کالبدشکافی iPad Air 2: بهای نازک شدن و چالش‌های نمایشگر پرس‌شده

فقط باریک شدن نیست، اپل کلی سخت‌افزار ارتقایافته رو تو این تبلت جا داده تا قدرت پردازشیش رو به رخ بکشه. بیا یه نگاه به مشخصاتش بندازیم:

← نمایشگر 9.7 اینچی لمسی یکپارچه (Laminated) از نوع IPS LCD با رزولوشن 2048 در 1536 (تراکم 264 پیکسل در اینچ) و پوشش ضد انعکاس نور

← پردازنده 64 بیتی A8X (احتمالا یه تراشه سه هسته‌ای 1.5 گیگاهرتزی) همراه با 2 گیگابایت رم و پردازنده کمکی حرکتی M8

← دوربین پشتی 8 مگاپیکسلی iSight با قابلیت فیلم‌برداری 1080p با نرخ 30fps یا 720p با نرخ 120fps + دوربین سلفی 1.2 مگاپیکسلی

← سنسور اثر انگشت Touch ID + فشارسنج (بارومتر) + میکروفون دوگانه + ژیروسکوپ 3 محوره + شتاب‌سنج + سنسور نور محیط

وای‌فای 802.11ac با آنتن دوگانه MIMO + بلوتوث نسخه 4.0

← حافظه داخلی تو نسخه‌های 16، 64 یا 128 گیگابایتی

آیپد ایر 2 شروع یه سری جدید از شماره مدل‌های اپله (A15XX). نسخه وای‌فای که ما داریم بررسیش می‌کنیم، مدل A1566 هست. علاوه بر شماره مدل جدید، این دستگاه برای اولین بار سنسور Touch ID رو وارد خانواده آیپدها کرده.

با این سنسور می‌تونی فقط با اثر انگشتت قفل آیپد رو باز کنی یا خریدهات رو تو اپ‌استور و آیتونز تایید کنی و دیگه نیازی به تایپ مداوم پسورد نیست.

نکته جالب درباره سنسور Touch ID اینه که اثر انگشتت رو از هر زاویه‌ای می‌خونه؛ یعنی مهم نیست آیپد رو افقی گرفتی یا عمودی، در هر صورت سنسور کارش رو بی‌نقص انجام می‌ده.

ضخامت به اندازه یه مداد دیگه قدیمی شده؛ این شمش طلایی رنگ اپل، حالا حتی از یه مداد معمولی هم نازک‌تره! ضخامت 6.1 میلی‌متری این تبلت واقعا تحسین‌برانگیزه. آیپد ایر 2 نه تنها از نسل قبلی خودش خیلی باریک‌تره، بلکه از آیفون‌های هم‌نسلش هم ضخامت کمتری داره و خوشبختانه از اون بیرون‌زدگی اعصاب‌خردکن دوربین هم خبری نیست.

با دقت بیشتر متوجه می‌شیم که میکروفون‌های دوگانه حالا خیلی نزدیک به دوربین پشتی قرار گرفتن. به نظر می‌رسه دکمه فیزیکی بی‌صدا کردن (Hold Switch) برای همیشه از روی آیپد حذف شده.

این آیپد فقط نازک‌تر نشده، بلکه به شکل محسوسی سبک‌تر هم شده تا دست گرفتن طولانی‌مدتش راحت‌تر باشه.

وقتشه دست به کار بشیم! برای شروع به حرارت زیادی نیاز داریم تا چسب‌های قدرتمند اپل رو نرم کنیم. ما خیلی امیدوار بودیم که شاید روی بدنه Air 2 یکی دو تا پیچ خارجی پیدا کنیم تا باز کردنش راحت‌تر باشه، ولی زهی خیال باطل!

این شاسی یکپارچه و یکدست، حتی یدونه پیچ هم رو سطح بیرونیش نداره و همه‌چیز فقط با چسب به هم متصل شده.

بنابراین چاره‌ای نداریم جز اینکه کیسه‌های حرارتی رو روی لبه‌های دستگاه قرار بدیم.

باز کردن این مدل نیازمند حوصله و ظرافت خیلی زیادیه تا ال‌سی‌دی زیر فشار آسیب نبینه.

روند کار مثل باز کردن بقیه آیپدهاست: اهرم کردن دقیق با پیک و استفاده از حرارت فراوون.

پنل جلویی جدید که حالا تاچ و ال‌سی‌دی رو یکپارچه کرده، خیلی سفت‌تر از مدل‌های قبلیه. این یکپارچگی باعث می‌شه موقع اهرم کردن حس بهتری داشته باشی، اما یه مشکل بزرگ هم داره: وقتی شیشه رو یکم خم می‌کنی، به خاطر چسبیده بودن ال‌سی‌دی، تصویر سریعا دچار اعوجاج و سایه می‌شه؛ حتی اگه پیک رو خیلی سطحی وارد کرده باشی.

با توجه به اینکه برداشتن این نمایشگر چسب‌خورده تنها راه دسترسی به قطعات داخلیه، هر تعمیری تو این آیپد با ریسک بالای شکستن و خراب شدن پنل گرون‌قیمتش همراهه.

بعد از اینکه با موفقیت و بدون تلفات آیپد رو باز کردیم، متوجه می‌شیم که تمام فلت‌های نمایشگر حالا تو لبه پایینی متمرکز شدن.

این یه تغییر عالی نسبت به آیپد ایر نسل اوله؛ تو نسل قبل، فلت‌های تاچ و ال‌سی‌دی از دو طرف مختلف وصل می‌شدن و باز کردنش رو خیلی سخت‌تر و پرخطرتر می‌کردن.

اگه برات سواله که چقدر فضا برای وارد کردن پیک بین شیشه و فریم آلومینیومی وجود داره، باید بگم تقریبا هیچی! حاشیه‌های این تبلت هیچ جای خطایی برات نذاشتن و باید میلی‌متری کار کنی.

طراحی فلت سنسور Touch ID تو این مدل شباهت خیلی زیادی به چیدمان این قطعه تو آیفون‌های جدید داره.

وقتی دکمه هوم رو درمیاریم، یه آیسی مشخص روی فلتش به چشم می‌خوره:

← سنسور Touch ID مدل NXP Semiconductors 8416A1

با بررسی دقیق‌تر پنل جلویی، آیسی‌های مربوط به تصویر رو هم پیدا می‌کنیم:

← درایور ال‌سی‌دی Parade Technologies DP675

← تراشه تغذیه ال‌سی‌دی Texas Instruments

حالا اسپاجر رو می‌بریم سمت ماژول‌های بلندگوی جدید و کوچیک دستگاه. متأسفانه نوشته‌های روی این اسپیکرها راز خاصی رو برملا نمی‌کنه و اطلاعات چندانی بهمون نمی‌ده. پس زیاد معطل نمی‌شیم و سریع می‌ریم سراغ قطعات بعدی.

قدم بعدی درآوردن دوربین سلفی FaceTime HD و دوربین اصلی 8 مگاپیکسلیه که کنار میکروفون‌ها قرار گرفته. اگه این دوربین رو با دوربین برجسته آیفون 6 پلاس مقایسه کنیم، می‌بینیم که تفاوت دارن و یکی نیستن؛ اما بدون شک کیفیتش نسبت به آیپد ایر نسل اول یه جهش بزرگ داشته.

محل قرارگیری و طراحی جک هدفون تقریبا دست‌نخورده باقی مونده، البته با یه تغییر کوچیک...

به نظر می‌رسه سنسور نور محیطی که قبلا روی فلت دوربین سلفی بود، حالا دو تکه شده و یکی از این سنسورها دقیقا روی فلت جک هدفون سوار شده.

تو این مدل وای‌فای، آنتن‌ها به لبه بالایی آیپد منتقل شدن، در حالی که تو نسل قبلی پایین دستگاه جا خوش کرده بودن.

خیلی مشتاقیم ببینیم تو مدل‌های سلولار (LTE) این تبلت، آنتن‌های مخابراتی قراره کجا مخفی بشن.

با یه اهرم کردن ساده با اسپاجر، آنتن‌ها از روی پدهای فومی‌شون جدا می‌شن.

تو این مرحله قطعات رو جفت‌جفت خارج می‌کنیم؛ اول یکی از دو تا میکروفون، دومین سنسور نور محیط و دکمه پاور رو از بدنه بیرون می‌کشیم. تو راند دوم، میکروفون بعدی و دکمه‌های ولوم رو که روی یه فلت مشترک سوار هستن، جدا می‌کنیم.

روی میکروفون‌ها تونستیم این شناسه‌ها رو پیدا کنیم:

← مدل M1300 5743 M1 334 (روی فلت دکمه پاور)

← مدل M1300 5723 M1 334 (روی فلت دکمه‌های ولوم)

اینم بگیم که طراحی قرارگیری دکمه پاور و ولوم‌ها کنار هم خیلی جمع‌وجور و تمیز انجام شده.

متأسفانه مادربرد هم به کف شاسی چسب شده، پس دوباره کیسه حرارتی رو میاریم تو میدون تا چسب‌ها رو ضعیف کنه. بعد از یکم حرارت و اهرم کردن بااحتیاط، بالاخره مادربرد آزاد می‌شه! اما با بیرون آوردنش یه خبر بد هم داریم: فلت پورت شارژ (Lightning) مستقیما روی برد لحیم شده و جدا نمی‌شه.

این یعنی بیرون آوردن مادربرد خیلی دردسرساز شده و از اون بدتر، اگه پورت شارژت خراب بشه، برای تعویضش باید لحیم‌کاری‌های فوق‌العاده حساسی روی مادربرد انجام بشه.

بالاخره رسیدیم به بخش جذاب ماجرا؛ یه ضیافت کامل از چیپ‌های قدرتمند روی مادربرد!

← پردازنده 64 بیتی Apple APL1012 A8X

← دو عدد رم 1 گیگابایتی (مجموعا 2 گیگابایت) Elpida/Micron Technology F8164A3MD

← حافظه فلش 16 گیگابایتی SK Hynix H2JTDG8UD1BMR

← کنترلر NFC مدل NXP 65V10 (همونی که تو آیفون 6 و 6 پلاس هم استفاده شده بود)

کدک صوتی Apple (Cirrus Logic) 338S1213

← میکروکنترلر NXP Semiconductors LPC18B1UK ARM Cortex-M3 (همون پردازنده کمکی حرکتی M8)

ماژول وای‌فای Murata 339S02541

اینم از بقیه تراشه‌های مهم روی برد:

← آمپلی‌فایر تقویت‌شده Maxim Integrated

← کنترلر دیجیتایزر (تاچ) Broadcom

← آیسی Texas Instruments TI48WHXDP 343S0583

← تراشه‌های Fairchild Semiconductor FDMC 6683 و FDMC 6676BZ (آیسی‌هایی که از زمان آیپد 2 تو محصولات اپل موندگار شدن)

فشارسنج Bosch Sensortec BMP280 و شتاب‌سنج BMA280

باتری از چنگ برد منطق آزاد شده و آماده‌ست دربیاد. انگار برای این وضعیت چسبناک به کمک نیاز داریم. وقتشه iOpener بیاد وسط. برای جدا کردن این تکه انرژی دوسلولی از قاب پشتی، حرارت و اهرم بیشتری لازم است.

شاید سخت‌ترین باتری دنیا برای درآوردن نباشه، اما واقعا دلمون می‌خواد یه روزی برسه که برای تعویض باتری نیازی به این همه کارت پلاستیکی و چسب‌کنی نداشته باشیم.

ظرفیت این باتری 27.62 وات‌ساعته که نسبت به باتری 32.9 وات‌ساعتی نسل اول iPad Air افت داشته.

اپل ادعا می‌کنه که با وجود کوچیک‌تر شدن باتری، به خاطر مصرف بهینه‌تر قطعات، همون عمر 10 ساعته نسل قبل رو ارائه می‌ده؛ هرچند بررسی‌ها نشون می‌ده عمر باتری تو دنیای واقعی یه مقدار کمتر از نسل قبلیشه.

بعد از خالی کردن تمام قطعات، تنها چیزی که تو این شاسی آلومینیومی لخت و عور باقی مونده، آهنرباهای مربوط به قاب Smart Cover هستن.

خبر خوب اینه که کاورهای هوشمند سال گذشته هنوز هم با iPad Air 2 سازگارن.

بالاخره یه استراحت کوچیک به جیب کاربرها تو چرخه ارتقای سالانه اپل!

در نهایت iPad Air 2 تو شاخص تعمیرپذیری، امتیاز 2 از 10 رو می‌گیره (عدد 10 یعنی راحت‌ترین حالت برای تعمیر):

← خوشبختانه باتری روی مادربرد لحیم نشده و در نهایت قابل تعویضه.

← یکپارچه شدن ال‌سی‌دی و شیشه جلویی (Laminated)، روند اولیه باز کردن دستگاه رو یکم راحت‌تر کرده.

← همین یکپارچگی باعث شده تا اگه فقط شیشه بشکنه، مجبور بشی هزینه کل پنل ال‌سی‌دی رو بپردازی و ریسک آسیب دیدن ال‌سی‌دی موقع باز کردن هم به شدت بالا رفته.

← مثل آیپدهای قبلی، پنل جلویی با چسب خیلی قوی به بدنه متصل شده که احتمال شکستن شیشه موقع تعمیر هر قطعه دیگه‌ای رو افزایش می‌ده.

← استفاده بی‌رویه از چسب تو تمام بخش‌های داخلی، هر نوع تعمیری رو به یه کابوس زمان‌بر تبدیل کرده.