کالبدشکافی آتاری 2600: سفر به دنیای نوستالژی و راز مادربرد شیب‌دار — کالبدشکافی | آیسی مدار
رفتن به محتوا

کالبدشکافی آتاری 2600: سفر به دنیای نوستالژی و راز مادربرد شیب‌دار

سایر
۰ نظر
۲۱ نفر
کد ۳۴۹۴

آتاری 2600 برای خیلی از ما فقط یه کنسول بازی نیست؛ یه ماشین زمانه که ما رو می‌بره به دوران طلایی بازی‌های ویدیویی و اون جوی‌استیک‌های خاطره‌انگیز با یه دکمه قرمز بزرگ. این دستگاه با اون طراحی چوبی و کلاسیکش، پایه‌گذار ورود بازی‌های کارتریجی به خونه‌ها بود و تونست دنیای سرگرمی رو برای همیشه تغییر بده.

حالا تیم آیسی‌مدار تصمیم گرفته این کنسول افسانه‌ای رو روی میز کالبدشکافی بیاره تا ببینیم مهندس‌های اون زمان چطور با کمترین امکانات و حافظه‌ای که باورت نمی‌شه چقدر کمه، چنین سخت‌افزار موندگاری رو خلق کردن. باز کردن دستگاه‌های قدیمی قلق‌های خاص خودش رو داره و پلاستیک‌های خشک‌شده ممکنه با یه فشار اشتباه بشکنن، پس باید خیلی با احتیاط پیش بریم.

ابزارت رو آماده کن تا با هم پیچ‌های این جعبه خاطرات رو باز کنیم و بریم سراغ معماری جالب، قطعات الکترونیکی نوستالژیک و راز زاویه عجیب مادربرد آتاری 2600!

ابزارهای موردنیاز

پیچ‌گوشتی چهارسو نمره 1

مرحله ۱

مرحله

اینم از آتاری 2600 افسانه‌ای، همراه با آداپتور برق و اون جوی‌استیک معروف و دوست‌داشتنیش که نماد یه نسله. بله، درست می‌بینی! این کنسول با یه روکش پلاستیکی با طرح و بافت چوب خیلی شیک طراحی شده تا به دکوراسیون خونه‌های اون زمان بیاد.

کنسول‌های امروزی شاید خیلی به زیبایی‌شناسی و هماهنگی با وسایل چوبی خونه اهمیت ندن، اما تو اون دوران، شرکت‌ها عاشق ترکیب تکنولوژی با نمای کلاسیک بودن.

ورود این کنسول به بازار یه اتفاق خیلی بزرگ بود. وقتی گیمرها فهمیدن که این دستگاه می‌تونه بازی‌های متنوعی رو اجرا کنه و فقط محدود به یه بازی ساده مثل پونگ نیست، استقبال ازش بی‌نظیر شد.

همین قابلیت تعویض بازی‌ها باعث شد تا فروش این دستگاه به طرز چشمگیری بالا بره و تو همون سال‌های اول، جاش رو تو میلیون‌ها خونه باز کنه.

مرحله ۲

مرحله

جالبه بدونی که این کنسول از زمان عرضه‌اش تا چند سال بعد، به اسم سیستم کامپیوتری ویدیویی (VCS) شناخته می‌شد. بعدها بود که اسمش رو از روی شماره مدلش برداشتن و به CX2600 معروف شد.

برخلاف کنسول‌های قدیمی‌تر که فقط چند تا بازی محدود و ثابت روی مدار داخلی‌شون داشتن، آتاری 2600 از کارتریج‌های قابل‌تعویض استفاده می‌کرد. این یعنی می‌تونستی بی‌نهایت بازی مختلف رو فقط با عوض کردن یه نوار پلاستیکی تجربه کنی.

روی پنل دستگاه، کلیدهایی برای تنظیم درجه سختی بازی وجود داشت. هر بازیکن می‌تونست با تغییر کلید بین حالت A و B، بازی رو برای خودش سخت‌تر یا آسون‌تر کنه، هرچند که همیشه بحث بود کدوم حالت واقعا سخت‌تره!

مرحله ۳

مرحله

برای شروع کالبدشکافی، باید چهار تا پیچی که قاب بالایی و پایینی رو به هم وصل کردن باز کنیم. یه نکته خیلی عجیب اینه که پیچ‌های پشتی با یه زاویه تند تقریبا 30 درجه‌ای بسته شدن! معمولا پیچ‌ها رو کاملا عمودی می‌بندن، پس این زاویه حتما دلیل خاصی داره.

با توجه به ابعاد بزرگ این کنسول، احتمالا وقتی قاب رو برداریم با یه عالمه قطعه خفن و یه مادربرد غول‌پیکر روبه‌رو می‌شیم...

مرحله ۴

مرحله

...اما نه! واقعا همه‌اش همین بود؟ به نظر میاد تیم طراحی بدنه خواسته تا جای ممکن فضای خالی برای مادربرد بذاره تا قطعات حسابی خنک بمونن. (البته این نسخه سوم سخت‌افزار داخلیه و نسخه‌های اولیه یه مقدار بزرگ‌تر بودن).

مهندس‌های طراح موفق شدن پردازنده تصویر و صدا رو تو یه آیسی واحد ادغام کنن که باعث شد ابعاد مادربرد خیلی کوچیک بشه، اما اندازه قاب بیرونی همچنان همون‌قدر بزرگ و باابهت موند.

حالا دلیل اون پیچ‌های کج مشخص شد! مادربرد این کنسول با یه طراحی عجیب، دقیقا با زاویه 30 درجه داخل قاب قرار گرفته. این سبک طراحی رو تو کمتر دستگاه الکترونیکی دیگه‌ای می‌بینی و دلیل اون پیچ‌های زاویه‌دار هم همین نشستن کج مادربرد بود.

مرحله ۵

مرحله

چه حس خوبیه وقتی می‌بینی کابل‌ها به بورد لحیم نشدن! کابل تصویر و صدای RCA به‌راحتی و بدون دردسر از روی مادربرد جدا می‌شه.

مادربرد رو خیلی راحت می‌شه از جاش بلند کرد، چون هیچ پیچ یا گیره اضافه‌ای اون رو به شاسی متصل نکرده. تنها چیزی که بورد رو سر جاش محکم می‌کرد، همون پیچ‌های زاویه‌داری بود که از بیرون بازشون کردیم. اگه بخوایم ابعاد رو بررسی کنیم، مادربرد خیلی جمع‌وجوره و قاب پایینی دستگاه فضای خیلی زیادی رو اشغال کرده.

در واقع، فضای داخلی کیس آتاری حدود 2.6 برابر بزرگ‌تر از خود مادربرده! یه عالمه فضای خالی که فقط با هوا پر شده.

مرحله ۶

مرحله

بیشترین چیزی که روی مادربرد خودنمایی می‌کنه، یه جعبه فلزی بزرگه. این در واقع همون شیلد محافظه که روی آیسی‌های اصلی کشیده شده تا از تداخل امواج الکترومغناطیسی (EMI) جلوگیری کنه. برای رسیدن به مغز متفکر آتاری، باید اول از سد چهار تا زبانه فلزی که این شیلد رو محکم نگه داشتن عبور کنیم.

با یه انبردست یا دم‌باریک، زبانه‌ها رو کمی می‌چرخونیم تا آزاد بشن و بعدش شیلد فلزی به‌راحتی از روی بورد برداشته می‌شه. اینجا باید یه امتیاز مثبت به طراحی آتاری بدیم، چون برخلاف خیلی از شرکت‌های امروزی، این شیلد رو به مادربرد لحیم نکرده و باز کردنش هیچ دردسری برای تعمیرکار نداره.

مرحله ۷

مرحله

بالاخره رسیدیم به پردازنده‌ها! بیایم یه نگاهی به مشخصات سخت‌افزاری هیجان‌انگیز آتاری 2600 تو زمان خودش بندازیم: پردازنده 8 بیتی با فرکانس 1.19 مگاهرتز. فقط 128 بایت (بله، بایت!) حافظه رم. رزولوشن تصویر 192 در 160 پیکسل. پشتیبانی از 128 رنگ، با محدودیت نمایش حداکثر 4 رنگ تو هر خط افقی. خروجی صدای مونو دو کاناله.

همون‌طور که قبلا گفتیم، بازی‌ها روی چیپ‌های رام (ROM) داخل کارتریج‌ها ذخیره می‌شدن. این نوآوری باعث شد تا هیچ محدودیتی برای تعداد بازی‌های قابل‌انتشار برای این کنسول وجود نداشته باشه و سخت‌افزار داخلی فقط پردازش رو انجام بده.

مرحله ۸

مرحله

اون دو تا چیپ بالایی، یکی تراشه 6532 معروف به RIOT (مدیریت رم، ورودی/خروجی و تایمر) و دیگری پردازنده اصلی 6507 (نسخه جمع‌وجورتر پردازنده محبوب 6502) هستن. تو این نسخه از مادربرد، این چیپ‌ها به ترتیب توسط شرکت‌های Synertek و Rockwell تولید شدن.

اما ستاره اصلی این مادربرد، چیپ سفارشی TIA (آداپتور رابط تلویزیون) هست. این قطعه همون چیزیه که گرافیک چندرنگ و تولید صدا رو ممکن کرد و آتاری رو به اوج موفقیت رسوند.

از اونجایی که تو اون زمان حافظه رم به‌شدت گرون بود، پردازنده ویدیویی هیچ رم خارجی نداره. به همین خاطر، پردازنده اصلی مجبور بود اطلاعات تصویر رو خط به خط و به‌صورت زنده برای چیپ TIA بفرسته.

چیپ TIA می‌تونست 6 عنصر گرافیکی رو خلق کنه: پس‌زمینه بازی، دو تا کاراکتر (اسپرایت 8 پیکسلی)، یه توپ (یک پیکسل) و دو تا موشک (خطوط دو پیکسلی). ترکیب هوشمندانه همین المان‌های ساده بود که اون بازی‌های پیچیده و خاطره‌انگیز رو روی صفحه تلویزیون می‌ساخت.

مرحله ۹

مرحله

حالا که شیلد فلزی رو برداشتیم، می‌تونیم تمام قطعات روی مادربرد رو به‌خوبی ببینیم. پتانسیومتر برای تنظیم ته‌رنگ تصویر. قطعه تنظیم‌کننده فرکانس صدا.

تیونر یا همون تعدیل‌کننده RF برای اتصال به تلویزیون.

چیپ سفارشی TIA که توسط موتورولا ساخته شده.

چیپ 6532 RIOT برای مدیریت ورودی‌ها و تایمر.

پردازنده اصلی 6507 ساخت شرکت راکول.

رگولاتور یا تنظیم‌کننده ولتاژ ساخت تگزاس اینسترومنتس.

مرحله ۱۰

مرحله

پشت مادربرد آتاری 2600 قطعه خاصی نداره، اما دیدن پایه‌های لحیم‌کاری‌شده به روش سوراخ‌کامل (Through-hole) و مسیرهای مسی که انگار با دست طراحی شدن، حسابی لذت‌بخش و نوستالژیکه. جالبه بدونی که این مادربردی که دست ماست، نسخه سیزدهم (Revision 13) از طراحی‌های سخت‌افزاری آتاریه.

مرحله ۱۱

مرحله

و این هم از آتاری 2600 که با موفقیت به پنج قطعه اصلی تقسیم شد! طراحی این دستگاه واقعا تعمیرپذیر و عالیه. به لطف استفاده از قطعات درشت و پایه‌دار، تعویض یه مقاومت سوخته یا حتی آیسی‌های روی بورد، کار خیلی راحتیه و دردسرهای مینیاتوری دستگاه‌های مدرن رو نداره.

باز کردن این ماشین زمان به ما نشون داد که چطور مهندس‌های گذشته با محدودترین امکانات، شاهکارهایی ساختن که هنوز هم بعد از دهه‌ها کار می‌کنن و خاطره می‌سازن.

امیدواریم از این کالبدشکافی نوستالژیک در آیسی‌مدار لذت برده باشی. اگه عاشق این سبک بررسی‌های سخت‌افزاری هستی و دلت می‌خواد دل‌وروده دستگاه‌های بیشتری رو ببینی، حتما اپلیکیشن آیسی‌مدار رو دانلود کن تا هیچ‌کدوم از آموزش‌ها و مطالب جذابمون رو از دست ندی!

این آموزش با استانداردهای اختصاصی آیسی‌مدار بازنویسی و بهینه‌سازی شده و تمامی حقوق انتشار آن متعلق به این مجموعه است و در صورت کپی یا بازنشر پیگرد قانونی خواهد داشت.

کالبدشکافی‌های مشابه

گفتگو‌های کاربران

هنوز نظری ثبت نشده؛ تو شروع کن!