کالبدشکافی اسمارت باتری کیس اپل؛ راز برآمدگی جنجالی قاب شارژر

قبل از اینکه قاب رو تکه‌تکه کنیم، بیا چند تا از ویژگی‌های جالب و ادعاهای اپل رو درباره این وسیله جانبی مرور کنیم:

← تأمین انرژی برای 25 ساعت مکالمه، 18 ساعت وب‌گردی با اینترنت LTE و 20 ساعت تماشای ویدئو.

← مجهز به کانکتور لایتنینگ برای شارژ یکپارچه.

← پوشش داخلی از جنس میکروفایبر نرم و لایه بیرونی از سیلیکون.

← سازگاری کامل با داک شارژ لایتنینگ آیفون.

روی روکش نرم میکروفایبر، مدل قاب یعنی A1585 چاپ شده. اپل با یه طراحی هوشمندانه و ایجاد یه کانال داخلی، مسیر خروجی اسپیکر آیفون (که رو به پایینه) رو تغییر داده و صدا رو مستقیما به سمت جلو هدایت می‌کنه.

حرکت خیلی جالبیه! معمولا کاربرا از اسپیکرهایی که صدا رو به سمت جلو پرتاب می‌کنن بیشتر خوششون میاد. شاید این یه تست برای طراحی آیفون‌های آینده باشه؟

میکروفون هم دقیقا همین وضعیت رو داره و با یه کانال مشابه به سمت جلو هدایت شده تا صدای کاربر رو بهتر دریافت کنه.

البته برای کسایی که خیلی روی کیفیت صدا حساسن، این سوال پیش میاد که این تغییر مسیر فیزیکی چقدر روی شفافیت صدا و بیس تأثیر می‌ذاره.

مهم‌ترین ویژگی پشت این قاب، همون باتری برجسته‌ست که مثل یه کوله‌پشتی روی قاب سوار شده! شاید تو نگاه اول کمی عجیب باشه، اما کار راه بندازه.

این قاب برای شارژ شدن و انتقال دیتا به آیفون، یه کانکتور لایتنینگ اختصاصی داره. اما برای جک 3.5 میلی‌متری هدفون، اپل فقط به ایجاد یه سوراخ عمیق تو بدنه بسنده کرده. همون‌طور که انتظار می‌ره، این سوراخ دقیقا به اندازه هندزفری‌های اصلی خود اپل (Earpods) طراحی شده.

پس اگه هدفون حرفه‌ای یا فیش بزرگ‌تری داری، حتما به یه کابل تبدیل یا آداپتور نیاز پیدا می‌کنی، چون جک‌های بزرگ‌تر اصلا تو این سوراخ جا نمی‌شن.

اگه آیفون رزگلد یا رنگ‌های خاص داری، با گذاشتن این قاب بخش زیادی از زیبایی و براق بودن بدنه گوشیت زیر سیلیکون پنهان می‌شه.

خوشبختانه طراحی قاب طوریه که هیچ مزاحمتی برای فلش دوربین ایجاد نمی‌کنه و عکس‌هات تاریک نمی‌شن.

قسمت بالای قاب (دقیقا بالای برآمدگی باتری) کاملا انعطاف‌پذیره تا بتونی آیفون رو به راحتی به سمت پایین لیز بدی تا روی کانکتور بشینه.

این لولای نرم خیلی خوب کار می‌کنه و راحت خم می‌شه، هرچند احتمالا داخلش شبکه‌های تقویت‌کننده‌ای داره تا بعد از مدتی پاره نشه (که جلوتر داخلش رو می‌بینیم).

همون‌طور که گفتم، این کالبدشکافی بدون خرابکاری پیش نمی‌ره! پس کمربندها رو ببند که بریم برای پاره کردن روکش‌ها. اول با استفاده از iOpener کمی حرارت به روکش داخلی می‌دیم تا چسبش نرم بشه. بعد با کمی زور، لایه پارچه‌ای میکروفایبر رو جدا می‌کنیم. با کندن این لایه، تازه به یه سطح آلومینیومی می‌رسیم که ظاهر برس‌خورده داره.

به نظر می‌رسه این خط و خش‌های روی آلومینیوم کاملا عمدی باشن تا چسب بتونه درگیری بیشتری با سطح فلز داشته باشه و محکم‌تر بچسبه.

این وسط یه لایه توری هم پیدا کردیم که دقیقا توی قسمت لولای سیلیکونی کار شده تا مقاومت قاب رو در برابر خم و راست شدن‌های مکرر بالا ببره؛ یه مهندسی مخفی و عالی!

یه سوراخ خیلی ریز روی میکروفایبر وجود داره که نور ال‌ای‌دی نشانگر شارژ ازش بیرون می‌زنه. البته این چراغ رو فقط زمانی می‌بینی که قاب رو بدون آیفون به شارژ زده باشی. که خب راستش رو بخوای، تقریبا هیچ‌کس قاب رو خالی به شارژ نمی‌زنه! در کمال تعجب، زیر روکش به چند تا پیچ تورکس T3 رسیدیم. وقتشه ابزارهامون رو برداریم و کار رو حرفه‌ای‌تر پیش ببریم.

کیت پیچ‌گوشتی دقیق ما اینجا حسابی به کار میاد تا بدون هرز کردن رزوه‌ها، درپوش فلزی رو باز کنیم.

این صفحه فلزی هم نقش در محفظه باتری رو بازی می‌کنه و هم به عنوان یه شاسی محکم، مقاومت قاب رو بالا می‌بره تا ضربه‌ای به باتری وارد نشه.

چه عالی، یه کانکتور باتری تر و تمیز! اول از همه کانکتور باتری رو قطع می‌کنیم تا جلوی هرگونه اتصالی رو بگیریم. خیلی خوبه که اپل از سوکت استفاده کرده و نیازی به دردسرهای لحیم‌کاری نداریم.

باتری با چسب فوق‌العاده قدرتمندی سر جاش محکم شده؛ احتمالا اپل این کار رو کرده تا باتری به بخشی از ساختار فیزیکی قاب تبدیل بشه و از خم شدن آیفون 6s داخل قاب جلوگیری کنه.

این باتری با ظرفیت 7.13 وات‌ساعت (1877 میلی‌آمپر ساعت در ولتاژ 3.8 ولت)، ظرفیت آیفون 6s (که 6.55 وات‌ساعته) رو بیشتر از دو برابر می‌کنه. البته اگه فقط دنبال ظرفیت بالا باشی، پاوربانک‌های خیلی قوی‌تری تو بازار هستن، اما یکپارچگی این قاب چیز دیگه‌ایه.

حالا که باتری بیرون اومده، سعی می‌کنیم مادربرد رو جدا کنیم، اما می‌بینیم که مسیر فلت برد مستقیما می‌ره تو دل پلاستیک‌های سفت پایین قاب.

به نظر می‌رسه راهی جز بریدن قاب نداریم! پس ابزار برش رو برمی‌داریم و مثل شکستن یه تیکه شکلات، قسمت پایینی قاب رو جدا می‌کنیم.

با برداشتن بخش پایینی، پوشش پلاستیکی قاب رو می‌شکافیم. کل قاب (به جز اون لولای بالایی) از یه اسکلت پلاستیکی سفت ساخته شده و روش با سیلیکون نرم پوشونده شده تا تو دست حس راحتی داشته باشه.

بالاخره آزاد شدیم! بعد از کلی بریدن و تکه‌تکه کردن پلاستیک‌ها، قطعاتی که این باتری رو هوشمند می‌کنن، استخراج کردیم. هر دو کانکتور لایتنینگ (یکی برای اتصال به گوشی و یکی برای شارژ قاب) روی یه برد سوار شدن و فلت ارتباطیشون دور یه فریم پلاستیکی پیچیده شده تا خیلی جمع‌وجور داخل بدنه جا بگیره.

با وجود اسمارت (هوشمند) بودن این باتری، به نظر می‌رسه مغز متفکر اصلیش روی خود آیفون و تو بخش نرم‌افزاریه. روی این برد فقط چند تا آیسی پایه و ساده برای مدیریت جریان می‌بینیم:

← سوییچ لود NX20P3 ساخت شرکت NXP Semiconductor (که تو کابل‌های USB هم پیدا می‌شه).

← تراشه مدیریت شارژ CBTL1608 باز هم از شرکت NXP Semiconductor.

به پایان این کالبدشکافی عجیب رسیدیم. اسمارت باتری کیس اپل نمره بسیار پایین 2 از 10 رو برای تعمیرپذیری می‌گیره (10 یعنی راحت‌ترین حالت). با اینکه باز کردنش یه چالش جذاب برای تیم "آیسی‌مدار" بود، اما ثابت شد که این دستگاه عملا یک‌بار مصرفه. اگه از این نگاه‌های عمیق به قطعات داخلی خوشت میاد، حتما بقیه آموزش‌های کالبدشکافی ما رو هم تو سایت ببین! دلایل این نمره پایین رو هم با هم مرور کنیم:

← استفاده از پیچ‌های استاندارد تورکس T3 یه نکته مثبته، اما متأسفانه این پیچ‌ها زیر یه روکش میکروفایبر مخفی شدن که با چسب خیلی قوی چسبیده.

← تعویض باتری روی کاغذ ممکنه، اما برای رسیدن بهش مجبوری روکش پارچه‌ای رو کاملا پاره و نابود کنی.

← تنها تعمیر ممکن (یعنی عوض کردن باتری) به خاطر استفاده از چسب‌های فوق‌العاده قوی صنعتی، به شدت سخت و پردردسره.

← هیچ‌کدوم از قطعات دیگه (مثل سوکت‌های لایتنینگ یا برد) رو نمی‌شه بدون نابود کردن کامل بدنه پلاستیکی دستگاه تعمیر یا تعویض کرد.