کالبدشکافی ایرپاد ۲ اپل: بررسی قطعات داخلی و کیس شارژ بی‌سیم

این هدفون‌های جذاب اپل از نظر ظاهری کاملا آشنا هستن! طبق برگه مشخصات، اپل کلی ویژگی جدید تو این نسخه جا داده که در ادامه بررسیشون می‌کنیم:

← هر کدوم از گوشی‌های ایرپاد فقط 4 گرم وزن دارن و وزن کیس شارژ هم به 40 گرم رسیده.

← ابعاد هر گوشی دقیقا 16.5 در 18.0 در 40.5 میلی‌متره و کیس شارژ هم ابعاد 44.3 در 21.3 در 53.5 میلی‌متری داره.

خلاصه بگیم، سایز این مدل دقیقا هم‌اندازه نسل قبلیه، فقط کیس شارژ حدود 2.3 گرم سنگین‌تر شده که اصلا به چشم نمیاد.

← تراشه جدید H1 که سرعت و پایداری بهتری رو برای اتصال فراهم می‌کنه.

← اضافه شدن کیس شارژ بی‌سیم به عنوان یه ارتقای مهم.

پشتیبانی از فرمان صوتی Hey Siri بدون نیاز به ضربه زدن به هدفون.

کالبدشکافی قبلی ایرپاد حسابی کثیف‌کاری داشت، برای همین این بار قبل از هر کاری یه نگاهی با اشعه ایکس به داخلش انداختیم. اون مستطیل‌های تیره‌ای که تو بدنه پلاستیکی می‌بینی، مگنت‌هایی هستن که حس خوب باز و بسته شدن در کیس رو بهت می‌دن.

اول کار روی جعبه یه سری نوشته‌های عجیب دیدیم که به محصول کنسل‌شده AirPower اشاره می‌کنه! انگار اپل هنوز امید داشته که اون پد شارژ رو روانه بازار کنه.

واقعا جالبه که اپل هنوز اسم این پروژه رو روی جعبه‌هاش نگه داشته!

حالا با اشعه ایکس یه اسکن از جعبه می‌گیریم تا ببینیم باز کردنش خطری داره یا نه. البته که ما در هر صورت بازش می‌کنیم!

تو همین حین، رفتیم سراغ کشوی گجت‌های قدیمی و یه ایرپاد نسل یک رو درآوردیم تا یه مقایسه سریع با هم داشته باشیم.

شاید فکر کنی دو سال برای یه گجت زمان زیادی نیست، اما گزارش‌ها نشون می‌ده باتری‌های ایرپاد نسل یک خیلی زودتر از انتظار پیر می‌شن و افت می‌کنن.

کیس جدید (سمت راست) کمی براق‌تر به نظر می‌رسه، البته شاید به خاطر خط و خش‌های روی ایرپاد قدیمی ما باشه که مات‌تر دیده می‌شه!

یه تغییر دیگه که به چشم میاد، جابه‌جا شدن دکمه جفت‌سازی و انتقال چراغ ال‌ای‌دی وضعیت شارژ به بیرون کیسه تا راحت‌تر دیده بشه.

تو دنیای هدفون‌های بی‌سیم، رقیب جدی این دستگاه یعنی گلکسی بادز سامسونگ رو داریم که اتفاقا تعمیرپذیری فوق‌العاده‌ای داشت. حالا باید ببینیم ایرپاد می‌تونه تو این زمینه رقابت کنه یا نه.

بریم سراغ شماره مدل‌ها؛ گوشی چپ مدل A2031 و گوشی راست مدل A2032 رو داره.

با اینکه ممکنه نقدهای زیادی به طراحی غیرقابل تعمیر ایرپاد وارد باشه، اما واقعا نمی‌شه هنر مهندسی اپل رو تو این فشردگی نادیده گرفت. تو تصاویر ایکس‌ری می‌تونی باتری‌ها، میکروفون‌ها، آنتن‌ها، درایور اسپیکر و بردهای مدار رو ببینی که همگی تو یه فضای به اندازه سوراخ گوش جا شدن!

داخل در کیس که نگاه کنی، شماره مدل جدید A1938 رو می‌بینی. ظرفیت باتری کیس همون 398 میلی‌آمپر ساعت ذکر شده و تغییری نکرده.

کنار اون، یه سری آیکون‌های استاندارد حک شده که نشون می‌ده این قطعات چقدر ظریف و حساس هستن و باتری‌های داخلی عمر مفیدی دارن.

خب، حالا که ظاهر دستگاه رو کامل بررسی کردیم، وقتشه بریم سراغ کالبدشکافی اصلی و دست به آچار بشیم.

دیگه حرف زدن کافیه! چون قبلا هم مسیر باز کردن ایرپاد رو رفتیم، اول کار رو با دادن کمی حرارت شروع می‌کنیم تا چسب‌های محکم اپل کمی نرم بشن. حرارت همیشه دوست تعمیرکارهاست، هرچند اینجا کار رو خیلی هم راحت نمی‌کنه.

حالا با احتیاط کامل از یه تیغ کاتر منحنی استفاده می‌کنیم تا شکاف بین قطعات رو باز کنیم. این مرحله به شدت حساسه و نیاز به دقت بالایی داره.

حواست باشه که فشار بیش از حد تو این مرحله می‌تونه به قاب پلاستیکی یا قطعات داخلی آسیب جدی بزنه.

بعد از اینکه تونستیم یه شکاف کوچیک روی گوشی‌ها ایجاد کنیم، اون‌ها رو تو یه حمام آرام‌بخش از ایزوپروپیل الکل قرار می‌دیم. این کار کمک می‌کنه تا چسب‌ها خاصیتشون رو از دست بدن و مقاومت کمتری نشون بدن.

الکل کار خودش رو کرد و تونستیم یه کوچولو راه نفوذ پیدا کنیم، اما وقتی با پنس فشار آوردیم درگیر چسبندگی لبه‌ها شدیم. با یه اهرم کردن محکم، بالاخره درایور اسپیکر خودش رو نشون داد و باز شد.

حالا نوبت یه کار استرس‌زاست! با استفاده از یه کاتر اولتراسونیک، یه برش دقیق روی شکم این ایرپاد می‌زنیم تا بدون آسیب رسیدن به باتری بتونیم پوسته رو بشکافیم. این کار واقعا دقت میلی‌متری می‌خواد.

فلت‌ها، آنتن‌ها و میکروفون‌ها دقیقا مثل یه اوریگامی پیچیده روی هم تا شدن و با کلی چسب سر جاشون محکم شدن. تا جایی که جسارتمون اجازه می‌ده قاب بیرونی رو می‌بریم و بقیه قطعات رو با یه پیک دندان‌پزشکی ظریف بیرون می‌کشیم.

کار ما بررسی و باز کردن مدارهاست، اما امروز با این ابزارها و دقت بالا، بیشتر حس جراح‌هایی رو داریم که دارن یه فسیل ظریف رو از دل سنگ بیرون می‌کشن!

حالا که این فسیل‌های الکترونیکی و ظریف رو با موفقیت بیرون کشیدیم، وقتشه مغز متفکر این هدفون رو زیر ذره‌بین ببریم:

← تراشه 343S00289 اپل (که همون پردازنده جدید H1 هست)

← حافظه فلش 128 مگابیتی سریال ساخت Dialog Semiconductor

← تراشه 338S00420 اپل (احتمالا یه کدک صوتی استریو با مصرف انرژی پایین)

← سنسور اینرسی T 8 36 (احتمالا ساخت STMicroelectronics)

شتاب‌سنج 3 محوره Bosch Sensortec

حالا که بخش‌های هوشمند رو دیدیم، بریم سراغ منبع انرژی! تو هر کدوم از این گوشی‌ها یه باتری خیلی کوچیک 93 میلی‌وات ساعتی قرار گرفته که وظیفه تامین انرژی این مدار فشرده رو به عهده داره.

واقعا مشتاقیم ببینیم تو نسخه‌های بعدی مثل مدل پرو، اپل از چه منبع تغذیه‌ای استفاده می‌کنه تا امکانات بیشتری رو پوشش بده.

تجربه کالبدشکافی قبلی بهمون ثابت کرد که باز کردن کیس ایرپاد کار حضرت فیله! پس این بار از یه گیره رومیزی استفاده می‌کنیم تا کمی نیروی فشار رو بیشتر کنیم.

فشار گیره باعث می‌شه پوسته بیرونی کیس یه مقدار خیلی کم تغییر شکل بده؛ همین تغییر شکل کافیه تا بتونیم تیغ رو تو درز بین قطعات بندازیم، چسب‌ها رو ببریم و لوله‌های نگه‌دارنده ایرپاد رو آزاد کنیم.

با این روش شاید ظاهر کیس کاملا مثل روز اولش نشه، اما حداقل با کمترین آسیب ممکن تونستیم بازش کنیم.

در قدم بعدی، با یه اسپاجر چراغ ال‌ای‌دی وضعیت شارژ رو که دقیقا بین دو محفظه قرارگیری گوشی‌ها در جلوی کیس جاساز شده، با احتیاط جدا می‌کنیم.

لولای فلزی این کیس خیلی مقاوم‌تر و محکم‌تر از نسل قبلی به نظر می‌رسه و البته به همون نسبت هم با چسب‌های قوی‌تری سر جاش محکم شده.

با وجود اینکه به کیس حسابی حرارت دادیم و تقریبا داشت ذوب می‌شد، باز هم برای بیرون کشیدن این بخش مجبور شدیم از انبر قفلی کمک بگیریم!

مقصد بعدی ما درآوردن باتری کیسه، اما انگار چسب‌های زیر باتری اصلا قصد همکاری ندارن! با کلی احتیاط حرارت رو به بالاترین حد می‌رسونیم و فقط دعا می‌کنیم که باتری باد نکنه یا اتفاق خطرناکی براش نیفته.

با تمام این تلاش‌ها، حتی با اهرم کردن یه اسپاجر هم باتری بیرون نمیاد و باید حسابی باهاش سر و کله بزنیم تا بالاخره تسلیم بشه.

بالاخره باتری رو آزاد کردیم! وقتی مشخصاتش رو می‌خونیم، می‌بینیم که هیچ تفاوتی با باتری کیس نسل اول نداره و اپل دقیقا از همون قطعه استفاده کرده.

این باتری با مدل A1596 شناخته می‌شه که ولتاژ 3.81 ولت و ظرفیت 398 میلی‌آمپر ساعت داره و در مجموع 1.52 وات ساعت انرژی ذخیره می‌کنه.

جالبه بدونی این ظرفیت به شکل قابل‌توجهی بیشتر از باتری 1.03 وات ساعتی کیسی هست که تو گلکسی بادز سامسونگ دیدیم.

و حتی انرژی بیشتری نسبت به باتری اپل واچ سری 4 مدل 42 میلی‌متری داره!

کم‌کم داریم به یه الگوی ثابت می‌رسیم؛ برای رسیدن به هر لایه داخلی تو این کیس، باید کلی حرارت بدیم، حسابی اهرم کنیم و در نهایت دست به دامن انبر بشیم!

همون نگاه اول متوجه می‌شیم که برد اصلی (لاجیک برد) این نسل خیلی بیشتر از نسل اول با رزین و مواد عایق پوشونده شده؛ این کار احتمالا برای افزایش مقاومت در برابر رطوبت و آب انجام شده. بالاخره یه خبر خوب تو این کالبدشکافی سخت؛ پورت شارژ این دستگاه کاملا ماژولار و جداگانه‌ست!

... البته اگه برای رسیدن به این پورت بخوای تا اینجای کیس رو بشکافی، احتمالا قطعات خیلی بیشتری رو تو این مسیر خراب می‌کنی! زیر اون پوشش براق و ضدآب، تونستیم چند تا از تراشه‌های اصلی رو شناسایی کنیم:

← ماژول شارژ بی‌سیم Broadcom BCM59356A2KUBG

← میکروکنترلر 32 بیتی ARM Cortex-M4 ساخت STMicroelectronics به همراه 1 مگابایت حافظه فلش

← آیسی TI 87A6FP ساخت تگزاس اینسترومنتس

حالا دستمون رو می‌بریم داخل کیس تقریبا خالی و دکمه جفت‌سازی (Sync) رو بیرون می‌کشیم. این دکمه کمی تغییر کرده و دو تا نقطه لحیم‌کاری جدید برای اتصال سیم‌پیچ شارژ بی‌سیم بهش اضافه شده.

و در نهایت، همون چیزی که به خاطرش این همه راه رو اومدیم: سیم‌پیچ جدید شارژ بی‌سیم به همراه یه پد حرارتی که وظیفه داره دمای سیم‌پیچ رو موقع شارژ کنترل کنه. ... سیم‌پیچی که با وجود تمام تلاش و دقت ما، به هیچ‌وجه سالم بیرون نیومد و تو مسیر پاره شد.

کیس جدید ایرپاد طوری طراحی شده که دوام بیشتری داشته باشه، اما اصلا به تعمیرپذیری اون فکر نشده. لولای محکم‌تر و روکش ضدآب روی برد باعث می‌شه خرابی‌ها کمتر بشه، که البته امیدواریم همین‌طور باشه، چون تعمیر کردن این دستگاه عملا یه کابوسه!

خب کالبدشکافی ما تموم شد! بیاید قطعات رو سرهم کنیم و یه موزیک پلی کنیم... شوخی کردم! این قطعات دیگه به هیچ دردی نمی‌خورن و کاملا از بین رفتن.

تو این باز کردن قطعات چه چیزی یاد گرفتیم؟ اینکه اپل همچنان تمایلی نداره ایرپادها رو تعمیرپذیر بسازه. باتری‌های کوچیک این هدفون‌ها بعد از مدتی عمرشون تموم می‌شه و تعویض کردنشون تقریبا غیرممکنه.

با این حال، نمی‌شه گفت کیفیت ساخت پیشرفتی نداشته؛ این ایرپادها احتمالا اگه اتفاقی بیفتن تو ماشین لباسشویی، شانس بیشتری برای زنده موندن دارن! اگه عاشق دیدن داخل قطعات هستید، عکس‌های ایکس‌ری این کالبدشکافی می‌تونه پس‌زمینه جذابی برای گوشیتون باشه!

بعد از این کالبدشکافی جذاب اما مخرب، مشخص شد که ایرپاد 2 اپل از نظر تعمیرپذیری نمره 0 از 10 رو می‌گیره:

← ایرپادها اصلا برای تعمیر شدن طراحی نشدن و دسترسی به هیچ‌کدوم از قطعات سخت‌افزاری بدون آسیب زدن جدی به دستگاه ممکن نیست.

← باتری‌های کاملا مهر و موم شده، طول عمر این هدفون‌ها رو محدود می‌کنن و نشون می‌دن که با یه گجت مصرفی با عمر محدود طرفیم.