کالبدشکافی مجیک کیبورد اپل

قبل از اینکه بریم سراغ باز کردن قاب و درگیری با چسب‌ها، بیایم یه نگاه سریع به مشخصات فنی این کیبورد جذاب بندازیم:

← ابعاد: 0.43 در 10.89 در 4.52 اینچ

← اتصال بی‌سیم از طریق بلوتوث

← باتری داخلی لیتیوم-یون قابل شارژ

← پورت لایتنینگ برای شارژ و اتصال اولیه

← وقتی کیبورد رو برمی‌گردونیم، شماره مدل جدید اپل یعنی A1644 رو می‌بینیم.

بالاخره اپل پورت لایتنینگ رو به این کیبورد اضافه کرد! این یعنی دیگه نیازی نیست دائم دنبال باتری قلمی بگردی و با خیال راحت می‌تونی کیبوردت رو مثل گوشیت شارژ کنی.

این پورت لایتنینگ دو تا وظیفه اصلی داره؛ هم برای شارژ کردن باتری داخلی استفاده میشه و هم برای اتصال سریع و راحت کیبورد به سیستم از طریق کابل.

وقت مقایسه‌ست! بیایم ببینیم مجیک کیبورد نسبت به نسل قبلی کیبوردهای بی‌سیم اپل چه تغییراتی کرده. تو این مدل جدید، چیدمان کلیدها کمی شبیه کیبورد مک‌بوک شده؛ کلیدهای جهت‌نمای چپ و راست بزرگ‌تر شدن و کلیدهای فانکشن هم تغییراتی داشتن.

استفاده از باتری داخلی باعث شده تا اپل اون محفظه استوانه‌ای باتری رو حذف کنه و در نتیجه، کیبورد خیلی تخت‌تر و باریک‌تر روی میز قرار می‌گیره. این تغییر باعث میشه تایپ کردن طولانی‌مدت راحت‌تر بشه.

طراحی این کیبورد کاملا با مجیک ترک‌پد 2 هماهنگه و هر دو پروفایل باریک و زیبایی دارن که ظاهر میز کارت رو حسابی مینیمال و یکپارچه می‌کنن.

معمولا شرکت‌ها پیچ‌های قاب رو زیر پایه‌های لاستیکی مخفی می‌کنن تا ظاهر دستگاه یکدست بمونه. پس ما هم کارمون رو از همین‌جا شروع می‌کنیم.

با پنس یکی از پایه‌های لاستیکی زیر کیبورد رو جدا می‌کنیم، اما خبری از پیچ نیست! فقط یه شکاف پلاستیکی می‌بینیم که پایه توش محکم میشده.

از اونجایی که هیچ پیچ یا درز مشخصی برای باز کردن قاب وجود نداره، چاره‌ای نیست جز اینکه بریم سراغ کاتر و پیک تا راهی برای نفوذ پیدا کنیم.

فاصله بین کفی پلاستیکی و فریم آلومینیومی انقدر کمه که حتی نازک‌ترین پیک‌های پلاستیکی ما هم توش نمیرن. برای همین اول از یه ابزار بازکننده نازک و تیز کمک می‌گیریم تا یه شکاف کوچیک ایجاد کنیم.

وقتی یه مقدار راه باز شد، سریع ابزار فلزی رو کنار می‌ذاریم و از پیک‌های پلاستیکی استفاده می‌کنیم تا روی لبه‌های بدنه خط و خشی نیفته.

کل کفی پلاستیکی زیر کیبورد با چسب به بدنه محکم شده. برای همین باید مدام با کیسه حرارتی لبه‌ها رو گرم کنیم و بعد با پیک زیرش بندازیم؛ یه پروسه طولانی و خسته‌کننده که تعمیرپذیری رو به‌شدت سخت می‌کنه.

بعد از کلی کلنجار رفتن و گرم کردن مداوم، بالاخره تونستیم پنل پشتی رو کامل از بدنه جدا کنیم. حالا می‌تونیم اولین قطعات داخلی رو ببینیم؛ مادربرد کوچیک دستگاه و باتری قابل شارژش. البته همه‌چیز زیر یه لایه پلاستیک چسبناک دیگه پنهان شده. خبر خوب اینه که کانکتور باتری فشاریه و لحیم نشده. این یعنی اپل در نظر داشته که باتری حداقل تا حدودی قابل تعویض باشه.

شاید اولش فکر کنی اپل اومده یه باتری آیفون رو چسبونده اینجا! ولی خب اینطور نیست. ابعاد این باتری با باتری گوشی فرق داره، هرچند از نظر طراحی شباهت‌هایی دارن. متأسفانه تو این باتری خبری از اون چسب‌های کششی راحت‌بازشوی آیفون نیست و با یه چسب سفت و سخت طرفیم.

چون خبری از چسب‌های کششی نیست، باید با احتیاط از ابزار اهرم‌کننده (مثل اسپاجر) استفاده کنیم تا باتری رو از روی قاب بلند کنیم.

این باتری 2.98 وات‌ساعتی ظرفیتش خیلی کمتر از باتری گوشی‌های هوشمنده، اما چون مصرف کیبورد خیلی پایینه، با همین باتری کوچیک می‌تونه ماه‌ها با یه بار شارژ کار کنه.

اپل با استفاده از باتری داخلی سعی کرده ضخامت کیبورد رو کم کنه و نیاز به باتری‌های یک‌بارمصرف رو از بین ببره، اما این طراحی یکپارچه باعث میشه تعویض باتری برای کاربرهای عادی اصلا کار راحتی نباشه.

هر باتری لیتیومی یه عمر مفیدی داره و وقتی خراب بشه، باز کردن این حجم از چسب برای تعویضش، تعمیرکارها رو حسابی به دردسر میندازه و عمر مفید کل دستگاه رو به شدت به باتریش وابسته می‌کنه.

فلت پورت لایتنینگ رو جدا می‌کنیم. با اینکه این پورت به مادربرد لحیم نشده، اما خیلی محکم سر جاش نشسته و راحت بیرون نمیاد. تنها چیزی که جلوی درآوردن مادربرد ریز کیبورد رو گرفته، دو تا پیچ کوچیک تورکس T3 هستن که باید بازشون کنیم.

جالبه که اینجا خبری از پیچ‌های عجیب‌وغریب پنج‌سو اپل نیست! انگار اپل با خودش گفته همون چسب‌های وحشتناک پنل پشتی برای جلوگیری از باز کردن کیبورد کافیه.

یه نگاه سریع به مادربرد کوچیک این کیبورد میندازیم که پر از چیپ‌های مختلفه:

← تراشه بلوتوث 3.0 شرکت برادکام (Broadcom)

← میکروکنترلر 32 بیتی ST Microelectronics

← آیسی شارژ شرکت NXP

← کنترلر شارژ باتری لیتیوم-یونی تگزاس اینسترومنتس (Texas Instruments)

باز هم یه لایه چسبناک دیگه! زیر برد یه لایه شبکه‌ای (لانه‌زنبوری) هست که با چسب ساندویچ شده. این ساختار به کیبورد مقاومت بالایی میده تا زیر فشار تایپ کردن‌های سنگین خم نشه. بعد از باز کردن چند تا پیچ، بالاخره پورت لایتنینگ هم آزاد میشه و می‌تونیم درش بیاریم.

با اینکه باز کردن کل کیبورد اعصاب‌خردکنه، اما حداقل تعویض پورت لایتنینگ در صورت خرابی کاملا امکان‌پذیره و این یه نکته مثبته.

حالا نوبت به درآوردن کلیدها می‌رسه تا مکانیزم زیرشون رو ببینیم! برعکس مک‌بوک‌های جدید، اینجا خبری از مکانیزم پروانه‌ای نیست و اپل از همون مکانیزم قیچی (Scissor) استفاده کرده.

در نگاه اول، این مکانیزم خیلی شبیه به کیبوردهای قدیمی‌تر مک‌بوک به نظر می‌رسه.

با این حال، اپل میگه مکانیزم قیچی رو بازطراحی کرده تا ثبات کلیدها بیشتر بشه و موقع تایپ حس بهتری داشته باشن. عمق فشردن کلیدها تو این مدل حدود 1 میلی‌متره که تایپ کردن رو نرم و یکدست می‌کنه.

کاربرهای دسکتاپ اگه منتظر کیبورد با مکانیزم پروانه‌ای بودن، باید فعلا منتظر نسخه‌های بعدی بمونن.

اینم از پایان کار کالبدشکافی مجیک کیبورد! اگه بخوایم به تعمیرپذیری این دستگاه نمره بدیم، 3 از 10 امتیاز منطقی‌ایه (10 یعنی راحت‌ترین حالت تعمیر).

← نکته مثبتش اینه که پورت لایتنینگ و باتری به مادربرد لحیم نشدن و اگه بتونی با موفقیت قاب رو باز کنی، تعویضشون کار سختی نیست.

← کلیدها با اینکه خیلی ظریف و شکننده‌ان، ولی قابل جداسازی هستن و میشه در صورت خرابی تک‌تک تعویضشون کرد.

← بزرگترین مشکل، استفاده بیش از حد از چسب‌های فوق‌العاده قوی برای بستن قاب پشتیه که دسترسی به قطعات داخلی رو تبدیل به یه کابوس کرده.

← بدون داشتن راهنمای دقیق، باز کردن این کیبورد بدون آسیب زدن به قطعات داخلی تقریبا غیرممکنه. امیدواریم از این کالبدشکافی تو تیم آیسی‌مدار لذت برده باشی؛ حتما یه سر به بقیه مقالات کالبدشکافی ما هم بزن تا از رازهای درون بقیه گجت‌ها هم باخبر بشی!