شکافتن هسته انرژی Protoss Pylon: بررسی مدار شارژر فضایی استارکرفت

طبق افسانه‌های بازی، این پایلون‌ها ویژگی‌های خیلی خفنی دارن که بد نیست قبل از کالبدشکافی یه مروری روشون داشته باشیم:

← تو دنیای استارکرفت، این سازه‌ها از کریستال‌های خایدارین (Khaydarin) برای هدایت و انتقال انرژی استفاده می‌کنن.

← برای ساختنشون فقط به 100 واحد مینرال و 30 ثانیه زمان نیاز داری تا تو میدان نبرد ظاهر بشن.

← این سازه به صورت معلق تو هوا می‌مونه و یه هاله درخشان و جذاب از خودش ساطع می‌کنه.

← و در نهایت، می‌تونه ظرفیت و منابع لازم برای پشتیبانی از 8 واحد جنگی رو تو بازی فراهم کنه.

اما وقتی این کریستال فضایی رو تو دنیای واقعی روی میز آزمایشگاه بررسی می‌کنیم، به داده‌های علمی کاملا متفاوتی می‌رسیم!

← این گجت دو تا پورت خروجی USB داره که می‌تونه در مجموع تا 2 آمپر جریان (یا حداکثر توانی که آداپتور بهش می‌ده) رو برای شارژ دستگاه‌های مختلف تامین کنه.

← یه کلید مخصوص هم روش تعبیه شده که با زدنش، کریستال با یه نور آبی‌رنگ و خیره‌کننده روشن می‌شه.

← برای روشن موندن و کار کردن، این مدل باید حتما با یه آداپتور سیم‌دار با مشخصات 5 ولت و 2.1 آمپر به منبع تغذیه وصل بشه.

خوشبختانه ابزارهای حرفه‌ای ما آماده‌ست و می‌تونیم کار رو شروع کنیم. ظاهر این گجت واقعا گول‌زننده‌ست! خیلی عجیبه که حتی فضایی‌های نژاد Protoss هم برای بستن تجهیزاتشون از پیچ‌های چهارسو (Phillips) استفاده می‌کنن! ظاهرا این نوع پیچ یه استاندارد بین‌سیاره‌ایه.

اما چیزی که تو ذوق می‌زنه کیفیت پایین این پیچ‌هاست. فلز استفاده شده خیلی نرمه و با کمترین فشار اشتباه، هرز می‌شه. احتمالا اینم از عوارض تولید انبوه با تکنولوژی‌های معمولیه.

از اونجایی که بیشتر درگیری‌ها تو بازی کمتر از یه ساعت طول می‌کشه، به نظر می‌رسه این پایلون رو برای استفاده طولانی‌مدت و دوام بالا نساختن و بیشتر یه گجت دکوری با عمر محدوده.

طراحان این گجت فکر می‌کردن می‌تونن رازهای تکنولوژی‌شون رو پشت یه قاب کاملا بسته و بدون درز مخفی کنن. اما اونا هنوز با مهارت‌های کالبدشکافی ما آشنا نشدن!

کافیه پیک پلاستیکی رو تو زاویه درست قرار بدی و یه کم فشار بیاری تا یکی از پایه‌های تثبیت‌کننده (پایه‌های طلایی‌رنگ) با یه صدای تق از جاش بپره بیرون.

صبر کن ببینم! کی اون یکی پایه رو بی‌هوا درآورد؟ این کار ممکنه باعث انفجار هسته...

هوووف! ختم به خیر شد. ظاهرا تجهیزات مانیتورینگ حساس ما از این حادثه فرضی جون سالم به در بردن. حالا که اوضاع آروم شد، می‌تونیم طبق برنامه کالبدشکافی رو ادامه بدیم و بریم سراغ مدارهای داخلی.

به محض باز کردن بدنه اصلی، می‌تونیم تلفات و ضعف‌های این تکنولوژی فضایی رو با چشم ببینیم:

← کابل‌های انتقال انرژی (سیم‌های برق داخلی) به شکل خطرناکی بین قطعات پلاستیکی فشرده و له شدن.

← اتصالات بین کابل‌ها و سوکت‌ها کیفیت پایینی دارن و اصلا قابل اعتماد به نظر نمی‌رسن.

این موارد دقیقا همون نقاط ضعفی هستن که به احتمال زیاد زودتر از بقیه قطعات خراب می‌شن. البته خبر خوب اینه که اگه سیم‌ها قطعی پیدا کنن، تعمیر و لحیم‌کاری‌شون خیلی ساده‌ست و دردسر خاصی نداره.

بالاخره می‌تونیم نگاهی به مدار اصلی انتقال قدرت بندازیم. منتظر یه تکنولوژی عجیب و غریب بودی؟ برخلاف انتظار، این برد فوق‌العاده ساده و پیش‌پاافتاده‌ست! فقط چند تا مقاومت نصب سطحی (SMD) و یه سری قطعات الکترونیکی کاملا معمولی روی این برد دیده می‌شه...

یه جای کار می‌لنگه!!!

بله، نژاد Protoss ما رو گول زد! این اصلا یه پایلون واقعی با کریستال‌های جادویی نیست؛ فقط یه اسباب‌بازی دکوری و یه ماکت ساده‌ست که با چند تا لامپ ال‌ای‌دی و یه مدار شارژر معمولی سرهم شده.

واقعا دیدن اینکه چطور یه ایده جذاب گیمینگ تبدیل به یه گجت رومیزی شده، تو نوع خودش جالب بود. هرچند کیفیت قطعات داخلیش در حد تکنولوژی‌های فضایی نبود، اما برای شارژ کردن گوشی و روشن کردن میز کار کاملا جوابه.

اگه از این کالبدشکافی فانتزی و متفاوت لذت بردی، حتما اپلیکیشن آیسی‌مدار رو به بقیه دوستای گیمر و سخت‌افزاری‌ات هم معرفی کن تا اون‌ها هم از این بررسی‌ها استفاده کنن. موفق باشی!