره، بالاخره برد پایینی (Daughterboard) هم آزاد می‌شه تا بتونیم از شاسی بکشیمش بیرون. روی این برد کوچیک کلی قطعه مهم سوار شده؛ از دوربین‌های جلو و عقب گرفته تا جک هدفون، سنسور نور محیط، کلیدهای تنظیم صدا و چندتا پین فنری اتصال.

حالا می‌ریم سراغ جدا کردن دوربین سلفی 2.1 مگاپیکسلی. روی این قطعه خیلی کوچیک، شماره فنی H1X1305 067521 چاپ شده. بررسی‌های دقیق‌تر روی سیلیکون این دوربین نشون می‌ده که سنسورش ساخت شرکت معروف OmniVision هست.

انگار قرار نیست از دست این ورقه‌های مسی راحت بشیم؛ حتی دوربین اصلی گوشی هم با شیلد مسی پوشونده شده! این همون دوربین معروف اولتراپیکسل اچ‌تی‌سی با دیافراگم f/2.0 و لنز 28 میلی‌متریه که از پردازنده اختصاصی تصویر HTC ImageChip 2 استفاده می‌کنه.

بررسی‌های تخصصی نشون می‌ده که این یه سنسور 4 مگاپیکسلی با نوردهی از پشت (BSI) هست که توسط شرکت ST Microelectronics ساخته شده.

وقتی دوربین رو کامل درآوردیم، دو تا آیسی خیلی ریز رو پیدا کردیم که روی فلت دوربین مخفی شده بودن:

← آیسی با شماره 515M 2L22 JP.

← آیسی با شماره IY21 3001D1 L1250A.

ساختن همچین دوربین کوچیکی با این همه امکانات خفن واقعا کار سختیه و یکی از دلایل اصلی تأخیر تو عرضه جهانی این گوشی، کمبود همین ماژول‌های دوربین بوده.

برد پایینی هنوز دستمونه، اما یه راز حل‌نشده باقی مونده. هیچ گوشی‌ای بدون آنتن کار نمی‌کنه و امواج هم از دیواره‌های فلزی به خوبی رد نمی‌شن. از اونجایی که این برد به کابل‌های آنتن مادربرد وصل می‌شه و دقیقا زیر بخش پلاستیکی بالای گوشی قرار می‌گیره، حدس می‌زنیم به ارتباطات بی‌سیم ربط داشته باشه.

← اون سه تا پین فنری بالای برد رو می‌بینی؟ این پین‌ها دقیقا تو همون قسمتی که قاب پلاستیکی قرار داره، به کیس پشتی وصل می‌شن. به احتمال خیلی زیاد اچ‌تی‌سی آنتن‌های گوشی رو تو همین قسمت جا داده.

همون‌طور که انتظار می‌رفت، تو این گوشی که با صدای استریوش معروفه، دو تا اسپیکر مجزا و قدرتمند پیدا کردیم. شرکت اچ‌تی‌سی مدتیه که داره از تکنولوژی‌های صوتی Beats تو گوشی‌هاش استفاده می‌کنه. چه این کار برای کیفیت صدای بهتر باشه چه فقط یه ترفند تبلیغاتی، به هر حال مهندس‌های شرکت بیتس روی طراحی و تنظیم این اسپیکرهای استریو و اکولایزر نرم‌افزاریش حسابی کار کردن.

بالاخره به قسمت پایینی فریم میانی رسیدیم. اینجا سوکت شارژ USB و میکروفون اصلی مکالمه قرار گرفته. این قطعات روی یه برد کوچیک و مجزا سوار شدن.

وقتی این برد کوچیک رو برمی‌گردونیم، کانکتور اتصال اسپیکر پایینی رو هم می‌بینیم. به نظر می‌رسه بخش زیادی از پردازش و انتقال صدای قسمت پایین گوشی از طریق همین برد انجام می‌شه.

امتیاز تعمیرپذیری HTC One: 1 از 10 (عدد 10 یعنی راحت‌ترین حالت برای تعمیر).

← باز کردن این گوشی بدون آسیب رسوندن به قاب پشتی پلاستیکی و آلومینیومی تقریبا غیرممکنه. همین موضوع تعویض هر قطعه‌ای رو به یه کابوس تبدیل می‌کنه.

← باتری دقیقا زیر مادربرد دفن شده و حسابی هم به شاسی چسبیده که درآوردنش رو خیلی سخت می‌کنه.

← برای تعویض صفحه نمایش (که رایج‌ترین خرابی تو گوشی‌هاست)، باید کل قطعات رو از قاب پشتی باز کنی. این یعنی عملا یه کار نشدنی و پرریسک.

← شیلدهای مسی استفاده شده روی خیلی از قطعات، هم موقع باز کردن و هم موقع بستن دوباره گوشی حسابی دردسرساز می‌شن.

← تنها نکته مثبت اینه که بدنه فلزی یکپارچه‌اش مقاومت و دوام خیلی بالایی در برابر ضربه داره.