مینی مک کلاسیک با برد رزبری پای زیرو

+1

قاب این پروژه دو تا نسخه اصلی داره و می‌تونی پنل جلویی رو دقیقا شبیه مک پلاس، SE، SE30 یا مک کلاسیک پرینت بگیری. نسخه اول طراحی ساده‌تری داره؛ یه فلاپی درایو نمایشی جلوش قرار می‌گیره و برای دسترسی به مموری کارت باید از بغل دستگاه اقدام کنی.

توی نسخه دوم، شیار مموری کارت منتقل شده به جلوی دستگاه تا دقیقا حس وارد کردن فلاپی تو مکینتاش واقعی رو برات تداعی کنه. این نسخه از نظر ظاهری خیلی جذاب‌تر و طبیعی‌تره.

هزینه ساخت هر دو نسخه تقریبا یکیه و فقط برای نسخه دوم به یه کابل اکستنشن مموری نیاز پیدا می‌کنی. اما تفاوت اصلی تو مراحل ساخت، به میزان فضای خالی داخل قاب برمی‌گرده.

چون فضای داخل نسخه دوم خیلی فشرده‌ست، اگه دست‌های بزرگی داری ممکنه جا دادن قطعات و کابل‌ها یه مقدار برات چالش‌برانگیز باشه. پس قبل از شروع پرینت، حتما ساختار هر دو مدل رو بررسی کن.

فایل‌های طراحی سه‌بعدی هم در دسترسه تا اگه خواستی تغییرات دلخواهت رو روشون اعمال کنی و دستگاه رو شخصی‌سازی کنی. حواست باشه موقع پرینت دقیقا فایل‌های مربوط به نسخه انتخابی خودت رو برداری. حتی چند تا فایل تستی کوچیک هم آماده شده تا قبل از پرینت کامل و طولانی قاب، بتونی ساپورت‌گذاری و کیفیت پرینترت رو چک کنی.

این فایل‌های تستی کمک می‌کنن تا متریالت هدر نره و قطعه نهایی با بالاترین کیفیت ممکن پرینت بشه.

همه قطعات رو با ارتفاع لایه 0.2 میلی‌متر و با فیلامنت PLA پرینت می‌گیریم. بهتره از صفحه پرینت کاملا صاف استفاده کنی تا بعدا سمباده‌کاری و تمیز کردن قطعات راحت‌تر و بی‌دردسرتر انجام بشه.

قطعات رو طوری روی صفحه بچین که جدا کردن ساپورت‌ها راحت باشه. برای قسمت‌های حساس مثل دستگیره پشت و شیارهای پنل جلو حتما فایل‌های تست ساپورت رو اول پرینت بگیر. فایل‌های تستی نشون می‌دن که آیا تنظیمات پرینترت برای اجرای جزئیات ظریف بدنه مناسبه یا نه. برای پنل‌های جلویی چهار تا حق انتخاب داری که بر اساس سلیقه‌ات یکی رو پرینت می‌کنی:

این پنل‌ها باید به صورت ایستاده و با تنظیمات ساپورت کامل پرینت بشن تا شیارها دقیق دربیان. یه سری ساپورت داخلی هم تو خود طراحی لحاظ شده که بعد از اتمام پرینت باید با انبردست و به آرومی جداشون کنی. اگه مدل مک پلاس یا کلاسیک رو می‌سازی، قطعه نگهدارنده درایو اصلا نیازی به ساپورت نداره و خیلی راحت پرینت می‌شه.

برای قاب پشتی تو نسخه اول (مدل فلاپی نمایشی)، قطعه رو به پشت بخوابون و فقط برای بخش‌های متصل به صفحه پرینت ساپورت بذار.

1. پنل جلوی مک اورجینال یا مک پلاس
2. پنل جلوی نسخه SE
3. پنل جلوی نسخه SE30
4. پنل جلوی مک کلاسیک

خود قطعه فلاپی نمایشی و دکمه‌اش رو هم بدون ساپورت و با رنگ مشکی پرینت بگیر تا کار طبیعی‌تر جلوه کنه. تو نسخه دوم هم قاب پشتی شرایط پرینت کاملا مشابهی داره و روی پشت خوابونده می‌شه.

حالا نوبت تمیزکاریه! ساپورت‌ها رو جدا کن و با یه سمباده نرم (مثل 220) زیر یه جریان خیلی ملایم آب، سطح بدنه رو یکدست کن.

آب باعث می‌شه گرد و غبار پلاستیک شسته بشه و قطعه به خاطر اصطکاک داغ نکنه و تغییر فرم نده. چون دستگاه‌های کلاسیک اپل سطح ماتی داشتن، همین سمباده‌کاری یه بافت خیلی طبیعی و قشنگ به کار می‌ده. اگه روی سطح پرینتت سوراخ یا نقصی دیدی، می‌تونی قبل از سمباده‌کشی با یه قلم سه‌بعدی و همون فیلامنت، اون بخش‌ها رو پر کنی.

اینطوری بعد از سمباده‌کاری نهایی، یه بدنه کاملا بی‌نقص و یکپارچه خواهی داشت. برای قسمت‌های تخت بدنه، حتما از یه بلوک سمباده استفاده کن تا سطح کار موج برنداره.

در نهایت قطعات رو خوب خشک کن تا برای مراحل مونتاژ آماده بشن. تمیزی و دقت تو این مرحله، مستقیما روی زیبایی نهایی مینی مک تأثیر می‌ذاره. پس با حوصله پیش برو و از این بخش کار حسابی لذت ببر.

+6

بعد از سمباده‌کاری، اول باید سه تا مهره M3 رو تو جای مخصوصشون در قاب پشتی جاسازی کنیم. این مهره‌ها باید با فشار جا برن؛ پس خیلی با دقت اونا رو تنظیم کن و قاب رو روی یه سطح سفت فشار بده تا مهره‌ها کاملا هم‌سطح بشن.

اگه جا نرفتن، می‌تونی یه پیچ از طرف دیگه ببندی و با چرخوندنش مهره رو به داخل بکشی، یا حتی از یه هویه گرم کمک بگیری. فقط حواست باشه مهره هرز نچرخه و پلاستیک اطرافش رو آب نکنه.

برای مدل‌های مک پلاس و کلاسیک، نگهدارنده درایو رو با یه پیچ 12 میلی‌متری از پایین ببند. تو مدل‌های SE این قطعه از قبل روی خود پنل طراحی شده و نیازی به این کار نیست.

فضای داخل قاب خیلی کمه و کابل فلت بخش زیادی از این فضا رو اشغال می‌کنه. اگه نسخه مموری کارت از جلو رو می‌سازی، یه کابل دیگه هم اضافه می‌شه که کار رو کمی شلوغ‌تر می‌کنه.

قبل از اینکه سیم‌کشی‌ها رو انجام بدی، یه بار برد رزبری پای رو به صورت تستی داخل قاب بذار تا مطمئن بشی هیچ زائده پلاستیکی مانع نشستن درست برد نمی‌شه. پورت‌های USB و HDMI باید کاملا با سوراخ‌های بدنه تراز باشن و از بیرون در دسترس قرار بگیرن. اگه الان برد راحت جا نره، بعدا با وجود کابل‌ها حسابی به دردسر می‌افتی. پس حتما این تست رو جدی بگیر.

اگه دیدی جایی گیر می‌کنه، با یه کاتر یا سمباده کوچیک اون برجستگی رو برطرف کن. بعد از تست، برد رو دربیار تا بریم سراغ مراحل بعدی مونتاژ و سیم‌کشی.

+1

اگه نسخه اول رو انتخاب کردی، با توجه به پنل جلویی که پرینت گرفتی، قطعه فلاپی نمایشی مناسب رو بردار. برای طبیعی‌تر شدن کار و ایجاد حس یه درایو واقعی، می‌خوایم یه ترفند کوچیک پیاده کنیم. یه تیکه نوار چسب کاغذی به عرض حدود 22 میلی‌متر ببر و خیلی تمیز و صاف روی قسمت ورودی فلاپی بچسبون و اضافه‌هاش رو با کاتر ببر.

حالا این فلاپی نمایشی رو روی قطعه نگهدارنده قرار بده و به سمت جلو هل بده تا قسمتی که چسب زدی از پنل جلو بیرون بزنه. قطعه پشتی نگهدارنده رو هم روش بکش تا با یه صدای کلیک محکم بشه. اگه حس کردی قطعه لق می‌زنه، با یه قطره چسب حرارتی سر جاش محکمش کن.

حالا بریم سراغ نسخه دوم که جذاب‌تره و مموری کارت از جلو وارد می‌شه. با دقت مراحل زیر رو انجام بده:

1. کاور پلاستیکی کابل اکستنشن مموری رو با یه کاتر با احتیاط باز کن.
2. برد و کابل فلت کوچیک داخلش رو دربیار.
3. این برد رو محکم تو قطعه نگهدارنده فشار بده تا از نمای جلو کاملا تراز باشه. بعد کابلش رو از شیار قطعه پشتی رد کن و بکش تا کامل عبور کنه. حواست به لحیم‌کاری‌های روی برد باشه که آسیب نبینن.
4. در نهایت قطعه پشتی نگهدارنده رو روی کل این مجموعه بکش تا قفل بشه.

بعد از جا انداختن قطعات، حتما یه بار مموری کارت رو وارد و خارج کن تا مطمئن بشی گیر نمی‌کنه و سیستم فنریش درست کار می‌کنه.

+2

قبل از اینکه بریم سراغ نرم‌افزار، برد رزبری پای باید آماده بشه. اگه هدر 40 پین روی بردت لحیم نشده، خودت باید زحمتش رو بکشی و پایه‌ها رو لحیم کنی. هیت‌سینک رو هم حتما روی پردازنده بچسبون تا تو پردازش‌های سنگین شبیه‌ساز خنک بمونه و افت فریم نداشته باشی.

برای سیستم‌عامل، باید نسخه 32 بیتی Bullseye رو روی مموری کارت فلش کنی. این نسخه بهترین سازگاری رو با برنامه‌های ما داره.

نسخه‌های جدیدتر ممکنه برای اجرای شبیه‌ساز مکینتاش دردسرساز بشن و فایل‌های اجرایی رو ساپورت نکنن. از نرم‌افزار رسمی Imager خود رزبری پای استفاده کن و حتما نسخه‌ای که رابط گرافیکی کامل داره رو انتخاب کن. حالا مموری کارت رو تو رزبری پای بذار، مانیتور رو با مبدل HDMI وصل کن و هاب USB رو به پورت دیتای برد بزن.

کیبورد و موس رو به هاب وصل کن و در نهایت آداپتور رو به پورت تغذیه بزن تا برد روشن بشه و سیستم بیاد بالا. تو مراحل راه‌اندازی اولیه، کشور، منطقه زمانی و رمز عبور رو تنظیم کن. حتما یه رمز قوی بذار.

بعد به شبکه وای‌فای وصل شو و اجازه بده سیستم آپدیت‌های لازم رو انجام بده. بسته به سرعت اینترنتت، این آپدیت‌ها ممکنه یه مقدار طول بکشه، پس صبور باش.

حالا باید دسترسی کنترل از راه دور رو باز کنیم. از منوی بالا سمت چپ، وارد بخش Preferences و بعد Raspberry Pi Configuration بشو. تو تب System چک کن که Hostname روی raspberrypi تنظیم شده باشه.

با این اسم می‌تونیم تو شبکه پیداش کنیم. بعد برو تو تب Interfaces و تیک مربوط به SSH رو فعال کن تا بتونیم فایل‌ها رو راحت منتقل کنیم.

در نهایت آی‌پی برد رو (با نگه داشتن موس روی آیکون وای‌فای تو نوار بالا) یادداشت کن چون حتما بهش نیاز پیدا می‌کنیم. یه عدد شبیه 192.168.1.26 می‌بینی که باید نگهش داری. بعد از اعمال همه این تغییرات، یه بار سیستم رو ری‌استارت کن تا آماده فاز بعدی بشه. حالا رزبری پای کاملا آماده‌ست تا میزبان سیستم‌عامل نوستالژیک ما باشه. پس کیبورد اصلی کامپیوترت رو بیار تا بریم سراغ دانلود فایل‌ها.

برای زنده کردن این کامپیوتر قدیمی، از پروژه فوق‌العاده Gryphel و شبیه‌ساز Mini vMac استفاده می‌کنیم. این شبیه‌ساز مخصوص زنده نگه‌داشتن نرم‌افزارهای کلاسیک اپل طراحی شده.

از اونجایی که دانلود مستقیم فایل‌ها با رزبری پای زیرو یکم کنده، بهتره فایل‌ها رو با کامپیوتر اصلیت دانلود کنی و بعدا بی‌سیم بریزیشون رو برد. اول یه پوشه به اسم Mini_vMac رو کامپیوترت بساز. تو این پوشه به دو تا فایل اجرایی مخصوص پردازنده ARM نیاز داریم.

یکی از فایل‌ها رزولوشن اصلی (640 در 480) رو بهت می‌ده و اون یکی پیکسل‌ها رو دوبرابر می‌کنه تا خوندن متن‌ها راحت‌تر باشه.

علاوه بر اینا، باید فایل رام مکینتاش (مدل Mac II) رو پیدا کنی و اسمش رو دقیقا به MacII.ROM تغییر بدی (حروف بزرگ و کوچک خیلی مهمه). برای نصب سیستم‌عامل، دو تا مسیر داری: روش ساده و روش حرفه‌ای.

آماده‌سازی فایل‌ها تو یه پوشه واحد

تو روش ساده فقط یه صفحه سیاه و سفید داری و امکانات محدودتره، اما تو روش حرفه‌ای می‌تونی از امکانات رنگی و نسخه‌های مختلف مک استفاده کنی. ما پیشنهادمون روش حرفه‌ایه. برای این کار باید یه فایل هارد مجازی خالی (با فرمت dsk) بسازی یا دانلود کنی. اسم این هارد مجازی رو حتما بذار disk1.dsk تا شبیه‌ساز موقع روشن شدن به صورت خودکار اون رو به عنوان هارد اصلی بشناسه.

فایل‌های نصب سیستم 7 مک رو هم پیدا کن و تو همین پوشه کنار بقیه فایل‌ها قرار بده. حالا تمام مواد لازم رو یه جا جمع کردی و آماده انتقال به رزبری پای هستن. لیست نهایی فایل‌هایی که تو این پوشه باید داشته باشی به این شکله: همه اینا رو مرتب نگه دار تا تو قدم بعدی بفرستیمشون تو دل مینی مک. دقت کن که فرمت‌ها تغییر نکنن وگرنه شبیه‌ساز اجرا نمی‌شه.

اگه همه چی مرتبه، بریم سراغ انتقال بی‌سیم. انتقال فایل‌ها ممکنه بسته به شبکه وای‌فایت کمی زمان ببره. پس تا اون موقع می‌تونی یه قهوه برای خودت بریزی!

این روش خیلی بهتر از درآوردن مداوم مموری کارته. همچنین احتمال آسیب رسیدن به فایل‌های سیستمی کمتر می‌شه. با این کار یه آرشیو تمیز برای نصب‌های بعدی هم داری. دیگه وقتشه بریم مرحله بعد!

• فایل هارد مجازی جدید با اسم disk1.dsk
• پوشه حاوی دیسک‌های نصب سیستم 7
• دیسک ایمیج نصب سیستم 7.5.3
• دیسک ایمیج آپدیت به سیستم 7.5.5

+4

برای انتقال بی‌سیم فایل‌ها می‌تونی از نرم‌افزارهای انتقال فایل مثل CyberDuck استفاده کنی. نرم‌افزار رو باز کن و روی دکمه + کلیک کن تا یه کانکشن جدید بسازی.

نوع ارتباط رو روی SFTP بذار. تو قسمت سرور می‌تونی raspberrypi.local یا همون آی‌پی عددی رزبری پای که قبلا یادداشت کردی رو وارد کنی. یوزر رو pi و پسوردت رو وارد کن.

وقتی وصل شدی، یه راست برو تو پوشه Desktop رزبری پای. اونجا یه پوشه جدید به اسم Mini vMac بساز تا فایل‌هامون پراکنده نشن.

حالا تمام فایل‌هایی که تو مرحله قبل تو کامپیوترت جمع‌آوری کردی (فایل‌های اجرایی شبیه‌ساز، رام مکینتاش، هارد مجازی و دیسک‌های نصب سیستم‌عامل) رو بگیر و بکش داخل این پوشه جدید. بسته به حجم فایل‌ها و سرعت شبکه این کار ممکنه چند دقیقه‌ای طول بکشه. لیست فایل‌هایی که قراره منتقل بشن به این ترتیبه: وقتی کپی تموم شد، دیگه کاری با کامپیوتر اصلی نداریم و می‌ریم سراغ خود رزبری پای.

• فایل اجرایی شبیه‌ساز برای رزولوشن کامل
• فایل اجرایی شبیه‌ساز با رزولوشن دو برابر
• فایل رام تغییر نام یافته مکینتاش
• هارد مجازی با اسم disk1.dsk

اگه می‌خوای نسخه حرفه‌ای‌تر و رنگی رو نصب کنی، علاوه بر فایل‌های بالا باید ایمیج‌های سیستم‌عامل رو هم کپی کنی:

• فایل‌های اجرایی شبیه‌ساز
• رام مکینتاش
• فایل هارد مجازی
• فایل‌های نصب سیستم‌عامل مک نسخه‌های 7

مطمئن شو که انتقال کامل انجام شده و فایلی نصفه‌نیمه کپی نشده باشه. حالا دیگه رزبری پای تو تموم فایل‌های لازم برای تبدیل شدن به یه مک کلاسیک رو داره. بریم که نرم‌افزار رو اجرا کنیم! برای ادامه کار، مانیتور و کیبورد رو روی رزبری پای چک کن که وصل باشن.

+6

حالا برمی‌گردیم پای رزبری پای. پوشه Mini vMac که رو دسکتاپ ساختی رو باز کن. اول از همه باید به فایل‌های اجرایی شبیه‌ساز دسترسی اجرای برنامه بدیم.

روی هر دو فایل اجرایی راست‌کلیک کن، تو بخش Properties تب Permissions رو بیار و گزینه Execute رو روی Anyone بذار تا لینوکس اجازه اجراشون رو بده. این فایل‌هایی که الان باید تو پوشه‌ات باشن به این شکلن:

• فایل‌های اجرایی Mini_vMac_ARM
• فایل رام MacII.ROM
• هارد مجازی disk1.dsk
• فایل‌های ایمیج نصب سیستم‌عامل

برای راه‌اندازی، نسخه با رزولوشن اصلی رو با دابل‌کلیک اجرا کن. برنامه به صورت تمام‌صفحه باز می‌شه و یه آیکون فلاپی دیسک چشمک‌زن می‌بینی (با کلیدهای Ctrl+F می‌تونی از حالت تمام‌صفحه خارج بشی). حالا دیسک اول نصب سیستم‌عامل رو با موس بگیر و بنداز روی پنجره شبیه‌ساز. بلافاصله صفحه خوش‌آمدگویی نصب مک بالا میاد.

بعد فایل disk1.dsk (همون هارد مجازیمون) رو هم بکش و بنداز تو برنامه تا سیستم بشناسش و روی دکمه Install کلیک کن. تو طول فرآیند نصب، سیستم ازت می‌خواد که دیسک‌های بعدی رو وارد کنی. اصلا نیازی به تنظیمات پیچیده نیست؛ کافیه فایل هر دیسک رو به ترتیب بکشی و بندازی تو پنجره شبیه‌ساز. وقتی نصب تموم شد، از برنامه نصب خارج شو و گزینه ری‌استارت رو بزن.

سیستم دوباره با آیکون چشمک‌زن بالا میاد. حالا با کشیدن دوباره فایل هارد مجازی به داخل برنامه، مکینتاش دوست‌داشتنی با سیستم 7 لود می‌شه! واقعا حس جالبیه که صدای بوت قدیمی مک رو بشنوی و محیط گرافیکی کلاسیکش رو روی این برد کوچیک ببینی.

فقط یادت باشه برای خاموش کردن این مکینتاش، هیچوقت یهو برقش رو قطع نکنی. حتما باید از منوی Special تو بالای صفحه مک، گزینه Shutdown رو انتخاب کنی. اینطوری فایل‌های هارد مجازیت آسیب نمی‌بینن. تبریک می‌گم! قلب نرم‌افزاری مینی مک تو شروع به تپیدن کرد.

تا همین جا هم یه مکینتاش کلاسیک جذاب داری، اما اگه دوست داری نرم‌افزارها و بازی‌های بیشتری رو اجرا کنی، می‌تونی سیستم‌عامل رو به نسخه‌های بالاتر مثل 7.5 ارتقا بدی. برای این کار، فایل نصب نسخه جدید رو بکش تو پنجره شبیه‌ساز. وقتی دیسک مجازی روی دسکتاپ مکینتاش ظاهر شد، فایل نصب رو اجرا کن.

طبق دستورالعمل‌های روی صفحه پیش برو. شبیه‌ساز به صورت خودکار فایل‌ها رو روی هارد مجازیت جایگزین می‌کنه و نسخه سیستم‌عاملت رو بالا می‌بره. بعد از نصب، یه ری‌استارت نیازه و دوباره با انداختن فایل هارد مجازی، با سیستم‌عامل جدید و امکانات بیشتر مواجه می‌شی. با این آپدیت، سیستم باثبات‌تری داری که دستت رو برای نصب برنامه‌های قدیمی بازتر می‌ذاره.

+3

سایت‌های زیادی هستن که آرشیو بی‌نظیری از بازی‌ها و برنامه‌های قدیمی مک رو دارن. از این منابع می‌تونی کلی نرم‌افزار نوستالژیک پیدا کنی:

• آرشیو نرم‌افزارهای سازگار با شبیه‌ساز مک
• سایت‌های مربوط به بازی‌های رترو و قدیمی مک
• مخازن سیستم‌عامل و برنامه‌های کاربردی

برای نصب برنامه تو شبیه‌ساز کار خیلی راحته. دو تا روش اصلی برای خوندن دیسک‌ها داریم:

1. روش اول: کشیدن مستقیم فایل ایمیج دیسک به داخل پنجره برنامه.
2. روش دوم: تغییر نام فایل دیسک به ترتیب اعداد (مثل disk2.dsk) تا شبیه‌ساز خودش موقع بوت اونا رو بشناسه.

چون ما معمولا می‌خوایم فایل‌ها رو روی هارد کپی کنیم، همون روش اول یعنی کشیدن و رها کردن (Drag and Drop) بهترین راهه. کافیه فایل دیسک مجازی برنامه (ترجیحا با فرمت IMG یا DSK) رو دانلود کنی و بکشی رو پنجره شبیه‌ساز.

وقتی آیکون دیسک روی دسکتاپ مکینتاش اومد، می‌تونی محتویاتش رو مستقیما کپی کنی تو هارد اصلیت. مثلا برای نصب یه بازی کلاسیک مثل Lemmings، کافیه پوشه بازی رو از روی دیسک مجازی بکشی تو هارد. بعد دیسک مجازی رو بندازی تو سطل آشغال مک تا خارج (Eject) بشه و بازی رو از روی خود هارد اجرا کنی. یادت باشه که فایل‌هایی با فرمت SIT برای این شبیه‌ساز دردسر دارن، پس بهتره سراغشون نری.

برای نصب چیزایی مثل اسکرین‌سیورهای خاطره‌انگیز مثل After Dark هم همینطوره؛ نصبشون راحته. فقط باید فایل‌های مربوطه رو به جای کپی تو روت هارد، ببری تو پوشه Control Panels که داخل سیستم فولدر قرار داره. اینطوری سیستم اسکرین‌سیور رو می‌شناسه و به کنترل پنلت اضافه‌اش می‌کنه. بعد از کپی کردن این فایل‌های سیستمی، یه بار شبیه‌ساز رو ری‌استارت کن تا تغییرات اعمال بشن.

حالا می‌تونی ساعت‌ها با این نرم‌افزارهای قدیمی سرگرم بشی. واقعا تجربه جالبیه که ببینی نرم‌افزارهای چند دهه پیش چطور کار می‌کردن!

+6

رسیدیم به حساس‌ترین بخش کار! قبل از هر چیزی، حتما مموری کارت رو دربیار تا موقع جا زدن برد به لبه‌های قاب گیر نکنه و نشکنه. کابل فلت نمایشگر رو با دقت وصل کن؛ دقت کن که جهت پین‌ها درست باشه و کامل تو سوکت جا بره.

اگه نسخه اول (فلاپی نمایشی) رو ساختی، کار راحتی داری. برد رو با احتیاط از پشت قاب وارد کن تا پورت‌ها دقیقا روبروی سوراخ‌ها قرار بگیرن، بعد با چرخوندن گیره پلاستیکی محکمش کن.

اما اگه نسخه مموری کارت از جلو رو ساختی، باید کابل فلت رو با ظرافت کامل تا بزنی. کابل رو 90 درجه به چپ و بعد 45 درجه به پایین تا کن و ماژول اکستنشن مموری رو به رزبری پای وصل کن. موقع جا زدن برد خیلی مراقب باش کابل‌ها زیر برد گیر نکنن و پاره نشن. بعد از جا رفتن برد، گیره نگهدارنده رو ببند تا برد سر جاش ثابت بشه.

حالا برای هر دو نسخه: نمایشگر رو بین خارهای پنل جلویی قرار بده (کابلش رو به بالا باشه) و قاب جلو رو به آرومی روی قاب پشتی بشون.

در نهایت با یه پیچ M3 از سمت چپ، کل بدنه رو به هم محکم کن. خسته نباشی، مینی مک تو شکل گرفت!

+1

اگه از نمایشگر باکیفیت Waveshare استفاده می‌کنی، باید تنظیمات گرافیکی رزبری پای رو تغییر بدیم تا تصویر رو روی پین‌های GPIO بفرسته. فایل‌های مورد نیاز برای این کار به این صورته:

• فایل config.txt مخصوص نمایشگر
• فایل‌های درایور دانلود شده از سایت سازنده نمایشگر

مموری کارت رزبری پای رو دربیار و بزن به کامپیوترت. تو روت مموری یه فایل به اسم config.txt هست. اول ازش یه کپی بگیر و اسمش رو بذار configOrg.txt تا اگه مشکلی پیش اومد بتونی برگردی به حالت اول.

حالا فایل کانفیگ جدید رو جایگزین این فایل کن. این فایل به برد می‌گه که تصویر خروجی رو به جای پورت HDMI بفرسته روی نمایشگر کوچیک ما.

تو مرحله بعد، وارد پوشه overlays تو همون مموری کارت بشو و فایل‌های درایور (با فرمت dtbo) رو اونجا کپی کن. کار تمومه! مموری رو با خیال راحت برگردون تو دل مینی مک. با این تغییرات، نمایشگرت بدون مشکل روشن می‌شه و رنگ‌ها رو به بهترین شکل نشون می‌ده.

+3

وقتشه دکمه پاور رو بزنی! وقتی رزبری پای روشن شد و دسکتاپ بالا اومد، برو سراغ پوشه شبیه‌ساز و فایل اجرایی رو باز کن. می‌تونی از نسخه رزولوشن کامل استفاده کنی یا نسخه‌ای که پیکسل‌ها رو درشت‌تر نشون می‌ده؛ هر دو با همون هارد مجازی بالا میان.

پیشنهاد می‌کنم برای حس و حال واقعی‌تر، از تنظیمات کنترل پنل مکینتاش، رنگ صفحه رو روی سیاه و سفید یا خاکستری تنظیم کنی تا دقیقا شبیه یه مک پلاس واقعی بشه. برای خاموش کردن این دستگاه جذاب، اول شبیه‌ساز رو از منوی Special داخل خود مکینتاش خاموش کن.

بعد از منوی اصلی رزبری پای گزینه Logout و بعد Shutdown رو بزن و در نهایت برق رو قطع کن. از شاهکار کلاسیکی که با دستای خودت ساختی حسابی لذت ببر!

+2

مک بدون صدای بوق معروفش موقع روشن شدن لطفی نداره! اولش قرار بود کارت صدا به مدار اضافه کنیم، اما بهترین و بی‌دردسرترین راه، استفاده از بلوتوث داخلی خود رزبری پایه. تنظیماتش خیلی ساده‌ست و نیازی به سیم‌کشی اضافه نداره. یه اسپیکر بلوتوثی کوچیک پیدا کن و بذارش رو حالت جفت‌سازی (Pairing).

روی آیکون بلوتوث تو منوی بالای رزبری پای کلیک کن و Add Device رو بزن. وقتی اسپیکرت رو تو لیست پیدا کرد، انتخابش کن. نکته مهم اینه که برای هدایت صدا به اسپیکر، یه قلق کوچیک وجود داره. کلیک چپ روی آیکون صدا فقط ولوم رو کم و زیاد می‌کنه؛ باید روی آیکون اسپیکر راست‌کلیک کنی تا منوی تنظیمات خروجی باز بشه. از بخش Audio Outputs، اسپیکر بلوتوثیت رو انتخاب کن. به همین راحتی مینی مک تو صدادار شد!

+4

اگه می‌خوای مینی مک تو به محض روشن شدن بدون نیاز به موس و کیبورد مستقیم بره تو محیط مکینتاش، باید یه فایل استارتاپ بسازیم. راه‌های مختلفی برای این کار هست، اما ساده‌ترینش ساخت یه فایل متنی استارتاپ تو مسیر تنظیمات کاربری رزبری پایه. با همون برنامه CyberDuck که قبلا کار کردیم وصل می‌شیم به برد.

تو روت سیستم، از منوی View تنظیمات رو طوری تغییر بده که فایل‌های مخفی (Hidden) نمایش داده بشن. حالا وارد پوشه مخفی .config بشو. اگه پوشه‌ای به اسم autostart اونجا نیست، روی صفحه راست‌کلیک کن و خودت یکی بساز (حروف کوچک خیلی مهمه).

داخل این پوشه یه فایل متنی به اسم Launcher.desktop بساز. فایل رو با ادیتور باز کن و دستورات اجرای شبیه‌ساز رو داخلش بنویس.

دقت کن که مسیر فایل‌ها دقیقا درست باشه و فاصله‌ها رو رعایت کرده باشی. فایل رو سیو کن و ببند. حالا روی فایل راست‌کلیک کن، وارد بخش Info شو و از تب Permissions، تیک Execute رو برای هر سه گروه فعال کن.

از این به بعد، به محض روشن شدن برد، جادوی مکینتاش خودبه‌خود روی صفحه ظاهر می‌شه! حتی از داخل خود دسکتاپ رزبری پای هم می‌تونی این کارها رو انجام بدی: فقط کافیه مسیر رو درست بری.

1. فایل منیجر رزبری پای رو باز کن.
2. نمایش فایل‌های مخفی رو از منوی تنظیمات روشن کن.
3. وارد پوشه .config شو و پوشه autostart رو پیدا کن یا بساز.
4. یه فایل جدید به اسم Launcher.desktop ایجاد کن.
5. فایل رو با ویرایشگر متن باز کن و کدهای استارتاپ رو داخلش کپی کن.
6. از بخش Properties روی فایل، دسترسی Execute رو روی Anyone قرار بده.
7. برای تست، فایل رو دوبار کلیک کن تا مطمئن بشی شبیه‌ساز اجرا می‌شه.
8. حالا سیستم رو ری‌استارت کن تا نتیجه رو ببینی.

الان دیگه دستگاهت مثل یه محصول کامل کار می‌کنه!

تو این پروژه از ابزارهای قدرتمندی مثل شبیه‌ساز Mini vMac و ایمیج‌های سیستم‌عامل کلاسیک استفاده کردیم تا یه تکه از تاریخ رو روی میزمون زنده کنیم.

آرشیوهای فوق‌العاده‌ای تو اینترنت هستن که گنجینه‌ای از نرم‌افزارها و رام‌های کامپیوترهای قدیمی رو تو خودشون جا دادن و بدون اونا اجرای این پروژه‌ها غیرممکنه.

تو نسخه‌های اولیه این پروژه از نمایشگرهای iUniker استفاده می‌شد که الان دیگه تو بازار به سختی پیدا می‌شن. اما اگه قبلا این پروژه رو ساختی و از این نمایشگر داری، حتما قبل از دستکاری تنظیمات، از مموری کارتت یه فول بک‌آپ بگیر. تنظیمات درایور این نمایشگرها تو قالب یه فایل متنی از طرف سازنده ارائه می‌شد که باید مستقیما تو ترمینال لینوکس اجراش می‌کردی.

بعد از نصب درایور، کافی بود سیستم رو خاموش کنی و قطعات رو داخل قاب جاسازی کنی.

در نهایت، ساخت اینجور گجت‌های قدیمی با سخت‌افزارهای مدرن حس عجیبی داره و کلی چیز جدید بهمون یاد می‌ده. اگه این مینی مک جذاب رو ساختی، حتما عکسش رو برای تیم آیسی‌مدار بفرست و تو بخش کامنت‌ها بگو دوست داری دستگاه نوستالژیک بعدی که می‌سازیم چی باشه!