کالبدشکافی هدفون ایرپاد مکس اپل

ایرپاد مکس یه هدفون پرچمداره و قراره امکانات خفنی رو بهمون بده. بیایم ببینیم روی کاغذ چه چیزهایی تو دل این دستگاه وجود داره:

← دو تا درایور داینامیک 40 میلی‌متری با طراحی اختصاصی اپل

← دو تا بالشتک مگنتی (Ear Cushion) هم‌رنگ بدنه

← دو عدد تراشه قدرتمند Apple H1

← هشت تا میکروفون مجزا برای سیستم حذف نویز فعال (ANC)

بلوتوث نسخه 5.0 با پشتیبانی از کدک AAC

یه کیس محافظ هوشمند (Smart Case) با روکش نرم و یه کابل لایتنینگ به USB-C برای شارژ کردن دستگاه

چیزی که تو این لیست جاش حسابی خالیه، کابل انتقال صداست. اگه بخوای با سیم موزیک گوش بدی، باید یه کابل تبدیل لایتنینگ به جک 3.5 میلی‌متری رو جداگانه تهیه کنی.

اولین کاری که می‌کنیم اینه که بسته‌بندی دستگاه رو باز کنیم و این محصول جذاب رو بیرون بیاریم.

کیس هوشمند خودش تو یه پوشش کاغذی تمیز و یکپارچه پیچیده شده تا کاملا نو و دست‌نخورده به دستت برسه.

این روکش کاغذی با یه برش دقیق و مهندسی‌شده ساخته شده که نشون می‌ده اپل حتی برای دورریختنی‌هاش هم کلی وقت گذاشته. البته کیس هوشمند اون‌قدری که انتظار می‌ره کل هدفون رو نمی‌پوشونه و بیشتر شبیه یه کاور نصفه‌ونیمه است تا یه کیف محافظ کامل.

قبل از اینکه دست به آچار بشیم، بیایم با اشعه ایکس یه نگاهی به داخل دستگاه بندازیم تا بفهمیم با چه ساختاری طرفیم. این تصاویر اشعه ایکس پر از جزئیات جذاب و متراکم هستن! چیزایی که با چشم مسلح می‌بینیم: دو تا سلول باتری که هر دو تو یکی از گوشی‌ها (کاپ‌ها) قرار گرفتن.

یه مقدار نگران‌کننده‌ست که نزدیک باتری‌ها چند تا سیم و لحیم‌کاری می‌بینیم ولی خبری از کانکتورهای واضح نیست. البته ما هنوز امیدواریم که پروسه تعویض باتری راحت باشه، چون تو اشعه ایکس همیشه کانکتورها خودشون رو نشون نمی‌دن.

تو تصویر مشخصه که کاپ مقابل باتری‌ها، هیچ وزنه تعادلی نداره و جاش خالیه. شاید وزن رو جای دیگه‌ای جبران کردن؟ جلوتر متوجه می‌شیم.

مگنت‌های بزرگ حلقه‌ای برای درایورها دیده می‌شن و به نظر میاد یونیت‌های اسپیکر با پیچ محکم شدن؛ این یه نشونه عالی برای تعمیرپذیریه! کلی مگنت کوچیک برای تراز کردن قطعات، براکت‌هایی برای میکروفون‌ها و کلی پیچ دیگه هم تو تصویر مشخصه.

تصاویر سه‌بعدی اشعه ایکس بهمون اجازه می‌دن که نه تنها داخل دستگاه، بلکه زاویه‌های مختلف چیدمان قطعات رو هم درک کنیم. با بررسی این ساختار، می‌شه راحت‌تر جای پیچ‌ها رو پیدا کرد و فهمید هر کاپ از چه لایه‌ها و عمقی تشکیل شده.

یه لحظه صبر کن؛ داریم اپل واچ باز می‌کنیم یا ایرپاد؟ دکمه چرخشی یا همون Digital Crown از اپل واچ قرض گرفته شده، ولی سایزش سه برابر شده. این دکمه وظیفه کنترل ولوم و پخش موزیک رو تو ایرپاد مکس بر عهده داره. لبه پایینی ایرپاد چند تا سوراخ داره، ولی هیچ اثری از جک دوست‌داشتنی 3.5 میلی‌متری صدا نیست.

در عوض، هم شارژ کردن و هم انتقال صدای سیمی از طریق پورت لایتنینگ انجام می‌شه. همونطور که قبلا گفتم، برای صدای با سیم باید یه کابل تبدیل اختصاصی بخری که واقعا سیاست عجیبیه.

اولین قدم تو باز کردن دستگاه، برداشتن بالشتک‌های مگنتیه. دیدن یه قطعه که کاربر بتونه راحت عوضش کنه اونم تو محصولات خانواده ایرپاد، واقعا جای خوشحالی داره. اگه دنبال لوگوی اپل روی این هدفون می‌گردی، باید بگم فقط داخل کاپ و زیر بالشتک‌ها مخفی شده.

زیر بالشتک‌ها چند تا سوراخ می‌بینیم. بیا یکم دقیق‌تر نگاه کنیم... بله، اینا پیچ هستن! خبر خوب اینه که هنوز با چسب درگیر نشدیم. وجود پیچ نشون می‌ده که این هدفون برخلاف بقیه ایرپادهای توگوشی، ساختار منطقی‌تری برای تعمیر داره.

اما خبر نه‌چندان خوب اینه که اینا پیچ‌های پنج‌پر (Pentalobe) هستن. خوشبختانه ما به این پیچ‌ها عادت داریم و با ست پیچ‌گوشتی‌هامون آماده مقابله باهاشونیم.

از اینجا به بعد، کار سخت می‌شه. اون پیچ‌هایی که دیدیم ما رو امیدوار کردن، ولی رفتار خیلی عجیبی دارن. وقتی می‌پیچونیشون، یه ذره می‌چرخن و بعد قفل می‌شن.

اگه سعی کنی به زور درشون بیاری، قطعات داخلی می‌شکنن و صدای تلق‌تلوقشون تو کاپ شنیده می‌شه، در حالی که قاب هنوز بسته‌ست! داستان چیه؟

قضیه اینه که اصلا قرار نیست این پیچ‌ها رو دربیاری! اینا فقط قلمه‌های قفل‌کننده هستن. باید هر کدوم رو حدود یه ربع دور بچرخونی تا گیره داخلی آزاد بشه. این یه ترفند مکانیکی خیلی جالبه.

چالش بعدی چسبه. بله، آزاد کردن قفل‌ها کافی نیست. حالا باید سشوار صنعتی رو بیاریم و با احتیاط کامل لبه‌ها رو گرم کنیم تا پلاستیک‌ها ذوب نشن.

هیچ درز راحتی برای اهرم کردن قاب وجود نداره و اگه زور بزنی، بدنه آسیب می‌بینه. ما از یه پیک برای گیر دادن به سوراخ پیچ‌ها استفاده کردیم و با کشیدن به سمت بیرون، بالاخره قاب رو باز کردیم!

توری‌های کاپ رو برداشتیم! روی هر کدوم یه میکروفون نصب شده که صدای داخل کاپ رو می‌شنوه و اطلاعات رو به تراشه H1 می‌فرسته تا اکولایزر رو تنظیم کنه.

هر کدوم از درایورهای 40 میلی‌متری با چند تا پیچ محکم شدن که یکیشون پایه‌ی خیلی بلندی داره. اینجا به یه سرپیچ‌گوشتی Torq-set نمره 6 نیاز داریم تا بتونیم بازشون کنیم.

با باز شدن پیچ‌ها، درایورها راحت بیرون میان و زیرشون پین‌های فنری اتصالی رو می‌بینیم که برای تعمیرکارها یه موهبته! حالا فضای کافی داریم تا بریم سراغ هدف بعدی: باتری. همونطور که تو عکس اشعه ایکس دیدیم، هر دو سلول باتری تو کاپ سمت راست هستن و با یه کابل به هم وصل شدن.

خوشبختانه هر دو سلول با پیچ سر جاشون محکم شدن و خبری از چسب نیست. بهتر از اون، با یه کانکتور فشاری شبیه کانکتورهای آیفون به برد وصل می‌شن و نیازی به لحیم‌کاری نداریم.

درآوردن باتری خیلی بی‌دردسر بود. اگه اون چسب‌های لبه قاب نبودن، می‌تونستیم بگیم تعویض باتریش خیلی راحته. این یه پیشرفت بزرگه که یه قطعه مصرفی به جای دور انداختن کل دستگاه، قابلیت تعویض داشته باشه. این باتری‌ها ساخت شرکت Sunwoda هستن و به صورت موازی بسته شدن. ظرفیت کلشون 664 میلی‌آمپرساعت با توان 2.53 وات‌ساعته.

این ظرفیت تقریبا مشابه باتری 2.39 وات‌ساعتی هدفون Bose NC 700 هست که اونم حدود 20 ساعت شارژدهی داره. در مقایسه، سونی WH-1000XM4 باتری بزرگ‌تر 4.1 وات‌ساعتی داره و 30 ساعت جواب می‌ده.

هدف بعدی: مادربرد (لاجیک برد). تو هر کاپ یه برد منحصربه‌فرد قرار داره. ما هر دو رو بیرون آوردیم تا ببینیم چه تراشه‌هایی روشون سوار شده.

تراکم قطعات روی این بردها به شدت بالاست و مهندسی اپل تو فشرده‌سازی مدارها اینجا کاملا به چشم میاد.

بیا یه نگاه دقیق‌تر به آیسی‌های روی طرف اول بردها بندازیم:

← میکروکنترلر 32 بیتی آرم از شرکت STMicroelectronics

← تراشه Apple 343S00404 که احتمالا ماژول بلوتوثه

این تراشه به احتمال خیلی زیاد همون چیپ H1 معروفه که تو هر دو کاپ یه دونه ازش قرار داره.

← حافظه فلش سریال 256 مگابیتی Winbond

← تراشه Cirrus Logic CS46L10A0 که احتمالا کدک صوتیه

آمپلی‌فایر صوتی تک‌کاناله Cirrus Logic CS44L22

آیسی شارژ باتری Texas Instruments SN2501

ادامه بررسی آیسی‌ها روی همین سمت از برد:

← تراشه Bosch Sensortec که احتمالا واحد اندازه‌گیری اینرسیه

← شتاب‌سنج 3 محوره Bosch Sensortec

← مولتی‌پلکسر NXP Semiconductor CBTL610A38

← تراشه برنامه‌پذیر Lattice Semiconductor MachXO2

سوئیچ USB 2.0 مدل Diodes Incorporated PI3USB102E

سوئیچ آنالوگ دو کاناله Texas Instruments TMUX136

← فرستنده گیرنده باس Texas Instruments SN74AVC4T774

حالا بردها رو برمی‌گردونیم تا سمت دومشون رو ببینیم:

← تراشه Apple 338S00517 که احتمالا آیسی مدیریت تغذیه‌ست

← کنترلر شارژ NXP 610A3В

← آمپلی‌فایر عملیاتی Texas Instruments

← مقایسه‌گر Texas Instruments

مبدل DC-DC کاهنده 300 میلی‌آمپری Texas Instruments

سوئیچ USB 2.0 مدل Diodes Incorporated PI3USB102E

← ماژول کاهنده توان Maxim Integrated MAXM17552

برای رسیدن به پورت لایتنینگ، باید از سد چهار تا پیچ تورکس بگذریم. دو تاشون اونقدر جاشون تنگه که مجبور شدیم سرپیچ‌گوشتی T2 رو با یه بکس 4 میلی‌متری ترکیب کنیم تا بتونیم بازشون کنیم.

با اینکه باز کردنش سخته، ولی ماژولار بودن این پورت برای تعمیرات حیاتیه؛ چون اگه خراب بشه و قابل تعویض نباشه، هدفونت دیگه هیچ‌وقت شارژ نمی‌شه. پشت شیارهای بیرونی لبه پایینی کاپ‌ها، یه کانال هوای پلاستیکی وجود داره که هوا رو مستقیما به محفظه پشت درایور می‌رسونه. احتمالا این سیستم تهویه برای اینه که درایورها تو ولوم‌های بالا بتونن بیس قوی و بدون دیستورشن تولید کنن.

زیر خط آنتن روی کاپ چپ، یه آنتن نسبتا بزرگ پیدا کردیم. اول فکر می‌کردیم شاید نقش وزنه تعادل رو برای باتری‌های کاپ مقابل بازی کنه، اما وزنی نداره. برای بررسی دقیق‌تر، تصاویر اشعه ایکس خیلی کمک‌کننده هستن.

میکروفون‌های بالایی با براکت‌های فلزی کوچیک محکم شدن که هم پیچ دارن و هم با پرچ‌های پلاستیکی سر جاشون فیکس شدن. این یعنی دردسر! با هویه می‌تونی سر این پرچ‌ها رو آب کنی تا باز بشن، اما این روش اصلا با اصول تعمیرپذیری جور در نمیاد.

کنارشون دکمه‌های مکانیکی رو می‌بینیم. خود دکمه و فلتش راحت جدا می‌شن، اما بقیه قطعاتش با دو تا مهره شش‌گوش بی‌نهایت ریز محکم شدن که از تمام ابزارهای استاندارد ما هم کوچیک‌ترن.

این سومین باریه که برای باز کردن این هدفون، ابزارهای تخصصی ما کم میارن و نیاز به راهکارهای عجیب پیدا می‌کنیم. اینم از نوآوری‌های اپل!

حالا داریم به پیچیده‌ترین بخش مکانیکی ایرپاد مکس نگاه می‌کنیم. به نظرت باز کردنش ترسناکه؟ راستش... نه چندان!

هر هدفون روگوشی باکیفیتی باید بتونه کج بشه، بچرخه و کاپ‌ها رو به هدبند وصل کنه، اما هیچ هدفونی این کار رو مثل ایرپاد مکس انجام نمی‌ده.

لولای الکترومکانیکی اپل هم ظریفه و هم به شدت مستحکم طراحی شده؛ چیزی که باعث می‌شه قیمت بالای این هدفون کمی منطقی‌تر به نظر برسه.

این لولا باید یه اتصال محکم و در عین حال راحت برای هدبند فراهم کنه و تو همون حین، برق رو از باتری به کاپ دیگه انتقال بده.

اپل از یه کابل فلت پیچ‌خورده داخل بخش چرخشی مفصل استفاده کرده که با یه مسیردهی هوشمندانه از کشیدگی و پارگی جلوگیری می‌کنه. در نهایت، این اتصال از طریق پین‌های فنری به هدبند منتقل می‌شه. واقعا شاهکاره!

امیدواریم این طراحی باعث بشه خرابی‌های ناشی از قطعی کابل به حداقل برسه. پیش‌بینی دوام قطعات سخته، اما کاملا مشخصه که اپل روی این بخش خیلی فکر کرده.

بعد از باز کردن چند تا پیچ تورکس، لولا آماده کالبدشکافی دقیقه.

برای باز کردنش فقط به T4 یا T3 و T2 نیاز نداریم؛ بلکه باید چند تا پیچ بی‌نهایت ریز تورکس T1 رو هم باز کنیم تا مفصل جدا بشه و فنرها، بلبرینگ‌های مینیاتوری و محفظه‌های دقیق ماشین‌کاری‌شدش خودشون رو نشون بدن.

دو تا فنر بزرگ‌تر، فشار ملایمی رو برای قرار گرفتن روی سر ایجاد می‌کنن، و دو تا فنر کوچیک‌تر یه ترفند جالب می‌زنن که تو مرحله بعد می‌گیم. اما چرا اپل این قطعات رو این‌قدر پیچیده مهندسی کرده؟ دلیلش ایناست:

نقطه اتصال هدبند به کاپ‌ها مهم‌ترین بخش برای راحتی کاربره. مفصل باید تو چند جهت آزادانه حرکت کنه تا روی سر راحت بشینه و اونقدر محکم باشه که موقع پوشیدن و تنظیم کردن نشکنه.

به‌علاوه، هدفون‌ها مدام در حال لرزش هستن. درایورها تو فرکانس‌های مختلف می‌لرزن تا صدا تولید کنن، پس هر قطعه مفصلی داخل کاپ باید حسابی سفت و محکم باشه تا تو درازمدت شل نشه.

شایعه شده بود اپل می‌خواد هدبند رو طوری طراحی کنه که مثل بالشتک‌ها راحت عوض بشه، اما ظاهرا تو طرح نهایی حذف شد. با این حال، این مفصل یه سورپرایز ویژه تو آستینش داره...

اما نکته جالب ماجرا اینجاست: با وجود پیچیدگی این مفصل، می‌تونی کل هدبند رو فقط با یه سوزن سیم‌کارت یا گیره کاغذ از کاپ‌ها جدا کنی، بدون اینکه اصلا نیازی به باز کردن کاپ داشته باشی!

وقتی هدفون کاملا سرهم شده، اگه سوزن رو تو سوراخ مخصوصش فشار بدی، دو تا فنر ریز داخل مفصل فشرده می‌شن و گیره‌ای که هدبند رو نگه داشته آزاد می‌شه.

ما هم مثل تو از دیدن این قابلیت شگفت‌زده شدیم. آیا اپل این سوراخ رو برای تعمیر راحت‌تر گذاشته؟ یا برای حمل‌ونقل؟ ارزش مهندسی بالاش اینجا خودش رو نشون می‌ده.

خب، کالبدشکافی ایرپاد مکس تقریبا تموم شد! عجب هدفون پیچیده و جالبی بود. با وجود پروسه گیج‌کننده باز کردن قاب، وجود چسب‌ها و پیچ‌های عجیب، این دستگاه در واقعیت قابلیت تعمیر نسبتا خوبی داره. البته تعمیرش اصلا سرگرم‌کننده و راحت نیست، اما غیرممکن هم نیست.

ما همیشه رابطه عشق و نفرتی با پیچ‌های اپل داریم: از اینکه به جای چسب از پیچ استفاده می‌کنه خوشحالیم، اما از نوع پیچ‌هایی که انتخاب می‌کنه متنفریم! قبل از اینکه به این هدفون امتیاز بدیم، بیایم ساختارش رو با رقبای بازار مقایسه کنیم.

برای اینکه بفهمیم اپل تو طراحی هدفون‌های روگوشی چقدر متفاوت عمل کرده، دو تا از رقبای قدرتمندش رو هم کالبدشکافی کردیم؛ هدفون‌هایی که نه دکمه چرخشی دارن و نه پورت لایتنینگ. اول از هدفون محبوب سونی یعنی WH-1000XM4 شروع می‌کنیم. بدنه این هدفون کاملا پلاستیکیه، به همین خاطر تو تصاویر اشعه ایکس خیلی شفاف‌تر به نظر می‌رسه.

بالشتک‌های سونی با خارهای پلاستیکی چفت می‌شن و خبری از مگنت نیست. ما مگنت رو ترجیح می‌دیم، چون خارهای پلاستیکی به مرور زمان خشک می‌شن و می‌شکنن. زیر بالشتک یه فوم قرار داره و زیر اون، درایورها تو محفظه‌های پلاستیکی نشستن.

برای رسیدن به درایورها باید صبر کنیم. چهار تا پیچ روی هر کاپ هست که پنل‌های بیرونی رو نگه می‌دارن، پس قاب رو برمی‌گردونیم تا از پشت بازش کنیم.

پشت کاپ سمت چپ، یه برد مربع‌شکل وجود داره که پردازنده سونی و ماژول بلوتوث مدیاتک روش قرار گرفتن. پشت کاپ سمت راست هم باتری قرار داره! کانکتورش راحت جدا می‌شه، اما سلول 4.1 وات‌ساعتیش با یه پد چسبناک قوی محکم شده که برای درآوردنش باید از الکل ایزوپروپیل استفاده کنی.

تو هر دو کاپ، تمام سیم‌هایی که از بدنه پلاستیکی رد می‌شن با چسب فیکس شدن. این یعنی دست‌کاری قطعات سخته و دسترسی به پورت USB-C و جک 3.5 میلی‌متری زیر درایورها حسابی دردسر داره. در کل هدفون سونی بد نیست و نسبت به پروسه طولانی و پیچیده ایرپاد، ساده‌تر باز می‌شه:

← تمام پیچ‌ها چهارسوی معمولی (00) هستن و بالشتک‌ها، هدبند، دکمه‌ها و پورت‌ها همگی ماژولار و قابل تعویضن.

← باتری حسابی چسبیده و مسیر باز کردن دستگاه یکم نامتعارفه.

← کلی چسب حرارتی استفاده شده و خبری از کانکتورهای سوکتی برای جک هدفون یا درایورها نیست.

بریم سراغ رقیب بعدی: هدفون Bose NC 700 که فلز بیشتری تو ساختارش استفاده شده، مخصوصا تو بخش هدبند.

مثل هدفون سونی، بالشتک‌های بوز هم با خار چفت می‌شن. با یه اهرم کردن کوچیک آزاد می‌شن، اما مسلما به اندازه مگنت‌های اپل ظریف و تمیز نیستن.

برخلاف سونی و اپل، پارچه روی توری اسپیکر با بالشتک جدا نمی‌شه. این پارچه‌ها با چسب محکم شدن و کندن بدون پاره کردنشون یکم سخته. زیر پارچه‌ها، پیچ‌های ستاره‌ای (تورکس) راه ورود به کاپ‌ها رو بستن. تو هر دو کاپ یه کلاف پیچیده از سیم‌ها می‌بینیم، اما کاپ راست که مادربرد توش قرار داره، وضعیتش خیلی آشفته‌تره. روی این برد یه تراشه بلوتوث ساخت کوالکام سوار شده.

باتری 2.39 وات‌ساعتی تو پشت درایور قرار گرفته. سیم‌های بلندی به برد کنترلر وصلن، اما متأسفانه لحیم شدن و کانکتور ندارن. خبر خوب و بد با هم: هدبند پیچ داره و می‌شه بازش کرد، اما تا زمانی که سیم‌ها رو از روی برد لحیم‌کاری نکنی کاملا جدا نمی‌شه. خبر بهتر اینکه جک 2.5 میلی‌متری ماژولاره و با پیچ محکم شده.

خبر بدتر: میکروفون‌ها تو یه دریچه پر از چسب دفن شدن. برد پورت USB-C ماژولاره، اما معلوم نیست چرا به جای پیچ، با پرچ پلاستیکی فیکس شده!

خلاصه وضعیت هدفون بوز:

← بالشتک‌ها، درایورها، جک صدا و دکمه‌ها در دسترس و قابل تعویض هستن.

← دسترسی به باتری راحته اما چسب داره و اتصالش به برد هم لحیم شده.

← چسب حرارتی فراوون مانع تعویض میکروفون‌ها و بعضی مدارها می‌شه؛ پورت شارژ پرچ شده؛ باز کردن هدبند پیچیده‌ست و بدون لحیم‌کاری جدا نمی‌شه.

با دیدن این قطعات ظریف و مهندسی‌شده، ایرپاد مکس بیشتر از اینکه شبیه یه هدفون باشه، ما رو یاد ساعت‌های مکانیکی لوکس می‌ندازه.

با وجود تمام پیچیدگی‌ها، چسب‌ها و پیچ‌های عجیب برای باز کردن قاب، اولین هدفون روگوشی اپل تو زمینه تعمیرپذیری نمره قبولی می‌گیره؛ البته به شرطی که ابزار کامل داشته باشی و از کارهای ظریف نترسی. قابلیت تعویض راحت بالشتک‌ها و جدا شدن بی‌دردسر هدبند، ویژگی‌های خیلی خوبی برای کاربرای خانگی و تعمیرکارها هستن.

بعد از مقایسه با رقبا، کیفیت ساخت و مهندسی بی‌نظیر اپل کاملا به چشم میاد. ساختار داخلی ایرپاد مکس اونقدر دقیق و وسواس‌گونه‌ست که هدفون‌های دیگه در برابرش مثل اسباب‌بازی به نظر می‌رسن. با تمام این اوصاف، وقتشه امتیاز نهایی رو به این محصول جذاب بدیم.

نکته: در بررسی اولیه، این هدفون امتیاز 6 رو دریافت کرد، اما با گذشت زمان و مشخص شدن بعضی ضعف‌ها تو استفاده بلندمدت، تیم تخصصی تو سال 2026 این امتیاز رو به 4 کاهش داد.

ایرپاد مکس تو مقیاس تعمیرپذیری تیم آیسی‌مدار امتیاز 4 از 10 رو می‌گیره (عدد 10 یعنی راحت‌ترین حالت تعمیر): خب اینم از کالبدشکافی یه شاهکار گرون‌قیمت دیگه از اپل. اگه از این بررسی لذت بردی و می‌خوای مهارت‌های تعمیراتیت رو تو دنیای گجت‌ها بالاتر ببری، حتما اپلیکیشن آیسی‌مدار رو نصب کن و آموزش‌های تخصصی ما رو دنبال کن!

← بالشتک‌ها مگنتی هستن و بدون نیاز به هیچ ابزاری تعویض می‌شن.

← هدبند به راحتی و فقط با یه سوزن سیم‌کارت جدا می‌شه؛ بدون درگیری با سیم و اتصالات.

← درایورها و باتری با پیچ محکم شدن و از کانکتورهای سوکتی استاندارد برای اتصال به برد استفاده می‌کنن.

← با اینکه وجود پیچ همیشه از چسب بهتره، اما تنوع بیش از حد پیچ‌ها تو این هدفون دیوانه‌کننده‌ست و برای باز کردنش به یه ست ابزار فوق‌العاده کامل نیاز داری.

← دسترسی به قطعات داخلی به خاطر چسب‌های قوی، اتصالات اختصاصی و فضای کاری بسیار محدود، حسابی سخته.

← باتری با اینکه ماژولاره، اما زیر لایه‌های زیادی دفن شده و رسیدن بهش زمان‌بره.

← به جز بالشتک‌ها، اپل هیچ قطعه یدکی و نقشه تعمیری برای این هدفون تو بازار ارائه نمی‌ده.