کالبدشکافی هدفون بی‌سیم فیرفون: نگاهی به درون ایربادهای پرچالش

خب، تازه کالبدشکافی گوشی قبلی این برند رو تموم کردیم، اما کارمون هنوز تموم نشده. بیا ببینیم این هدفون‌های کاملا بی‌سیم دقیقا چه مشخصاتی دارن:

← سنسور تشخیص قرارگیری در گوش و پشتیبانی از کنترل لمسی.

← سیستم حذف نویز فعال (ANC) همراه با حالت شفافیت صدا (Transparency mode).

← بلوتوث نسخه 5.3 با پشتیبانی از پروفایل‌های A2DP، HFP و AVRCP.

← درایورهای 10 میلی‌متری با مقاومت 32 اهم برای تولید صدای باکیفیت.

مقاومت در برابر پاشش آب و تعریق با استاندارد IPX4.

یه نکته جالب اینه که این هدفون‌ها به هیچ اپلیکیشن خاصی وابسته نیستن و می‌تونی خیلی راحت با هر دستگاه بلوتوثی ازشون استفاده کنی.

تو عکس آخر هم می‌تونی ابعادش رو به ترتیب از چپ به راست با ایربادهای فیرفون، ایرپاد پرو اپل، هدفون ناتینگ ایر 1، گلکسی بادز لایو و گلکسی بادز پلاس مقایسه کنی.

کالبدشکافی رو با راحت‌ترین و البته تمیزترین بخش شروع می‌کنیم: سری‌های سیلیکونی منعطف. این سری‌ها دقیقا مثل مدل‌های رقیب به راحتی جدا می‌شن و سه تا سایز مختلف دارن تا دقیقا فیت گوشت بشن.

قدم بعدی پیدا کردن یه راه نفوذ به داخل بدنه‌ست. سعی می‌کنیم بدون آسیب رسوندن و با استفاده از یه غلتک بازکننده، درز قاب رو پیدا کنیم و بازش کنیم. خوشبختانه اینجا نیازی به گرما و حرارت نبود!

پنلی که جدا کردیم، همون بخش کنترل لمسی هدفونه. اما نکته جالب اینجاست که فرمان‌های لمسی تو از طریق پین‌های فنری به برد منتقل می‌شن؛ یعنی هیچ کابل فلت خطرناکی اینجا وجود نداره که موقع باز کردن پاره بشه!

با یه نگاه به داخل، سریعا متوجه می‌شیم که برد اصلی با چسب سر جاش محکم شده. زور زدن برای درآوردنش اصلا منطقی نیست، پس باید استراتژی رو عوض کنیم و بریم سراغ روش همیشگیمون برای باز کردن این گجت‌های نه‌چندان تعمیرپذیر.

اینجاست که گیره رومیزی دوست‌داشتنی ما وارد عمل می‌شه! قسمت بلندگوی هدفون رو می‌ذاریم لای گیره و یه فشار ملایم بهش میاریم. این کار باعث می‌شه پوسته پلاستیکی بیرونی یه مقدار تغییر شکل بده و یه شکاف کوچیک روی درزها ایجاد بشه؛ دقیقا مثل پیدا کردن یه نقطه ضعف تو زره! ترکیب فشار و گرما بالاخره جواب می‌ده و راه رو برای ادامه کالبدشکافی باز می‌کنه.

با کمی تلاش و اهرم کردن، یه محفظه خیلی کوچیک باتری رو اون اعماق می‌بینیم؛ اما اطرافش پر از کابل‌های ریز و اتصالات لحیم‌کاری شده‌ست. خب، حالا باید چیکار کنیم؟

واقعا از همین الان دلمون برای طراحی‌های تمیز و پیچ‌های مرتبی که تو بعضی دستگاه‌ها می‌دیدیم تنگ شده!

تصمیم می‌گیریم اول باتری رو دربیاریم؛ هم به خاطر اینکه فضای بیشتری برای مانور دادن بهمون می‌ده، و هم اینکه باتری قطعه‌ایه که بالاخره یه روزی باید تعویض بشه.

این باتری فوق‌العاده ریز، ابعادی در حد 10 در 9.8 در 5.6 میلی‌متر داره و ظرفیتش 0.1 وات‌ساعت (یعنی 50 میلی‌آمپرساعت با ولتاژ 3.7 ولت) هست.

این ظرفیت دقیقا هم‌رده باتری‌هاییه که تو ایرپاد پرو می‌بینیم. برای مقایسه بد نیست بدونی ایرپاد 3 باتری 0.133 وات‌ساعتی داره و هدفون Nothing ear(1) از یه باتری 0.11 وات‌ساعتی استفاده می‌کنه.

در مسیر رسیدن به درایور اسپیکر (که تو یه محفظه خیلی تنگ و با چسب محکم شده)، می‌بینیم که کابل فلت زیر چند تا براکت گیر افتاده و اون براکت‌ها هم با پرچ‌های پلاستیکی بسته شدن. با دلی پر از غصه، مجبور می‌شیم کاتر رو برداریم و پرچ‌ها رو ببریم؛ بله، متأسفانه کار به تخریب رسید.

با اینکه اصلا طرفدار چسب نیستیم، اما از اتصالات پلاستیکی تخریب‌شونده بیشتر متنفریم! حداقل چسب رو می‌شه دوباره زد، اما پرچ بریده‌شده رو نه!

از اونجایی که تلاش اولمون جواب نداد، دوباره دست به کار می‌شیم و این بار با حرارت بیشتر و یه اسپاجر ظریف‌تر به جونش می‌افتیم. بالاخره هدفون تسلیم می‌شه و قطعات داخلیش که اصلا هم ماژولار نیستن، بیرون می‌ریزن: برد منطقی، درایور و باتری.

بیا ببینیم روی این سمت برد چه خبره:

← چراغ نشانگر ال‌ای‌دی.

← پین‌های فنری برای انتقال فرمان‌های کنترل لمسی.

← پین‌های فنری دیگه برای شارژ شدن هدفون داخل کیس.

تراشه‌ها و قطعات اصلی روی سمت دیگه برد قرار دارن. بیا یه نگاه دقیق‌تر بهشون بندازیم:

← سیستم‌روی‌چیپ (SoC) صوتی بلوتوث مدل AB 1562 که یه راهکار تک‌تراشه‌ای برای مدیریت اتصالاته.

← میکروفون اصلی دستگاه.

← میکروفون‌های مخصوص سیستم حذف نویز فعال (ANC).

← سنسور مجاورت برای تشخیص قرار گرفتن هدفون داخل گوش.

راستش رو بخوای، باز کردن خود ایربادها یکم ناامیدکننده بود و اصلا انتظار چنین طراحی غیرقابل تعمیری رو نداشتیم. فقط امیدواریم کیس شارژش مهربون‌تر از خود هدفون‌ها باشه و راحت‌تر باز بشه.

یه اسپاجر تمام چیزیه که نیاز داریم تا دل و روده کیس شارژ رو بریزیم بیرون. خبری از چسب و پیچ‌های مخفی نبود! کم‌کم داره حس خوش‌بینی بهمون برمی‌گرده.

برای باز کردن پیچ‌های چهارسوی داخل این کیس کوچیک، ست پیچ‌گوشتی مینوی ما بهترین انتخابه؛ این اولین پیچ‌هایی هستن که تا اینجای کار دیدیم.

اما ای دل غافل... وقتی قطعات رو از هم جدا می‌کنیم، با یه عالمه کابل لحیم‌شده روبه‌رو می‌شیم. انگار این کیس شارژ به کانکتور حساسیت داره! مگه اینکه اون پک باتری غافلگیری خاصی برامون داشته باشه.

خبر خوب اینه که هیچ چسبی برای محفظه محافظ باتری استفاده نشده، اما خود باتری به محکم‌ترین شکل ممکن لحیم شده.

ظرفیت این باتری 1.85 وات‌ساعته (یعنی 500 میلی‌آمپرساعت با ولتاژ 3.7 ولت). این ظرفیت می‌تونه اون باتری‌های ریز 0.1 وات‌ساعتی داخل گوش‌ها رو برای چند بار فول‌شارژ کنه.

بقیه کابل‌ها هم دقیقا به همین شکل لحیم شدن. تو قسمت بالایی هم یه سنسور اثر هال (Hall Effect) ساده می‌بینیم که وظیفه‌ش تشخیص باز یا بسته بودن در کیس شارژه.

نکته عجیب اینه که داخل این کیس شارژ فضای کافی برای استفاده از کابل‌های فلت و کانکتورهای استاندارد وجود داره، بدون اینکه خطر قطع شدنشون حس بشه. شاید شرکت سازنده دلایل خودش رو داشته، اما این طراحی پر از لحیم، قطعا روی تعمیرپذیری و در نتیجه عمر مفید دستگاه تأثیر منفی می‌ذاره.

قبل از اینکه کار رو تموم کنیم، بیا یه نگاهی به تراشه‌های روی برد کیس شارژ بندازیم:

← شارژر خطی ساخت شرکت ETA Solutions.

← تراشه با شناسه BJL2025.

← کانکتور شارژ از نوع USB Type-C.

← دکمه مخصوص جفت‌سازی (Pairing).

پین‌های فنری (Pogo pins) برای انتقال شارژ به هدفون‌ها.

سوییچ بار و محافظ ولتاژ Prisemi P14C1N.

← چراغ‌های ال‌ای‌دی نشانگر وضعیت شارژ.

راستش رو بخوای، شاید ما انتظار خیلی بالایی از اولین هدفون بی‌سیم فیرفون داشتیم. می‌دونیم که طراحی هدفون‌های توگوشی واقعا چالش‌برانگیزه، اما بازم یکم خورد تو ذوقمون که تعمیر کردن این مدل از حد متوسط هم سخت‌تره.

البته نباید فراموش کنیم که حتی گوشی‌های نسل اول این شرکت هم جای پیشرفت زیادی داشتن و تو نسل‌های بعدی عالی شدن! پس بیاید امیدوار باشیم که تو مدل‌های بعدی هدفون هم شاهد چنین تکاملی باشیم.

شرکت سازنده تو بخش طراحی بدنه و ظاهر دستگاه کارای جالبی کرده که قابل تقدیره، اما این چیزا باعث افزایش عمر دستگاه از طریق راحت‌تر شدن تعمیرات نمی‌شه. با این حال، ما هنوز هم طرفدار نوآوری‌هاشون تو دنیای موبایل هستیم.

تو ادامه می‌تونی امتیاز تعمیرپذیری این هدفون رو ببینی، اما از همین الان بگیم که گرفتن امتیاز بالا تو دنیای هدفون‌های توگوشی کار هر شرکتی نیست.

کالبدشکافی این هدفون به پایان رسید و همون‌طور که دیدیم، ایربادهای بی‌سیم فیرفون امتیاز 1 از 10 رو تو مقیاس تعمیرپذیری ما می‌گیرن (10 یعنی راحت‌ترین حالت تعمیر):

← تنها نکته مثبت اینه که کیس شارژ فقط با گیره‌های پلاستیکی و پیچ‌های چهارسوی استاندارد بسته شده.

← با اینکه پوسته هدفون‌ها با کمی اهرم کردن و بدون حرارت شدید باز می‌شن، اما هیچ‌کدوم از قطعات داخلی به راحتی قابل تعمیر یا تعویض نیستن.

← قطعات حیاتی هم تو کیس شارژ و هم تو خود هدفون‌ها (از جمله باتری‌ها و پورت شارژ) کاملا به برد لحیم شدن.

← استفاده گسترده از لحیم، پرچ‌های پلاستیکی و گیره‌ها باعث شده تعمیر این گجت به شدت سخت‌تر از دستگاه‌هایی باشه که با پیچ و کانکتور اسمبل می‌شن. این کالبدشکافی اختصاصی تیم آیسی‌مدار به ما نشون داد که حتی شرکت‌های دوست‌دار تعمیرات هم تو دنیای هدفون‌های بی‌سیم کار سختی دارن. برای دیدن مطالب آموزشی بیشتر و نقشه‌های تخصصی، حتما یه سر به اپلیکیشن آیسی‌مدار بزن و نظرت رو برامون بنویس.