میکروفون سه‌بعدی Ambi-Alice (آمبیسونیک نسل اول)

تکنولوژی آمبیسونیک اولین بار تو دهه 70 میلادی برای ضبط صدای فراگیر معرفی شد. ایده اصلی اینه که از چهار کپسول میکروفون در کنار هم استفاده کنیم تا صدا رو از همه جهت‌ها بگیریم. این میکروفون‌ها تو یه چیدمان خاص قرار می‌گیرن تا کل فضای اطراف رو پوشش بدن.

خروجی خام این چهار کپسول به اسم فرمت A شناخته می‌شه. این خروجی خام به تنهایی قابل استفاده نیست و باید تو نرم‌افزارهای ویرایش صدا (DAW) پردازش بشه. بعد از پردازش، این صدا به فرمت B تبدیل می‌شه که جادوی اصلی دقیقا همین‌جا اتفاق می‌افته.

تو فرمت B، صدا به چهار کانال W، X، Y و Z رمزگشایی می‌شه. کانال W دقیقا مثل یه میکروفون همه‌جهته (Omnidirectional) عمل می‌کنه و کانال‌های X، Y و Z هم الگوهای قطبی به شکل عدد 8 می‌سازن که جهت‌های جلو/عقب، چپ/راست و بالا/پایین رو پوشش می‌دن. بخش چالش‌برانگیز ماجرا، مدیریت کردن این کانال‌ها موقع وارد کردنشون به نرم‌افزار ویرایش صداست.

برای فرمت B دو تا استاندارد مختلف وجود داره که تنها تفاوتشون تو ترتیب قرارگیری کانال‌هاست. تو این پروژه ما از نرم‌افزار Reaper استفاده می‌کنیم که ابزارهای فوق‌العاده‌ای برای مدیریت این فرمت‌ها داره و تو مراحل بعدی مفصل راجع بهش حرف می‌زنیم.

پس تا اینجا فهمیدیم فرمت A همون صدای خام کپسول‌هاست و فرمت B همون دیتای تبدیل شده به مختصات فضاییه که بهمون اجازه می‌ده روی صدا کنترل کامل داشته باشیم.

با اینکه این ایده خیلی سال پیش ثبت شده، اما چیزی که تا الان جاش خالی بود، راحتی استفاده از اون بود. امروز با وجود رکوردرهای دیجیتال قابل‌حمل و نرم‌افزارهای قدرتمند، دیگه کار با این میکروفون‌ها سخت نیست و بیشتر پیشرفت‌ها تو بخش پلاگین‌های نرم‌افزاری اتفاق افتاده.

البته میکروفون‌هایی با بیشتر از چهار کپسول هم وجود دارن که نسل‌های بالاتر آمبیسونیک رو می‌سازن، ولی ما تو این آموزش می‌خوایم روی ساخت یه میکروفون نسل اول (First Order) تمرکز کنیم. اسم این پروژه رو گذاشتیم Ambi-Alice! دنیای آمبیسونیک انقدر جذابه و جزئیات داره که وقتی واردش بشی، دیگه دلت نمی‌خواد ازش بیرون بیای. بریم که قطعات رو آماده کنیم.

+2

برای شروع، به چهار تا کپسول میکروفون باکیفیت مدل TSB2590 نیاز داریم. این کپسول‌ها دیافراگم یک اینچی دارن و خازن‌های ضد نویز داخلی (EMI/RFI) توشون تعبیه شده. به لطف این خازن‌های داخلی، دیگه نیازی نیست کپسول‌ها رو تو محفظه فلزی (شیلد) قرار بدیم.

برای سیم‌کشی هم حتما از کابل‌های باکیفیت مثل Mogami W2697 استفاده کن. این مدل کابل خیلی مهمه چون از نظر مکانیکی با بدنه پرینت سه‌بعدی ما کاملا سازگاره. به اندازه چهار برابر طول نهایی کابلی که برای میکروفون در نظر داری، از این سیم تهیه کن.

اگه رکوردرت نزدیک میکروفون باشه، نیازی نیست کابل‌ها خیلی بلند باشن. مثلا یک تا یک و نیم متر کاملا جوابه، ولی اگه لازم بود می‌تونی کابل‌های سه چهار متری هم براش در نظر بگیری. حالا بریم سراغ قطعات مدار الکترونیکی فانتوم پاور (P-48):

• چهار عدد مقاومت 100 کیلواهم (یک درصد خطا، Metal Film)
• چهار عدد خازن الکترولیتی 3.3 میکروفاراد (63 ولت)

برای اتصالات هم به چهار تا کانکتور XLR نری و چهار تا روکش رنگی (قرمز، زرد، سبز، آبی) نیاز داریم. مهم‌ترین بخش هم بدنه میکروفونه که باید با پرینتر سه‌بعدی چاپش کنی. برای بدنه دو تا انتخاب داری:

• ساخت بدنه استاندارد برای پایه میکروفون معمولی
• ساخت بدنه سازگار با پایه گوپرو (GoPro)

برای نسخه استاندارد، به یه تکه لوله PVC نیاز داری. همچنین ضربه‌گیرهای لاستیکی (مثل لرزش‌گیرهای گیمبال پهپاد)، وارنیش حرارتی چندرنگ (مثل Techflex)، مجموعه‌ای از پیچ و مهره‌های M3، چسب برق رنگی، گیره کاغذ، چسب E6000 و ابزارهای اولیه لحیم‌کاری رو هم آماده کن. چسب E6000 عالیه چون محکم می‌چسبه ولی اگه خواستی تعمیری انجام بدی، راحت جدا می‌شه. یه کم رنگ مدل‌سازی هم برای علامت‌گذاری رنگی قطعات لازم داریم.

+14

اول از همه باید کابل‌ها رو برای اتصال به کپسول‌ها آماده کنی. سیم‌ها رو به کپسول‌ها لحیم کن و تو این مرحله حواست باشه که پایانه‌های سورس (S) و گراند (G) به درستی وصل بشن. این کار باعث می‌شه ترانزیستور داخلی به عنوان یه تقویت‌کننده عمل کنه.

نکته مهم اینه که G مخفف Ground (زمین) هست، نه Gate (گیت). تو مدار داخلی کپسول، گیت به خود کپسول وصله و یه دیود داخلی هم وجود داره که کار بایاس کردن رو به بهترین شکل انجام می‌ده. همین طراحی باعث می‌شه کار ما برای وصل کردن کپسول‌ها خیلی راحت بشه. حالا باید پایه نگهدارنده کپسول‌ها (قطعه پرینت سه‌بعدی) رو با رنگ علامت‌گذاری کنی تا موقع نصب اشتباه نکنی.

• رنگ قرمز: جلو-چپ-بالا (FLU)
• رنگ زرد: جلو-راست-پایین (FRD)
• رنگ سبز: عقب-چپ-پایین (BLD)
• رنگ آبی: عقب-راست-بالا (BRU)

کپسول‌ها رو سر جای خودشون روی نگهدارنده چسب بزن. انتهای هر کابل رو هم با چسب رنگی مشخص کن که بدونی هر سیم مال کدوم کپسوله. ضربه‌گیرهای سیلیکونی رو برای کاهش لرزش نصب کن و کابل‌ها رو از قسمت پایینی بدنه میکروفون رد کن.

ممکنه مجبور بشی چسب‌های رنگی رو باز کنی تا سیم‌ها رد بشن، ولی به محض اینکه از سوراخ رد شدن، دوباره چسب‌ها رو بزن تا گیج نشی.

نگهدارنده کپسول رو با دقت روی قسمت پایینی قرار بده و واشرهای پلاستیکی رو میزون کن. حالا قسمت بالایی محفظه رو با چسب بچسبون و با چند تا گیره کاغذ نگهش دار تا کامل خشک بشه. کشیدن وارنیش‌های رنگی روی کابل‌ها هم ظاهر کار رو خیلی تمیز می‌کنه. حالا باید تصمیم بگیری که می‌خوای از پایه گوپرو استفاده کنی یا پایه معمولی. برای مدل پایه گوپرو:

• کابل‌ها رو با دقت تو شیارهای بدنه قرار بده و نیمه دوم بدنه رو روش بذار.
• مطمئن شو هیچ سیمی بیرون نمونده باشه که موقع بستن پیچ‌ها له نشه.
• با استفاده از پیچ و مهره‌های M3 (اندازه 10 یا 12 میلی‌متری) دو نیمه رو محکم کن.
• پیچ‌ها رو با احتیاط سفت کن و مراقب سیم‌ها باش.

برای مدل پایه استاندارد (Stick Mic):

• هر چهار کابل رو از لوله PVC رد کن و لوله رو تا انتها داخل محفظه بدنه ببر.
• لوله PVC رو با چسب E6000 به بدنه محکم کن.
• کابل‌ها رو از قطعه محافظ انتهایی رد کن.
• محافظ رو به انتهای لوله بچسبون و بذار خشک بشه.
• در نهایت با پیچ و مهره‌های M3 قطعات رو به هم فیکس کن.

یه نکته خیلی مهم برای هر دو مدل: قبل از اینکه سراغ لحیم‌کاری بری، حتما روکش‌های رنگی کانکتور XLR رو از تو سیم‌ها رد کن! اگه یادت بره، مجبوری همه لحیم‌ها رو باز کنی که حسابی کلافه‌کننده است. حالا بریم سراغ قطعات الکترونیکی مدار.

• پایه منفی خازن 3.3 میکروفاراد رو خم کن و به سمت بالا برگردون.
• این پایه منفی رو به یک سر پایه مقاومت 100 کیلواهم بپیچ.
• این اتصال رو لحیم کن و پایه‌های اضافی رو طوری قیچی کن که از بدنه خازن بالاتر نزنن.

پایین مقاومت و خازن رو همون‌طور که تو عکس‌ها مشخصه کوتاه کن. حالا پایه‌های جک XLR نری رو قلع‌اندود کن تا آماده لحیم‌کاری بشن.

• پایین مقاومت رو به پین 1 لحیم کن.
• پایین خازن (پایه مثبت) رو به پین 2 لحیم کن.

کابل‌ها رو آماده کن؛ طول سیم‌های قرمز و سفید باید مساوی باشه. سرشون رو لخت کن و شیلد رو هم کمی کوتاه‌تر ببر و بپیچ. حالا اتصالات کانکتور XLR رو این‌طوری انجام بده:

• سیم قرمز رو به پین 3 وصل کن.
• شیلد (سیم لخت) رو به پین 1 لحیم کن.

این اتصال شیلد باعث می‌شه نویزهای محیطی و تداخلات رادیویی (EMI/RF) به حداقل برسن. کافیه فقط از یک سمت متصل بشه تا کارش رو درست انجام بده.

• سیم سفید رو به محل اتصال خازن و مقاومت لحیم کن.
• یه تیکه کوچیک چسب برق روی نقطه اتصال مقاومت، خازن و سیم سفید بپیچ تا اتصالی نکنه.

حالا کانکتور XLR رو ببند:

• محافظ پلاستیکی رو روی سیم‌ها بکش.
• پین‌های XLR و قطعات رو داخل غلاف قرار بده.
• مجموعه پین‌ها رو داخل محفظه فلزی کانکتور بذار.
• روکش انتهایی رو بپیچ و سفت کن. همین مراحل رو برای سه تا کانکتور دیگه هم انجام بده.

تبریک می‌گم! تو الان با دستای خودت یه میکروفون آمبیسونیک ساختی. حالا یکی‌یکی کانال‌ها رو تست کن تا خیالت راحت بشه که همه چیز درست کار می‌کنه.

ساخت میکروفون تازه اول مسیره! دنیای آمبیسونیک خیلی گسترده‌تر از این حرفاست. سخت‌ترین قسمت کار، مدیریت کردن این چهار تا کانال صداست و اینکه بدونی هر خروجی دقیقا مال کدوم کپسوله.

دقیقا به همین خاطر بود که ما از سیستم رنگ‌بندی استفاده کردیم. چیدمان کپسول‌ها تو یه آرایش چهاروجهی می‌تونه مدل‌های مختلفی داشته باشه، اما ما از روشی استفاده کردیم که تو میکروفون‌های حرفه‌ای بازار هم رایجه.

آرایش ما به صورت FLU-FRD-BLD-BRU هست. حالا باید این چهار تا کابل رو به یه رکوردر حرفه‌ای مثل Zoom F6 (یا هر رکوردر چندکاناله دیگه‌ای) وصل کنیم. ترتیب اتصالشون باید این‌طوری باشه:

• ورودی 1: کابل قرمز (جلو-چپ-بالا یا FLU)
• ورودی 2: کابل زرد (جلو-راست-پایین یا FRD)
• ورودی 3: کابل سبز (عقب-چپ-پایین یا BLD)
• ورودی 4: کابل آبی (عقب-راست-بالا یا BRU)

حالا باید تنظیمات رکوردر رو درست انجام بدی: تو تنظیمات رکوردرت، هر چهار تا کانال اول رو به هم لینک کن (Link Mode) و حالت رو روی Ambisonics قرار بده. گزینه Ambisonic Mode رو هم روی فرمت A تنظیم کن. درسته که بعضی رکوردرها خودشون تبدیل صدای آمبیسونیک به فرمت‌های دیگه رو انجام می‌دن، اما پیشنهاد می‌کنم خروجی رو کاملا خام ضبط کنی.

چون اگه از همون اول فرمت رو به AmbiX تغییر بدی، دیگه راه برگشتی نداری و نمی‌تونی تو مرحله ویرایش تغییرات دلخواهت رو روش پیاده کنی.

به نظرم ترکیب کردن و پردازش صدا تو سیستم و سر فرصت، خیلی بهتر از میکس زنده موقع ضبطه! موقع ضبط حتما مشخص کن که میکروفون تو چه زاویه و پوزیشنی قرار گرفته.

من معمولا میکروفون رو به صورت ایستاده (Upright) قرار می‌دم. حتما یادت باشه که فانتوم پاور (48 ولت) رو برای ورودی‌های 1 تا 4 روشن کنی. برای مانیتور کردن صدا موقع ضبط هم، یه ترفند خوب دارم: کانال‌های 1 و 3 رو کاملا به سمت چپ (Hard Left) و کانال‌های 2 و 4 رو کاملا به سمت راست بفرست.

این کار باعث می‌شه وقتی هدفون گذاشتی، جهت تقریبی کپسول‌ها رو حس کنی و مانیتورینگ تو محیط برات خیلی راحت‌تر بشه. یه نکته مهم برای ضبط تو فضای باز: حتما به بادگیر (Windjammer) نیاز داری. ما بدنه میکروفون رو دقیقا تو سایزی طراحی کردیم که به راحتی داخل بادگیرهای استاندارد جا بشه تا بتونی تو هر شرایط آب‌وهوایی بهترین کیفیت رو بگیری.

مدلی که ما تو تست‌ها ازش استفاده کردیم و عالی جواب داد، بادگیر Rycote Baseball بود.

خب، رسیدیم به بخش جذاب ماجرا! تکنولوژی آمبیسونیک روی کاغذ بهت اجازه می‌شه صدای محیط رو به صورت کامل ضبط کنی و بعدا تو نرم‌افزار روی هر جهتی که دلت می‌خواد فوکوس کنی. اما تو دنیای واقعی، داستان یه کم متفاوت‌تره.

همون‌طور که هیچ میکروفون بی‌نقصی برای تمام شرایط وجود نداره، میکروفون آمبیسونیک هم یکی دیگه از سلاح‌های تو برای صدابرداریه. بیا یه نگاه سریع به منطق پردازش این صداها بندازیم. ساده‌ترین روش رمزگشایی این کانال‌ها به این شکله:

• کانال W: جمع تمام کپسول‌ها (یعنی یه صدای کاملا همه‌جهته)
• کانال X (جلو و عقب): جمع کپسول‌های جلویی منهای کپسول‌های عقبی
• کانال Y (چپ و راست): جمع کپسول‌های سمت چپ منهای کپسول‌های سمت راست
• کانال Z (بالا و پایین): جمع کپسول‌های بالایی منهای کپسول‌های پایینی

این فرمول تو شرایط ایده‌آل عالی کار می‌کنه، ولی چون کپسول‌ها دقیقا تو یه نقطه فیزیکی قرار ندارن و پاسخ فرکانسی‌شون هم کاملا یکسان نیست، تو مرحله رمزگشایی یه مقدار چالش داریم.

روش‌هایی وجود داره که با استفاده از فایل‌های کالیبراسیون می‌شه این خطاها رو به حداقل رسوند. با اینکه ما تو این آموزش وارد بحث پیچیده ساخت فایل کالیبراسیون نمی‌شیم، اما همین مدلی که ساختی هم به شدت خروجی تمیز و باکیفیتی بهت می‌ده.

خیلی از شرکت‌های بزرگ تولیدکننده میکروفون آمبیسونیک، برای هر میکروفون یه فایل کالیبراسیون اختصاصی می‌سازن تا دقیق‌ترین خروجی رو داشته باشن.

اما تجربه ثابت کرده با پرینت دقیق بدنه و استفاده از کپسول‌های مشابه، می‌شه یه پروفایل استاندارد برای همه مدل‌های ساخته شده با این طراحی استفاده کرد و نتیجه گرفت.

البته برندهایی هم هستن که به جای کالیبره کردن تک‌تک محصولات، یه پلاگین کلی مخصوص میکروفون‌های خودشون ارائه می‌دن. خلاصه اینکه روش‌های زیادی وجود داره و دنیای آمبیسونیک مثل یه اقیانوس بی‌انتهاست. یکی از بزرگ‌ترین چالش‌ها اینه که جریان کاری (Workflow) ثابتی برای این تکنولوژی وجود نداره.

در نهایت همه‌چیز به این بستگی داره که می‌خوای خروجی رو کجا استفاده کنی. می‌تونی خروجی رو به حالت باینورال (Binaural) تبدیل کنی تا تو هدفون، صدای سه‌بعدی بی‌نظیری داشته باشی. پلاگین‌های مختلفی برای این کار وجود دارن که هر کدوم رنگ صدای خاص خودشون رو دارن.

یه نکته جالب اینه که چون فرم گوش هر انسانی با بقیه فرق داره، صدای سه‌بعدی ممکنه برای افراد مختلف، متفاوت به نظر برسه. برای حل این مشکل پارامتری به اسم HRTF وجود داره که پلاگین رو با فرم سر و گوش شما کالیبره می‌کنه. البته ما اینجا خیلی درگیر این پیچیدگی‌ها نمی‌شیم.

یکی دیگه از کاربردهای خفن این میکروفون، استفاده از اون به عنوان میکروفون مرکزی در کنار چند میکروفون دیگه‌ست که برای ضبط اجراهای کلاسیک و سمفونیک فوق‌العاده جواب می‌ده. این‌طوری می‌تونی زاویه صدا رو تو مرحله ادیت بچرخونی، بدون اینکه بالانس چپ و راست به هم بریزه.

می‌تونی این میکروفون رو تو نرم‌افزار به چندین میکروفون مجازی با الگوهای مختلف تبدیل کنی و هم‌زمان چند خروجی ازش بگیری تا تو سیستم‌های چند اسپیکره پخشش کنی.

اساتید بزرگ صدابرداری در دنیا با ترکیب این میکروفون‌ها و سیستم‌های اسپیکر پیشرفته، اجراهای زنده رو طوری بازسازی می‌کنن که شنونده کاملا خودش رو تو سالن کنسرت حس می‌کنه.

بعضی‌ها هم از این تکنولوژی استفاده می‌کنن تا تو مرحله ادیت، یه الگوی دقیق کاردیوئید (مثل تکنیک ORTF) بسازن و زاویه اون رو به صورت زنده تغییر بدن. همون‌طور که می‌بینی، راه‌های خیلی زیادی برای استفاده از این سیستم وجود داره و خیلی سریع می‌تونی تو جزئیاتش غرق بشی. ما اینجا فقط در حد آشنایی پیش می‌ریم تا مسیرها رو بهت نشون بدیم.

فقط حواست به استانداردها باشه! متأسفانه تو این زمینه فقط یک استاندارد واحد وجود نداره. فرمت B دو تا استاندارد اصلی به اسم FuMa و AmbiX داره که امروزه AmbiX خیلی رایج‌تر شده.

تفاوت این دو تا تو ترتیب چیدمان کانال‌هاست؛ FuMa از ترتیب W-X-Y-Z استفاده می‌کنه ولی AmbiX از W-Y-Z-X. پس اگه بعد از تبدیل حس کردی صداها جابه‌جا به گوش می‌رسن، احتمالا استاندارد اشتباهی رو انتخاب کردی. برای شروع کار با نرم‌افزار، فرض من بر اینه که:

1. نرم‌افزار Reaper رو نصب کردی. این DAW برای کارهای آمبیسونیک فوق‌العاده است و خیلی از پلاگین‌ها باهاش سازگارن.
2. مفاهیم اولیه ادیت چندکاناله رو بلدی.
3. می‌دونی چطوری پلاگین‌های جدید رو به نرم‌افزار اضافه کنی.
4. اگه تا حالا با پروژه‌های چندکاناله کار نکردی، نگران نباش؛ خیلی زود یاد می‌گیری.
5. پلاگین VV Audio رو بهت پیشنهاد می‌کنم که برای انکود کردن خیلی عالی و دقیقه.
6. مجموعه پلاگین‌های SPARTA هم متن‌باز هستن و ابزارهای خیلی خوبی برای پردازش صدای سه‌بعدی بهت می‌دن (مخصوصا ابزار Array2SH).
7. پلاگین‌های Ambisonic ToolKit (ATK) هم گزینه‌های خوبی برای دی‌کود کردن صدا و تبدیلش به فرمت‌های دیگه دارن.
8. مجموعه IEM Plug-in Suite رایگانه و تا نسل هفتم آمبیسونیک رو پشتیبانی می‌کنه.
9. اگه دنبال پردازش حرفه‌ای‌تر و تجاری هستی، پلاگین Harpex هم می‌تونه جزو گزینه‌هات باشه.
10. شرکت Blue Ripple Sound هم پلاگین‌های خوب رایگان و پولی داره که برای مصورسازی سه‌بعدی صدا بی‌نظیرن.

تبدیل صدا به حالت باینورال برای هدفون خیلی جذابه، ولی همون‌طور که فیلم‌های سه‌بعدی ممکنه برای بعضی‌ها سرگیجه بیارن، صدای سه‌بعدی هم اگه با سیستم پردازش مغز هم‌خوانی نداشته باشه، ممکنه طبیعی به نظر نرسه. دلیلش اینه که مغز ما برای تشخیص جهت صدا، تمام حواس رو با هم ترکیب می‌کنه. اگه یکی از این اطلاعات درست نباشه، مغز گیج می‌شه.

یکی از کارهای خیلی باحالی که می‌تونی بکنی، استفاده از یه هدترکر (Head Tracker) روی هدفونه تا وقتی سرت رو می‌چرخونی، زاویه صدا هم متناسب باهاش تو نرم‌افزار بچرخه! این تجربه واقعا دیوانه‌کننده‌ست. ساخت میکروفون‌های مجازی و تغییر زاویه اون‌ها به هر سمتی که می‌خوای، یکی دیگه از معجزات این سیستمه.

درسته که فاصله فیزیکی میکروفون‌ها تو تکنیک‌هایی مثل ORTF رو نداریم، اما پردازش دیجیتال دستت رو برای خلق هر فضایی باز می‌ذاره. ما اینجا فقط روی سطح ماجرا خراش انداختیم. تکنولوژی آمبیسونیک سال‌هاست که وجود داره، اما الان با این ابزارها خیلی راحت‌تر در دسترسه. با ساخت پروژه Ambi-Alice، تو تونستی با کمترین هزینه، یه میکروفون آمبیسونیک کلاس جهانی بسازی.

دنیای جذابی پیش روته، ازش لذت ببر! این عکس هم نمایی از این میکروفون در حال ضبط صدای قطارهاست. واقعا تجربه ضبط با این میکروفون تو محیط‌های مختلف بی‌نظیره.

تکنولوژی آمبیسونیک دنیای به شدت هیجان‌انگیز و پرجزئیاتی داره و این پروژه یه نقطه شروع عالی برای ورود به این فضاست. با وجود اینکه ما میکروفون‌ها رو به صورت تکی کالیبره نکردیم، اما چون کپسول‌های خیلی خوبی انتخاب کردیم، خروجی نهایی به‌شدت رضایت‌بخشه.

• کنترل کیفیت کپسول‌هایی که استفاده کردیم خیلی بالاست، پس اختلاف بین کپسول‌ها به حداقل رسیده.
• این یه میکروفون نسل اوله، پس قرار نیست صددرصد بی‌نقص باشه (هیچ میکروفونی تو دنیا بی‌نقص نیست!).
• یکی از بزرگ‌ترین مزیت‌های این کپسول‌ها، پاسخ فرکانسی فوق‌العاده‌شون در زوایای غیرمستقیم (Off-axis) هست که باعث می‌شه صدای نهایی خیلی طبیعی و زنده باشه.

انتقال صدا تو هوا خیلی پیچیده‌تر از چیزیه که الگوریتم‌های رمزگشایی بتونن صددرصد مدلش کنن، اما خروجی این سیستم انقدر زنده‌ست که حس می‌کنی خودت اونجا حضور داری.

اگه بتونی این میکروفون رو تو محیط‌های مختلف مثل طبیعت، خیابون‌های شلوغ یا یه گروه کر تست کنی، خودت متوجه می‌شی که چقدر نویز پایینی داره و چقدر خوب اتمسفر محیط رو ثبت می‌کنه. خیلی وقت‌ها تو ضبط‌های شلوغ، اصلا صدای خود میکروفون و نویزش رو نمی‌شنوی، بلکه فقط صدای خالص محیط به گوشت می‌رسه. امیدوارم از ساخت این میکروفون خفن لذت برده باشی و کلی صداهای سه‌بعدی جذاب باهاش ضبط کنی.

ما تو این مسیر از تجربه‌های خیلی از علاقه‌مندان به دنیای صدا و مهندسی آکوستیک استفاده کردیم تا این پروژه به بهترین شکل ممکن پیاده بشه.

• طراحی حرفه‌ای بدنه سه‌بعدی برای قرارگیری دقیق کپسول‌ها.
• بررسی الگوریتم‌های رمزگشایی برای رسیدن به بهترین خروجی ممکن.
• تست‌های متعدد تو محیط‌های آکوستیک و فضاهای باز.
• و البته تبادل اطلاعات با جامعه سازندگان میکروفون‌های دست‌ساز.

یادت نره که اپلیکیشن آیسی‌مدار رو نصب کنی تا همیشه به جدیدترین آموزش‌های الکترونیک و پروژه‌های باحال دسترسی داشته باشی. اگه این پروژه رو ساختی، حتما تجربه‌ات رو با بقیه به اشتراک بذار. موفق باشی!