کالبدشکافی شیائومی می واچ: کپی اپل واچ یا یه شاهکار مهندسی مستقل؟

با اینکه ظاهر می واچ یه شباهت‌هایی به اون ساعت معروف اپل داره، اما شک داریم که این شباهت‌ها به داخل دستگاه هم کشیده بشه. بیا اول ببینیم شیائومی چه سخت‌افزاری رو برای این ساعت تدارک دیده:

← قاب آلومینیومی همراه با نمایشگر 1.78 اینچی Super AMOLED

← مجهز به پلتفرم اسنپدراگون Wear 3100

← یک گیگابایت رم در کنار 8 گیگابایت حافظه داخلی

← اسپیکر و میکروفون داخلی برای تماس (پشتیبانی از e-SIM)

گام‌شمار، پایش خواب، سنسور اپتیکال ضربان قلب، وای‌فای، GPS، NFC و بلوتوث 5.0

از نظر نرم‌افزاری هم با رابط کاربری MIUI for Watch طرفیم که در واقع یه نسخه سفارشی از Wear OS گوگله و به راحتی با اپلیکیشن گوگل همگام می‌شه. (البته چون این ساعت نسخه گلوبال نداره، باید با همون کاراکترهای چینی روی صفحه سر کنی!)

بیا قبل از کالبدشکافی، این دو تا رو دقیق‌تر با هم مقایسه کنیم؛ چون اصلا دوست نداریم اشتباهی یه اپل واچ رو به جای شیائومی باز کنیم! ساعت سمت چپ می واچ و ساعت سمت راست اپل واچ سری 5 هست. این تفاوت‌های ریز هستن که هویت می واچ رو لو می‌دن:

← قاب، نمایشگر و اون دکمه چرخان (Digital Crown) تو می واچ زاویه‌دارتر و مربعی‌تر هستن.

← حاشیه مشکی دور نمایشگر شیائومی بیشتره و ضخامت کلی ساعت هم به وضوح بالاتره.

← پین‌های شارژ پشت ساعت و اون برآمدگی‌های عجیب برای اتصال بندها، کاملا مختص شیائومیه.

تنها پیچ‌هایی که از بیرون دیده می‌شن، همون‌هایی هستن که نگهدارنده بند رو به قاب وصل کردن. با باز کردنشون به شماره مدل XMWT01 می‌رسیم. بقیه نوشته‌ها هم که به احتمال 99 درصد می‌گن "ساخت چین توسط شرکت ارتباطات شیائومی"!

بعد از کلی حرارت دادن و تلاش ناموفق با همون تیغ خمیده‌ای که همیشه برای اپل واچ استفاده می‌کردیم، مجبور شدیم بریم سراغ ابزار iFlex (که هم نازکه و هم محکم) و یکم هم از ابزار بازکننده آی‌مک کمک بگیریم.

با اینکه بالاخره تونستیم نمایشگر رو باز کنیم، اما این ساعت بدون زخم و زیلی شدن تسلیم نشد. جدا کردن این صفحه اصلا کار راحتی نبود و جای خراش‌ها روی قاب کاملا گواه این ماجراست.

نمایشگر هنوز کامل جدا نشده، اما کابل فلتش اونقدری بلند هست که بتونیم پیچ‌گوشتی رو بندازیم زیرش، براکت رو باز کنیم و سوکت تصویر رو جدا کنیم.

این یه پنل 1.76 اینچی Super AMOLED با رزولوشن 368 در 448 پیکسله که گوشه پایین سمت راستش یه سوراخ ریز برای سنسور نور محیط داره.

← پشت نمایشگر یه کنترلر تاچ خازنی می‌بینیم که ساخت شرکت Cypress هست (با شناسه TMA525C 34FNI).

برای اینکه بهتر بتونی مقایسه کنی، تو عکس آخر نمایشگر 1.78 اینچی اپل واچ سری 5 (سمت راست) رو کنار این پنل گذاشتیم که دقیقا همین رزولوشن رو داره.

مرحله بعدی بیرون آوردن مادربرده که باتری هم دقیقا مثل یه کوله‌پشتی بهش چسبیده و با هم بیرون میان. باتری می واچ (سمت چپ) ظرفیت وحشتناک 2.167 وات‌ساعت (560 میلی‌آمپر ساعت با ولتاژ 3.87 ولت) داره. اگه بخوایم فقط ظرفیت خام رو در نظر بگیریم، این باتری، اپل واچ 44 میلی‌متری سری 5 (سمت راست) رو قورت می‌ده!

البته یادت نره که شارژدهی طولانی فقط به ظرفیت باتری بستگی نداره؛ تراشه اسنپدراگون 3100، پردازنده کمکی و سیستم مدیریت تغذیه‌اش هم تو این ماراتن نقش خیلی مهمی دارن.

روی مادربرد یه عالمه قطعه جذاب الکترونیکی پیدا کردیم:

← حافظه رم 8 گیگابایتی LPDDR3 ساخت Kingston که پردازنده Qualcomm MSM8909 وات (همون اسنپدراگون Wear 3100 با هسته‌های 32 بیتی Cortex A7 و گرافیک Adreno 304) زیرش مخفی شده.

← پردازنده کمکی کوالکام مدل QCC1110

← مدار مدیریت تغذیه کوالکام PMW3100

← ماژول فرانت‌اند شبکه سلولی Vanchip VC7643-26

آمپلی‌فایر صوتی کلاس D ساخت Goodix

چیپ ارتباطات بی‌سیم کوالکام WCN3620

← کنترلر NFC ساخت NXP Semiconductor (PN80T) به همراه المان امنیتی

بیا بقیه آیسی‌های این سمت برد رو هم بشناسیم:

← فرستنده/گیرنده فرکانس رادیویی کوالکام WTR2965

← سوییچ آنتن Maxscend MXD86A0S SP10T

← تقویت‌کننده عملیاتی (آپ‌امپ) 1 مگاهرتزی تگزاس اینسترومنتس TLV9001

← رگولاتور باک‌بوست (افزاینده/کاهنده) 2.5 آمپری ساخت ON Semiconductor

سمت دیگه مادربرد به اندازه روی اول شلوغ نیست، اما شناسایی دو تا چیپی که اینجا هستن یکم سخت‌تر بود:

← میکروکنترلر امنیتی STMicroelectronics ST33J2MO

← شتاب‌سنج و ژیروسکوپ STMicroelectronics LSM6DSO

روی فریم میانی، اسپیکر (با واشر قرمز رنگش)، فلت مربوط به دکمه کراون و دکمه هوم، و البته یه موتور ویبره خطی (LRA) کوچیک قرار داره.

اگه این موتور رو با موتور تپتیک اپل واچ مقایسه کنی، می‌بینی که فقط کسری از اندازه اونه! سوال اینجاست که این ویبراتور کوچیک چقدر زور داره و می‌تونه حس لامسه خوبی منتقل کنه؟

البته وقتی دکمه کراون می واچ رو می‌چرخونی، یه فیدبک‌های لرزشی ظریفی حس می‌کنی؛ یعنی شیائومی تمام تلاشش رو کرده تا از این موتور فسقلی نهایت استفاده رو ببره.

اما این مقایسه بیشتر از هر چیزی نشون می‌ده که اپل چقدر روی تجربه کاربری و حس لامسه حساسه؛ تا حدی که حاضره فضای بزرگی از باتری رو فدای موتور تپتیک غول‌پیکرش کنه.

تو عمیق‌ترین بخش قاب ساعت، با استفاده از پنس تونستیم آخرین برد مدار چاپی رو با احتیاط بیرون بکشیم. روی این برد قطعات زیر سوار شدن:

← سنسور ضربان قلب و چراغ‌های ال‌ای‌دی مربوط به اون

← چهار تا پین طلایی برای شارژ و انتقال دیتا

← دو تا میکروفون داخلی

← و یه انکودر نوری که وظیفه‌اش تشخیص میزان چرخش دکمه کراون هست.

خب، گشت‌وگذار ما تو دل اولین ساعت هوشمند مستقل شیائومی به پایان رسید. حالا وقتشه ببینیم این همیار مچی از نظر تعمیرپذیری چه نمره‌ای می‌گیره.

شیائومی می واچ امتیاز متوسط 5 از 10 رو تو مقیاس تعمیرپذیری به دست آورد. با اینکه از نظر طراحی ظاهری شبیه به رقیبشه، اما تو دلش مسیر کاملا متفاوتی رو طی کرده. مرسی که تو این سفر مهندسی همراه تیم "آیسی‌مدار" بودی. اگه از این بررسی‌ها خوشت میاد، حتما ما رو به دوستات معرفی کن!

← بندهای ساعت خیلی راحت جدا و تعویض می‌شن.

← وقتی تونستی وارد ساعت بشی، تعویض باتری نسبتا راحته، اما برای رسیدن بهش مجبوری کل مادربرد رو دربیاری.

← اکثر قطعات ماژولار هستن و جداگانه تعویض می‌شن؛ به جز اون برد پایینی که با پرچ‌های پلاستیکی به بدنه محکم شده.

← باز کردن ساعت فقط از طریق برداشتن نمایشگر ممکنه که کار به شدت سختیه و احتمالا باعث آسیب ظاهری به قاب ساعت می‌شه.