بررسی داخلی و کالبدشکافی ایرپاد ۲ اپل

نسل دوم ایرپاد اپل از نظر ظاهری شباهت خیلی زیادی به نسل قبلی داره، اما روی کاغذ تغییراتی داشته که نشون می‌ده با گجت پیشرفته‌تری روبه‌رو هستیم.

← هر کدوم از گوشی‌های ایرپاد دقیقا 4 گرم وزن دارن و وزن کیس شارژ هم به 40 گرم می‌رسه.

← ابعاد هر گوشی 16.5 در 18 در 40.5 میلی‌متره و ابعاد کیس شارژ هم 44.3 در 21.3 در 53.5 میلی‌متر طراحی شده.

در واقع سایز گوشی‌ها هیچ تغییری نکرده، اما کیس شارژ به خاطر اضافه شدن قطعات مربوط به شارژ بی‌سیم، حدود 2.3 گرم سنگین‌تر شده.

← استفاده از تراشه جدید H1 برای ارتباط سریع‌تر و پایدارتر.

← کیس جدید با قابلیت پشتیبانی از شارژ بی‌سیم.

اضافه شدن قابلیت پشتیبانی از دستور صوتی Hey Siri.

برای درک بهتر ساختار داخلی، از تصاویر اشعه ایکس استفاده کردیم. تو این تصاویر می‌تونی آهنرباهای داخل در کیس رو که به صورت مستطیل‌های تیره دیده می‌شن، به وضوح تشخیص بدی.

روی جعبه دستگاه یه سری نشانه‌ها وجود داره که به پد شارژ بی‌سیم AirPower اشاره می‌کنه.

جالبه که اپل هنوز این پد شارژ رو به صورت رسمی عرضه نکرده ولی نشانه‌هاش روی جعبه‌ها دیده می‌شه.

مثل همیشه جعبه رو باز می‌کنیم تا بریم سراغ خود دستگاه و ببینیم تفاوت‌های فیزیکیش با نسل قبل چقدره.

برای یه مقایسه سریع، یه ایرپاد نسل اول رو هم آوردیم تا این دو تا رو کنار هم بررسی کنیم.

گوشی‌های نسل اول بعد از مدتی استفاده، معمولا با افت شدید عمر باتری روبه‌رو می‌شن و خیلی زود نیاز به شارژ مجدد پیدا می‌کنن. کیس شارژ نسل دوم کمی براق‌تر به نظر می‌رسه، هرچند ممکنه این تفاوت ظاهری به خاطر کارکرد و خط‌وخش‌های کیس قدیمی ما باشه. مهم‌ترین تغییر ظاهری کیس، جابه‌جا شدن دکمه همگام‌سازی و انتقال چراغ ال‌ای‌دی نشانگر شارژ به روی بدنه بیرونیه.

تو دنیای هدفون‌های بی‌سیم، رقبایی مثل هدفون‌های سامسونگ وجود دارن که تعمیرپذیری نسبتا خوبی دارن، اما حالا باید ببینیم دستاورد مهندسی اپل چطور طراحی شده.

گوشی‌های این ایرپاد با شماره مدل‌های A2031 برای گوش چپ و A2032 برای گوش راست مشخص شدن.

طراحی فشرده ایرپاد واقعا از نظر مهندسی شاهکاره. تو تصاویر اشعه ایکس می‌تونی ببینی که چطور باتری، میکروفون‌ها، آنتن‌ها، اسپیکر و بردهای الکترونیکی با ظرافت تمام تو این فضای خیلی کوچیک جا شدن.

وقتی در کیس شارژ رو باز می‌کنی، زیر درب می‌تونی شماره مدل A1938 رو به همراه ظرفیت 398 میلی‌آمپر ساعتی باتری ببینی.

در کنار اطلاعات مدل، علائم استانداردهای مختلفی هم حک شده که نشون می‌ده این گجت چه تاییديه‌هایی رو پاس کرده.

همین اطلاعات روی درب کیس، تنها راهنمای ما برای فهمیدن مشخصات دقیق دستگاه قبل از شروع به کار و باز کردنشه.

خب، دیگه وقتشه دست به کار بشیم! اول از همه از حرارت کمک می‌گیریم تا چسب‌های قدرتمند اپل کمی نرم بشن و به ما اجازه نفوذ بدن. بعد از حرارت دادن، با استفاده از یه تیغ کاتر منحنی با نهایت دقت شکافی رو روی درزهای هدفون ایجاد می‌کنیم.

یادت باشه این کار به شدت خطرناکه و ممکنه باعث سوراخ شدن باتری و آتش‌سوزی بشه.

بعد از ایجاد شکاف اولیه، گوشی‌ها رو تو الکل ایزوپروپیل قرار می‌دیم تا الکل به داخل نفوذ کنه و چسب‌ها رو تا حد ممکن از بین ببره.

با اینکه الکل کمک زیادی کرد، اما برای باز کردن قاب پلاستیکی مجبور شدیم از پنس استفاده کنیم. با کمی اهرم کردن، بالاخره درپوش بلندگو باز شد.

حالا با یه کاتر اولتراسونیک، یه برش ظریف روی بدنه ایجاد می‌کنیم. این قسمت استرس‌زاترین بخش کاره، چون باید خیلی مراقب باشیم تیغه به باتری کوچیک زیر قاب برخورد نکنه.

فلت‌ها، آنتن‌ها و میکروفون‌ها مثل یه کاردستی اوریگامی به هم پیچیده شدن و با چسب سر جاشون محکم شدن. با استفاده از پیک دندان‌پزشکی چسب‌های باقی‌مونده رو با حوصله می‌تراشیم. این مرحله انقدر ظریف و حساسه که احساس می‌کنیم داریم یه عمل جراحی پیچیده رو روی یه قطعه فوق‌العاده حساس انجام می‌دیم.

بعد از بیرون آوردن این قطعات ظریف، حالا می‌تونیم نگاهی به مغز متفکر ایرپاد بندازیم:

← تراشه Apple 343S00289 که همون پردازنده جدید H1 اپل هست.

← آیسی فلش مموری 128 مگابیتی مدل AT25SL128.

← قطعه Apple 338S00420 که احتمالا مربوط به پردازش صدای استریو با مصرف انرژی پایینه.

← سنسور حرکتی یا اینرسی مدل T 8 36.

شتاب‌سنج 3 محوره BMA280 که حرکات سر و ضربه‌ها رو تشخیص می‌داه.

وقتی به بخش تامین انرژی می‌رسیم، یه باتری خیلی کوچیک با ظرفیت 93 میلی‌وات ساعت تو هر گوشی می‌بینیم.

این ظرفیت در مقایسه با رقبایی مثل بادز سامسونگ خیلی کمتره، اما تراشه H1 اپل انقدر بهینه‌ست که همین باتری کوچیک هم شارژدهی خوبی رو فراهم می‌کنه.

باز کردن کیس ایرپاد اصلا کار راحتی نیست. این بار تصمیم گرفتیم از یه گیره رومیزی کمک بگیریم تا فشار یکنواختی به بدنه بیاریم.

فشار گیره باعث می‌شه بدنه کمی تغییر شکل بده و یه درز کوچیک باز بشه. حالا می‌تونیم تیغ رو وارد شکاف کنیم و چسب‌های نگهدارنده محفظه‌های ایرپاد رو ببریم تا آزاد بشن.

با این روش، آسیب کمتری به قاب بیرونی می‌رسه، هرچند که کیس دیگه هیچ‌وقت ظاهر روز اولش رو پیدا نمی‌کنه و عملا خراب می‌شه.

تو قدم بعدی، با یه اسپاجر به آرومی چراغ ال‌ای‌دی نشانگر رو که بین دو تا لوله در جلوی کیس قرار گرفته، از جاش درمیاریم.

لولای فلزی درب کیس تو این نسل خیلی محکم‌تر از قبل شده و اپل از چسب‌های فوق‌العاده قوی‌تری برای نگه داشتنش استفاده کرده.

حتی بعد از حرارت دادن زیاد، باز هم مجبور شدیم از انبر قفلی برای بیرون کشیدن این لولای سفت و سخت استفاده کنیم.

حالا نوبت باتریه. چسب‌های زیر باتری به‌شدت مقاوم هستن. با احتیاط کامل حرارت رو بیشتر می‌کنیم و مراقبیم که باتری باد نکنه یا اتفاق خطرناکی نیفته.

با وجود همه تلاش‌ها، اسپاجر به تنهایی حریف این باتری نمی‌شه و باید از ابزارهای اهرمی قوی‌تری برای بیرون کشیدنش استفاده کنیم.

وقتی بالاخره باتری رو آزاد کردیم، دیدیم که این باتری دقیقا همون باتری نسل قبلیه و هیچ تغییری نکرده. این باتری با مدل A1596، ولتاژ 3.81 ولت و ظرفیت 398 میلی‌آمپر ساعت کار می‌کنه که انرژی معادل 1.52 وات ساعت میده.

این ظرفیت نسبت به کیس شارژ هدفون‌های رقیب، رقم خیلی خوبی محسوب می‌شه و می‌تونه دفعات زیادی هدفون‌ها رو شارژ کنه.

جالبه بدونی که این باتری، حتی از باتری استفاده شده تو اپل واچ سری 4 هم ظرفیت بیشتری داره.

به نظر می‌رسه اپل قصد نداره کار رو برامون راحت کنه. برای رسیدن به لایه بعدی، باز هم به حرارت زیاد، فشار ابزارها و انبر نیاز داریم.

روی برد اصلی این نسل، مواد عایق و چسبناک بیشتری ریخته شده که احتمالا برای مقاومت بیشتر در برابر رطوبت و تعریق استفاده شده.

در نهایت یه خبر خوب پیدا کردیم؛ پورت شارژ لایتنینگ برخلاف بقیه قطعات، طراحی ماژولار داره و با پیچ متصل شده! اما خبر بد اینه که برای رسیدن به این پورت، باید کل کیس رو تخریب کنی، پس عملا تعویضش منطقی و به صرفه نیست. زیر اون پوشش ضدآب، چند تا چیپست مهم هم قرار داره که شامل این موارد می‌شه:

← ماژول شارژ بی‌سیم مدل BCM59356A2KUBG.

← میکروکنترلر 32 بیتی با پردازنده ARM Cortex-M4 مدل STM32L476MG.

← آیسی مدیریت انرژی مدل TI 87A6FP.

از داخل کیس تقریبا خالی شده، دکمه همگام‌سازی رو بیرون می‌کشیم. این دکمه حالا دو تا پد لحیم‌کاری اضافه برای اتصال به سیم‌پیچ شارژ بی‌سیم داره.

و در آخر، قطعه‌ای که براش کیس رو باز کردیم: سیم‌پیچ جدید شارژ بی‌سیم به همراه یه پد حرارتی که وظیفه‌اش خنک نگه داشتن قطعات موقع شارژه. متاسفانه موقع بیرون آوردن این سیم‌پیچ، به خاطر چسب زیاد و طراحی ظریفش، پاره شد و سالم بیرون نیومد.

این کیس جدید از نظر دوام و مقاومت در برابر آب پیشرفت کرده، اما به هیچ وجه برای تعمیر طراحی نشده. لولای محکم و عایق‌بندی برد باعث می‌شه دستگاه کمتر خراب بشه، اما اگه مشکلی براش پیش بیاد، عملا باید بندازیش دور.

کالبدشکافی ما به پایان رسید! اما همون‌طور که تو عکسا می‌بینی، دیگه دستگاهی باقی نمونده که بخوایم سرهمش کنیم. این قطعات کاملا از بین رفتن و این فقط یه بررسی آموزشی برای درک ساختار داخلی بود.

نتیجه‌گیری ما اینه که بعد از دو سال، ایرپاد هنوز هم یه گجت با طول عمر محدوده. باتری‌های کوچیکش به زودی ضعیف می‌شن و هیچ راهی برای تعویض اصولی اونا وجود نداره.

البته کیفیت ساخت کمی بهتر شده و شاید مقاومت بیشتری در برابر رطوبت داشته باشه، اما هنوز هم تعمیرپذیریش جای کار داره. تو این تصاویر اشعه ایکس می‌تونی ببینی که این قطعات چطور مثل یه پازل سه‌بعدی به هم گره خوردن.

در نهایت باید بگیم که ایرپاد 2 از نظر تعمیرپذیری نمره صفر رو می‌گیره. این گجت به هیچ وجه برای باز شدن و تعمیر شدن طراحی نشده و هرگونه تلاشی برای دسترسی به باتری یا بردهای داخلی، مساوی با خراب شدن کامل قاب و قطعاتشه.

← طراحی مهر و موم شده باعث می‌شه هیچ تکنسینی نتونه بدون آسیب زدن به بدنه، قطعات رو جابه‌جا کنه.

← امیدواریم از این کالبدشکافی هیجان‌انگیز که اختصاصی تو تیم آیسی‌مدار برات آماده کردیم، لذت برده باشی. حتما اپلیکیشن آیسی‌مدار رو به همکارات معرفی کن تا اونا هم از این بررسی‌های تخصصی استفاده کنن و دانش فنیشون رو بالا ببرن.