کالبدشکافی اچ‌تی‌سی وان (HTC One): نگاهی به درون غول آلومینیومی

قبل از اینکه بریم سراغ کالبدشکافی، بیاید یه نگاهی به مشخصات فنی این کاندیدای "بهترین بودن" بندازیم:

مشخصات کلیدی دستگاه:

← بدنه تمام آلومینیومی یکپارچه

← نمایشگر 4.7 اینچی با رزولوشن فول اچ‌دی (1920 در 1080) و تراکم پیکسلی 468

← پردازنده چهار هسته‌ای کوالکام اسنپدراگون 600 با فرکانس 1.7 گیگاهرتز

← دو گیگابایت حافظه رم DDR2

دوربین 4 مگاپیکسلی با فناوری اولتراپیکسل (UltraPixel)

← اسپیکرهای استریو بوم‌ساوند (BoomSound)

طراحی این گوشی نشون می‌ده که اچ‌تی‌سی هم مثل اپل تو گوشی‌های هم‌نسلش، علاقه خاصی به بدنه‌های فلزی و براق داشته. البته برخلاف آیفون که قاب پشتی تختی داره، اینجا با یه طراحی خمیده و ارگونومیک طرفیم که خیلی بهتر تو دست می‌شینه و حس خوبی می‌ده.

اچ‌تی‌سی بارها تأکید کرده بود که می‌خواد یه محصول یکپارچه و بدون درز بسازه؛ واقعا هم هیچ پیچی روی بدنه دیده نمی‌شه و این طراحی شاهکاره. حتی دکمه‌های تنظیم صدا هم کاملا هم‌سطح با بدنه طراحی شدن تا خطوط یکدست گوشی رو خراب نکنن.

برای شروع چاره‌ای نداریم جز اینکه از تنها بخش غیرآلومینیومی گوشی، یعنی همون نمایشگر 4.7 اینچی وارد بشیم. با استفاده از کمی حرارت دادن و یه ساکشن کاپ، سعی می‌کنیم یه شکاف کوچیک تو این بدنه سفت و سخت ایجاد کنیم تا ابزارمون رو بین درزها بندازیم.

با اینکه تونستیم نمایشگر رو کمی بلند کنیم، اما هنوز نمی‌شه کامل جداش کرد؛ چون کابل‌های فلت اون از زیر شاسی رد شدن و هنوز وصلن. به امید پیدا کردن پیچ‌های مخفی، پدهای فومی بزرگی که به بالای شاسی چسبیدن رو برمی‌داریم. اما خب، هیچ پیچی اینجا نیست! شانس باهامون یار نبود.

وقتی هیچ راه ورود مشخصی وجود نداره، مجبوریم کمی خلاقانه‌تر و خشن‌تر عمل کنیم. بعد از نیم ساعت کلنجار رفتن و عرق ریختن... با دست‌های لرزان اما دقیق، اسپاجر فلزی رو برمیداریم تا دل و روده این گوشی رو از زندان آلومینیومیش بکشیم بیرون.

یادت باشه، تو دستگاه‌هایی که تعمیرپذیری بالایی دارن، معمولا کلماتی مثل "بیرون کشیدن دل و روده" جایی ندارن! همین نشون می‌ده که با چه دستگاه سرسختی طرفیم.

راستش رو بخوای، رسیدن به این مرحله یه کار طاقت‌فرسا و ترسناک بود. جدا کردن قاب پشتی آلومینیومی از شاسی جلویی انرژی خیلی زیادی برد. اما به هر حال، این شما و این هم قطعات داخلی اچ‌تی‌سی وان.

متأسفانه فشار اسپاجر باعث شد لبه‌های پلاستیکی دور قاب آلومینیومی برای همیشه تغییر شکل بدن و خراب بشن. شاید اگه خیلی آروم‌تر کار می‌کردیم و حرارت بیشتری می‌دادیم آسیب کمتر می‌شد، ولی در کل این گوشی اصلا برای باز شدن ساخته نشده.

مهم‌ترین ویژگی این گوشی قطعا همون بدنه یکپارچه آلومینیومیشه که اچ‌تی‌سی برای رسیدن به این ظرافت، ابزارسازی و مهندسی دقیقی رو به کار برده.

دور تا دور قاب لنز دوربین، آنتن NFC و پین‌های اتصالش قرار گرفتن. وجود NFC تو این دوران برای گوشی‌های هوشمند تبدیل به یه استاندارد شده بود.

با برداشتن قاب پشتی، می‌تونیم کارنامه طراحی اچ‌تی‌سی رو ببینیم. از نظر زیبایی نمره 20 می‌گیره، اما از نظر تعمیرپذیری... بعید می‌دونم نمره خوبی بیاره!

پشت گوشی پر از نوارهای مسی و کابل‌های فلت مختلفه. بعد از کلی جستجو، بالاخره کانکتور باتری رو پیدا می‌کنیم؛ هرچند هنوز مسیر مستقیمی برای درآوردن خود باتری وجود نداره.

کانکتور باتری با چند تا پیچ به مادربرد متصل شده. با یه پیچ‌گوشتی دقیق بازشون می‌کنیم تا کانکتور آزاد بشه و یه قدم به درآوردن باتری نزدیک‌تر بشیم... ولی خب هنوز کار داره.

مادربرد اچ‌تی‌سی وان تقریبا زیر لایه‌هایی از شیلد مسی دفن شده. دو ورق مسی صاف، هر دو طرف مادربرد رو پوشوندن. داستان شیلدهای مسی اینه که برای دفع حرارت و ایجاد اتصال زمین (ارت) عالی هستن. اما موقع بستن دوباره گوشی، حسابی روی اعصاب می‌رن؛ دقیقا مثل وقتی که می‌خوای یه فویل آلومینیومی مچاله شده رو دوباره صاف کنی!

تمام آیسی‌های مهم روی بخش جلویی مادربرد چیده شدن:

← دو گیگابایت رم DDR2 ساخت Elpida که پردازنده چهار هسته‌ای اسنپدراگون 600 با فرکانس 1.7 گیگاهرتز زیر اون قرار گرفته.

← حافظه فلش 32 گیگابایتی NAND سامسونگ.

← آیسی مدیریت تغذیه (PMIC) کوالکام.

← مودم 4G/LTE/UMTS/GSM کوالکام برای ارتباطات شبکه‌ای.

تراشه کنترلر لمسی Synaptics S32028.

← تقویت‌کننده توان چندبانده TriQuint.

ماژول ترکیبی وای‌فای، بلوتوث و گیرنده FM ساخت Broadcom.

حالا که مادربرد رو برداشتیم، بالاخره دستمون به باتری که اون زیر ساندویچ شده بود می‌رسه. با کمی اهرم کردن و ور رفتن، باتری رو که محکم به شاسی چسبیده جدا می‌کنیم.

این باتری 3.8 ولتی، ظرفیتی معادل 2300 میلی‌آمپر ساعت داره و وزنش حدود 38 گرمه. برای مقایسه، باتری آیفون 5 حدود 1440 و گلکسی اس 3 حدود 2100 میلی‌آمپر ساعت ظرفیت داشتن.

در حالی که خیلی از گوشی‌های همون دوره (مثل بلک‌بری Z10) باتری‌های قابل تعویض راحتی داشتن، اچ‌تی‌سی وان تمام آرزوهای ما برای یه تعمیر راحت رو نقش بر آب کرد.

نمایشگر این گوشی با رزولوشن فول اچ‌دی و تراکم پیکسلی 468، کیفیت بی‌نظیری تو یه ابعاد 4.7 اینچی ارائه می‌ده که با تلویزیون‌های بزرگ اون زمان رقابت می‌کرد.

بعد از گذروندن 9 مرحله از وقتی که نمایشگر رو اهرم کردیم، بالاخره تونستیم مجموعه نمایشگر رو به طور کامل از شاسی جدا کنیم. دقیقا مثل باتری، تعویض این قطعه هم بدون باز کردن کل قاب پشتی و بیرون کشیدن مادربرد غیرممکنه! پشت پنل نمایشگر یه سری علامت و نوشته‌های عجیب و غریب هست که شبیه نسخه خط‌خطی پزشک‌هاست.

← گذشته از این علامت‌ها، روی کابل تاریخ اواخر سال 2012 چاپ شده که نشون می‌ده طراحی و تولید قطعات این گوشی از خیلی وقت پیش در جریان بوده.

با بیرون کشیدن موتور ویبره، برد ثانویه (Daughterboard) هم بالاخره از فریم میانی جدا می‌شه. این برد کوچیک حسابی شلوغه؛ دوربین‌های جلو و عقب، جک هدفون، سنسور نور محیط، دکمه‌های ولوم و چند تا پین فنری همگی روی همین بخش سوار شدن.

حالا نوبت جدا کردن دوربین سلفی 2.1 مگاپیکسلیه. روی این قطعه کوچولو شماره مدل H1X1305 دیده می‌شه. بررسی‌های دقیق‌تر روی قطعات نشون داده که سنسور داخلی این دوربین ساخت شرکت OmniVision هست.

انگار قرار نیست از دست شیلدهای مسی خلاص بشیم؛ حتی دوربین پشتی هم با این ورقه‌ها پوشیده شده. این همون دوربین معروف اولتراپیکسل اچ‌تی‌سی با لنز 28 میلی‌متری و دیافراگم f/2.0 هست که یه پردازنده تصویر اختصاصی هم داره.

این سنسور 4 مگاپیکسلی از نوع BSI هست و توسط شرکت ST Microelectronics ساخته شده.

وقتی دوربین رو بیرون میاریم، دو تا آیسی خیلی ریز هم روی کابل فلتش پیدا می‌کنیم:

← تراشه اول با کد 515M 2L22

← تراشه دوم با کد IY21 3001D1

ساختن چنین دوربین پیشرفته‌ای تو این ابعاد کار به شدت سختی بوده و شنیده‌ها حاکی از این بود که کمبود همین قطعه، باعث تأخیر تو عرضه اولیه اچ‌تی‌سی وان شد.

هنوز برد ثانویه دستمونه و یه معما باقی مونده. هیچ گوشی‌ای بدون آنتن کار نمی‌کنه و سیگنال‌ها هم از دیواره‌های فلزی رد نمی‌شن. از اونجایی که این برد دقیقا زیر بخش پلاستیکی بالای گوشی قرار می‌گیره، حدس می‌زنیم ربطی به آنتن‌ها داشته باشه.

← اون سه تا پین فنری بالای برد رو می‌بینی؟ این‌ها دقیقا به بخشی از قاب پشتی متصل می‌شن که با پلاستیک پوشیده شده. پس به احتمال خیلی زیاد، اچ‌تی‌سی آنتن‌ها رو همون‌جا جاسازی کرده.

خب جای تعجبی نداره که یه گوشی با شعار صدای قدرتمند، دو تا اسپیکر استریو داشته باشه. اچ‌تی‌سی مدت‌هاست که از تکنولوژی‌ها و برندهای صوتی خاصی (مثل همکاری‌های قبلی با Beats) برای گوشی‌هاش استفاده می‌کنه. تو این مدل هم از متخصص‌های صدا کمک گرفته تا طراحی اسپیکرها رو بهینه‌سازی کنن و یه اکولایزر نرم‌افزاری عالی براش در نظر بگیرن.

به انتهای میدفریم رسیدیم. پورت USB و میکروفون اینجان. این ورودی/خروجی کوچیک ستاره صحنه نیست، ولی اگه راه گم کنی بدرد می‌خوره. پشت برد کانکتور اسپیکر دیده می‌شه. انگار بیشتر صدا از همین برد کوچیک رد می‌شه.

امتیاز تعمیرپذیری اچ‌تی‌سی وان: 1 از 10 (امتیاز 10 یعنی راحت‌ترین حالت). یه فاجعه واقعی برای تعمیرکارها!

← باز کردن دستگاه بدون آسیب زدن به قاب پشتی تقریبا غیرممکنه. همین موضوع تعویض هر قطعه‌ای رو به شدت سخت و پرریسک می‌کنه.

← باتری زیر مادربرد دفن شده و به فریم میانی چسبیده، در نتیجه تعویضش مکافات بزرگیه.

← تعویض نمایشگر (که رایج‌ترین خرابی گوشی‌هاست) بدون باز کردن قاب پشتی و خارج کردن کل قطعات امکان‌پذیر نیست.

← شیلدهای مسی روی قطعات، باز و بسته کردن گوشی رو خیلی سخت و زمان‌بر می‌کنن.

← تنها نکته مثبت اینه که ساختار بیرونی آلومینیومی مقاومت و دوام گوشی رو به شدت بالا برده.