کالبدشکافی هواوی Mate 40 Pro؛ سفر به درون حلقه فضایی و کابوس نمایشگر خمیده

توی این روزها، یه گوشی هوشمند فقط با اعداد و ارقام روی کاغذ نمی‌تونه رقابت کنه، اما Mate 40 Pro با دست پر اومده تا خودی نشون بده. بیا ببینیم روی میز کالبدشکافی چه چیزهایی برامون آورده:

← تراشه هشت‌هسته‌ای Kirin 9000 با مودم یکپارچه 5G و پردازنده گرافیکی قدرتمند 24 هسته‌ای Mali-G78 MP24.

← نمایشگر 6.76 اینچی OLED با رزولوشن 1344 در 2772، نرخ نوسازی 90 هرتز و پشتیبانی از استاندارد HDR10.

← ماژول دوربین سه‌گانه پشتی با لنزهای لایکا؛ شامل دوربین اصلی 50 مگاپیکسلی با دیافراگم f/1.9، زوم پریسکوپی 12 مگاپیکسلی و لنز اولتراواید 20 مگاپیکسلی.

← حافظه داخلی 256 گیگابایتی با قابلیت ارتقا از طریق کارت حافظه‌های اختصاصی نانو تا 256 گیگابایت دیگه.

ارتباطات پیشرفته شامل شبکه 5G، وای‌فای 6 (802.11ax) و بلوتوث نسخه 5.2.

سیستم شارژ فوق‌سریع شامل شارژ سیمی 66 وات، شارژ بی‌سیم 50 وات و شارژ معکوس 5 وات برای شارژ گجت‌های دیگه.

← سیستم تشخیص چهره سه‌بعدی، سنسور اثر انگشت اپتیکال زیر نمایشگر و پشتیبانی از فرمان‌های حرکتی بدون لمس صفحه.

قبل از اینکه بریم سراغ باز کردن دستگاه، بیایم یه نگاه سریع به تفاوت‌های ظاهری این مدل با نسل قبلیش یعنی Mate 30 Pro بندازیم. چه چیزهایی تغییر کرده؟

ماژول دوربین پشتی حالا یه فلش ال‌ای‌دی رو تو خودش جا داده و هواوی اسم این طراحی جدید رو گذاشته "حلقه فضایی" (Space Ring).

تو پنل جلویی، این گوشی یکی از دوربین‌های سلفی نسل قبل رو از دست داده و سنسورهای باقی‌مونده تو یه بریدگی کپسولی‌شکل گوشه بالای سمت چپ نمایشگر قرار گرفتن.

برخلاف خیلی از برندها، هواوی هنوز بی‌خیال نمایشگرهای با لبه‌های به‌شدت خمیده نشده. این طراحی شاید از نظر بصری جذاب باشه، اما علاوه بر لمس‌های تصادفی، تعمیر و تعویضش رو تبدیل به یه کابوس واقعی می‌کنه.

با وجود خمیدگی زیاد لبه‌ها، هواوی دکمه‌های فیزیکی ولوم و پاور رو تو یه نوار خیلی باریک سمت راست جا داده. یه ویژگی جالب هم دکمه مجازی ولوم برای چپ‌دست‌هاست که تو سمت مخالف کار می‌کنه.

در نهایت، شیار اسپیکر بالای گوشی نشون می‌ده که اون تکنولوژی عجیب اسپیکر القایی زیر نمایشگر که تو نسل قبل بود، اینجا حذف شده و به اسپیکر فیزیکی برگشتیم.

روش همیشگی ما برای باز کردن قاب پشتی، یعنی گرما دادن و استفاده از ساکشن کاپ، اینجا خیلی جواب نمی‌ده. چسب‌ها به‌قدری محکم هستن که اصلا تکون نمی‌خورن، اما فاصله بین شیشه پشتی و فریم فلزی دقیقا همون‌قدری هست که بتونیم ابزار برش چرخشی رو با احتیاط واردش کنیم.

تو نسل قبلی موقع باز کردن قاب پشتی هیچ فلت مخفی‌ای سر راهمون نبود و چون این مدل هم سنسور اثر انگشتش زیر نمایشگره، فکر می‌کردیم اینجا هم تله‌ای در کار نیست؛ اما کاملا اشتباه می‌کردیم!

متأسفانه یه فلت کوچیک نزدیک دکمه پاور قرار داشت که موقع باز کردن قاب، قربانی تیغ ابزار ما شد و برید. باید حسابی حواست به این قسمت باشه تا ابزار رو زیاد داخل نبری.

با چشم‌پوشی از این اتفاق تلخ، بالاخره قاب پشتی باز شد! داخل گوشی، نوارهای چسب ضخیمی رو می‌بینیم که حسابی ما رو اذیت کردن و البته اون چهار تا چشم براق داخل ماژول دوربین. تو این مرحله، بیشتر قطعات زیر شیلدهای فلزی و کویل شارژ بی‌سیم پنهان شدن. راستش رو بخوای، چیدمان داخلی این گوشی در نگاه اول کمی شلوغ‌تر و درهم‌برهم‌تر از پرچم‌دارهای رقبا به نظر می‌رسه.

اولین قطعه‌ای که قراره از سر راهمون برداشته بشه، شیلد مادربرد یا کویل شارژ نیست، بلکه مجموعه سنسور و فلش دوربینه.

این یه خبر خوب برای تعمیرپذیریه! تو نسل‌های قبلی، فلش روی شیلد مادربرد یکپارچه شده بود، اما اینجا به‌صورت ماژولار و جداگانه طراحی شده. هرچی قطعات ماژولارتر باشن، کار تعویض و بررسی داخلی راحت‌تر می‌شه.

حالا نوبت به باز کردن پیچ‌های چهارسو می‌رسه تا بالاخره بتونیم شیلدها رو برداریم و یه نگاه درست‌وحسابی به قلب تپنده دستگاه، یعنی مادربرد بندازیم.

حالا که مسیر باز شده، می‌تونیم ماژول‌های مربعی دوربین رو از خونه گرد و حلقه‌ایشون بیرون بکشیم. بیا جزئیات این دوربین‌های خفن رو روی میز کالبدشکافی بررسی کنیم:

← دوربین اصلی 50 مگاپیکسلی با دیافراگم f/1.9 و سنسور IMX700Y سونی. این سنسور از چینش پیکسلی RYYB استفاده می‌کنه و اندازه پیکسل‌هاش 1.22 میکرومتره.

برای مقایسه، دوربین اصلی پرچم‌دارهای جدید اپل پیکسل‌های 1.7 میکرومتری دارن، هرچند که رزولوشن کلیشون پایین‌تره.

به‌طور کلی، پیکسل‌های بزرگ‌تر تو سنسور دوربین می‌تونن نور بیشتری جذب کنن و تو محیط‌های تاریک عکس‌های واضح‌تری بگیرن. البته با وجود الگوریتم‌های پردازش تصویر امروزی، اندازه پیکسل به‌تنهایی تعیین‌کننده کیفیت نهایی عکس نیست.

← دوربین 12 مگاپیکسلی تله‌فوتو با زوم اپتیکال 5 برابری، لرزشگیر اپتیکال (OIS) و سنسور IMX351Y سونی که اینم از چینش RYYB برخورداره.

← دوربین 20 مگاپیکسلی اولتراواید با سنسور IMX718 سونی و چینش استاندارد RGB.

یه نکته جذاب در مورد این دوربین‌ها اینه که لنز زوم پریسکوپی محفظه اختصاصی خودش رو داره. این یعنی اگه خراب بشه، نیازی نیست کل مجموعه دوربین رو عوض کنی و به‌صورت تکی قابل تعویضه!

مثل بیشتر گوشی‌های هوشمند، مادربرد Mate 40 Pro هم میزبان کلی کابل، فلت و آنتنه که متأسفانه بیشترشون دقیقا روی تراشه‌های اصلی کشیده شدن و مزاحم کار هستن. با کمک پنس و کمی حوصله، این کابل‌ها رو کنار می‌زنیم تا به مجموعه دوربین سلفی برسیم که شامل این قطعات می‌شه:

← دوربین سلفی 13 مگاپیکسلی اولتراواید با سنسور IMX688 سونی و پیکسل‌های 1.22 میکرومتری.

این اولین باریه که هواوی از یه لنز اولتراواید تو دوربین سلفی استفاده می‌کنه. با زاویه دید 100 درجه‌ای، می‌تونی تو عکس‌های دسته‌جمعی، آدم‌های بیشتری رو توی کادر جا بدی.

← دوربین تشخیص عمق سه‌بعدی (ToF) با رزولوشن 2 مگاپیکسل که برای باز کردن قفل با چهره و بیومتریک استفاده می‌شه.

اگه اهل فیلم‌برداری سلفی با کیفیت بالا هستی، جالبه بدونی این دوربین 13 مگاپیکسلی می‌تونه ویدئوهای 4 کیلواهم با پشتیبانی از HDR ضبط کنه که واقعا عملکرد فوق‌العاده‌ای برای یه دوربین سلفیه.

حالا می‌ریم سراغ یک‌سوم پایینی گوشی. قطعات این بخش شاید به‌اندازه دوربین‌ها هیجان‌انگیز نباشن، اما یه ویژگی عالی دارن و اونم ماژولار بودن همه‌چیزه.

یه چیز عجیب تو این قسمت، فلت پورت USB-C هست که وسطش جوری پهن شده انگار با وردنه صافش کردن! دلیل دقیق این طراحی مشخص نیست، اما بعیده هواوی فقط برای سرگرمی این کار رو کرده باشه و احتمالا به خاطر مدیریت فضا یا دفع حرارت بوده.

لابه‌لای این کابل‌ها، چیدمان استانداردی از بخش پایینی گوشی‌ها رو می‌بینیم: خشاب سیم‌کارت، برد فرعی (ساب‌برد)، اسپیکر اصلی و یک‌سری شیلدهای محافظ که همه‌چیز رو سر جای خودشون محکم نگه داشتن.

با رسیدن به باتری، خوشحالیم که هواوی همچنان به استفاده از زبانه‌های چسبی نارنجی‌رنگش پایبند بوده. این زبانه‌ها کمک می‌کنن بدون نیاز به حرارت زیاد، باتری رو به‌راحتی بیرون بیاریم.

باتری لیتیوم-یون این مدل ظرفیتی معادل 16.94 وات‌ساعت (4400 میلی‌آمپر ساعت) داره که نسبت به باتری نسل قبل یعنی Mate 30 Pro یه مقدار افت ظرفیت داشته.

برای اینکه دید بهتری داشته باشی، باتری L شکل آیفون 12 پرو مکس 14.13 وات‌ساعت و باتری غول‌پیکر گلکسی S20 اولترا 19.30 وات‌ساعته. پس باتری هواوی تو یه جایگاه منطقی و قدرتمند قرار می‌گیره.

روی باتری دو تا کانکتور مجزا می‌بینیم که احتمالا یکی برای مدیریت جریان شارژ سیمی و اون یکی برای شارژ بی‌سیم در نظر گرفته شده تا حرارت بهتر کنترل بشه.

این باتری از شارژ سیمی خیره‌کننده 66 وات و شارژ بی‌سیم 50 وات پشتیبانی می‌کنه. این اعداد واقعا دیوانه‌وار هستن؛ یعنی توان شارژ این گوشی از آداپتور خیلی از لپ‌تاپ‌های جدید هم بیشتره!

تازه این گوشی می‌تونه دستگاه‌های دیگه رو هم با توان 5 وات به‌صورت بی‌سیم و معکوس شارژ کنه.

خب، حالا که تقریبا همه‌چیز رو از روی شاسی برداشتیم، می‌تونیم بریم سراغ برد اصلی و ببینیم زیر شیلدها چه تراشه‌هایی خوابیدن:

← تراشه حافظه 256 گیگابایتی سامسونگ مدل KLUEG8UHDB-C2E1 با استاندارد UFS 3.1.

نکته جالب اینه که بر اساس گزارش‌ها، هواوی تو نسخه‌های Pro+ و RS از حافظه فلش اختصاصی خودش یعنی SFS 1.0 استفاده کرده، اما تو این مدل همون تراشه سامسونگ دیده می‌شه.

← حافظه رم LPDDR5 از شرکت سامسونگ (SEC) که دقیقا روی پردازنده 5 نانومتری قدرتمند Kirin 9000 سوار شده. این پردازنده یه CPU هشت‌هسته‌ای و پردازنده گرافیکی Mali-G78 داره.

← ماژول وای‌فای 6 ساخت HiSilicon مدل Hi1105.

← فرستنده و گیرنده امواج رادیویی (RF Transceiver) مدل Hi6365 ساخت HiSilicon.

تراشه مدیریت انرژی (بالا) و تقویت‌کننده قدرت (پایین)، هر دو از برند اختصاصی هواوی یعنی HiSilicon.

پروژکتور نقطه‌ای (Dot projector) برای سیستم تشخیص چهره سه‌بعدی.

با چرخوندن مادربرد، بازم تراشه‌هایی از HiSilicon و چند تا آیسی ناشناخته دیگه می‌بینیم:

← تراشه‌های مدیریت تغذیه Hi6421 و Hi6423 ساخت HiSilicon.

← ماژول تقویت‌کننده توان HiSilicon Hi6D05.

← تراشه با شناسه 6S03V100 2029S13 0022.

← قطعه‌ای با کد 438 AkLNA 120514.

آیسی با شماره 6H12 V1GP1 63024/V1HP510025.

بیشتر کانکتورهای این سمت مستقیما روی مادربرد لحیم شدن و تو لایه‌های زیرین فقط نقاط اتصال قرار دارن که نشون از فشردگی بالای طراحی برد می‌ده.

تراشه‌های ناشناخته زیادی اینجا هست که اطلاعات دقیقی ازشون در دسترس نیست. این نشون می‌ده هواوی چقدر قطعات رو اختصاصی برای خودش طراحی کرده.

کارمون با قطعات اصلی تقریبا تموم شده، اما هنوز چند تا قطعه کوچیک روی شاسی باقی مونده که باید بکشیمشون بیرون. اول از همه اسپیکر دوم که لبه بالایی گوشی قرار گرفته و هم به‌عنوان بلندگوی مکالمه و هم اسپیکر استریو عمل می‌کنه.

این طراحی یه برد بزرگ برای تعمیرپذیریه! تو نسل قبل، هواوی از اسپیکر القایی زیر نمایشگر استفاده کرده بود که موقع تعویض صفحه نمایش به‌شدت دردسرساز می‌شد. خوشحالیم که هواوی اون تکنولوژی جذاب اما رو اعصاب رو کنار گذاشته و به یه قطعه ماژولار و راحت برگشته.

قطعه بعدی، موتور لرزشی خطی (ویبراتور) دستگاهه. وقتی کنار موتورهای ویبره بقیه پرچم‌دارها می‌ذاریمش، کاملا مشخصه که اندازه خیلی کوچیکی داره.

ابعاد این موتور ویبره حدود 9.28 در 9.28 در 3.3 میلی‌متره که تقریبا نصف اندازه موتور هپتیک گوشی‌های رقیبه و نشون می‌ده هواوی به خاطر کمبود فضا مجبور شده از موتور کوچیک‌تری استفاده کنه.

در نهایت، سنسور مجاورت، فلت دکمه‌های ولوم و پاور و آخرین کابل‌های ارتباطی رو هم از روی فریم جدا می‌کنیم.

برای آخرین و البته سخت‌ترین مرحله، باید بریم سراغ جدا کردن نمایشگر 6.76 اینچی که لبه‌هاش با زاویه 88 درجه خم شده.

برخلاف خیلی از رقبا، هواوی اینجا مجبور به انتخاب بین شبکه 5G و رفرش‌ریت بالا نبوده و هر دو رو با هم ارائه داده. نرخ نمونه‌برداری لمسی 240 هرتزی هم باعث می‌شه این نمایشگر به‌شدت روان و پاسخگو باشه.

اول از همه به مقدار خیلی زیادی حرارت نیاز داریم. بعد از چند دقیقه تلاش بی‌وقفه، سعی کردیم ابزار برش چرخشی رو زیر لبه‌های شیشه ببریم... اما شیشه بلافاصله خرد شد!

حس ما اینه که هواوی از یه نوع چسب به‌شدت قوی و جدید برای این نمایشگر استفاده کرده. حتی با دادن حرارت بیشتر هم این صفحه نمایش حاضر نیست جدا بشه؛ مهم نیست از چه ابزاری یا از چه زاویه‌ای بهش حمله کنیم، مقاومت عجیبی داره.

ما از اول می‌دونستیم که باز کردن نمایشگرهای خمیده یه کابوس تمام‌عیاره، اما اصلا آماده نبودیم که با همچین غولی روبه‌رو بشیم. واقعا تجربه وحشتناکی بود!

با این حال، ما حاضر نیستیم وقتی اینقدر پیش رفتیم تسلیم بشیم. بعد از کلی حرارت دادن، ترک خوردن بیشتر شیشه و البته زور زدن و کلافگی، بالاخره تونستیم نمایشگر رو از فریم جدا کنیم.

همون‌طور که دیدی، تعویض نمایشگر این گوشی فرآیندی به‌شدت سخت و پرهزینه‌ست. نمی‌شه گفت غافلگیر شدیم، اما قطعا از این طراحی ناامید شدیم.

با برداشتن پنل و یه آه عمیق، سنسور اثر انگشت اپتیکال رو می‌بینیم که زیر نمایشگر مخفی شده. هیچ راهی برای دسترسی و تعویض این سنسور بدون برداشتن کامل نمایشگر وجود نداره، پس فقط باید دعا کنی که هیچ‌وقت خراب نشه.

بعد از اون درگیری سخت با نمایشگر، کالبدشکافی Mate 40 Pro به پایان می‌رسه. حالا تمام قطعات این پرچم‌دار پیچیده رو به‌صورت مرتب روی میز چیدیم تا یه نگاه کلی به مهندسی داخلیش بندازیم. این گوشی با اینکه از بیرون ظاهر خیلی جذابی داشت، اما تو دلش رازهای تعمیراتی دردسرسازی رو پنهان کرده بود.

باتری که با زبانه‌های چسبی راحت جدا می‌شد و قطعات ماژولار، نکات مثبتی بودن، اما فلت‌های تله‌مانند زیر قاب و از همه بدتر، اون نمایشگر غیرقابل نفوذ، ورق رو کاملا برگردوند. هیچ قطعه مصرفی و حساسی نباید تا این حد سخت تعویض بشه.

البته نکته مثبت و قابل توجه، بازگشت به اسپیکر مکالمه استاندارد بود که دردسرهای تکنولوژی القایی نسل قبل رو نداره و به‌راحتی قابل تعویضه.

بیا تو بخش بعدی ببینیم این پرچم‌دار هواوی چه امتیازی تو تعمیرپذیری می‌گیره.

اگه بخوایم به تعمیرپذیری هواوی Mate 40 Pro امتیاز بدیم، از 10 نمره 4 رو می‌گیره (نمره 10 یعنی راحت‌ترین حالت تعمیر):

← هواوی تو کل گوشی از پیچ‌های استاندارد چهارسو استفاده کرده که نیاز به ابزار عجیب‌وغریبی نداره.

← بیشتر قطعات اصلی به اندازه کافی ماژولار هستن که بشه اونا رو مستقل تعویض کرد، هرچند دسترسی بهشون خیلی هم ساده نیست.

← زبانه‌های پلاستیکی، درآوردن باتری رو خیلی راحت می‌کنن، اما قبلش باید از سد کلی کابل و شیلد بگذری.

← استفاده از شیشه در پشت و جلوی گوشی، احتمال آسیب دیدن بر اثر ضربه و افتادن رو دو برابر می‌کنه.

← چسبی که برای نگه داشتن نمایشگر استفاده شده، به‌طرز دیوانه‌واری قویه و باز کردنش بدون آسیب زدن تقریبا غیرممکنه.

← در نهایت، برای تعویض نمایشگر مجبوری باتری رو در بیاری و بدتر از اون، سنسور اثر انگشت رو نمی‌شه بدون برداشتن کامل صفحه نمایش عوض کرد. امیدوارم از این سفر سخت‌افزاری در آیسی‌مدار لذت برده باشی؛ حتما لینک این مقاله رو برای دوستات که عاشق تکنولوژی هستن بفرست!