کالبدشکافی Magic Mouse 2؛ رمزگشایی از موس لمسی و طراحی عجیب پورت شارژ

اپل قول داده که این نسخه از موس‌هاش کاربردی‌ترین مدلی باشه که تا حالا ساخته. بیایم یه نگاه سریع به مشخصات اصلیش بندازیم:

← کنترل لمسی با پشتیبانی از ژست‌های حرکتی (Multi-touch)

← اتصال بی‌سیم از طریق بلوتوث

← پورت لایتنینگ (برای شارژ و جفت‌سازی اولیه)

← باتری لیتیوم-یون داخلی و قابل شارژ

← بین نوشته‌های استاندارد FCC و دقیقا کنار پورت لایتنینگ، شماره مدل جدید این موس یعنی A1657 حک شده.

دیدن اولین موس شارژی اپل واقعا هیجان‌انگیزه، اما انصافا زیر شکم موس جای خیلی عجیبی برای تعبیه پورت شارژه!

با این طراحی، Magic Mouse 2 موقعی که کابل بهش وصله عملا هیچ کاربردی نداره و نمی‌تونی رو میز تکونش بدی؛ مگه اینکه بخوای رو هوا باهاش کار کنی!

تو نگاه اول، این موس جدید (سمت چپ) کاملا شبیه برادر بزرگ‌تر و نسل قبلی خودشه و همون ظاهر شیشه‌ای و یکدست رو داره. اما وقتی هر دو نسل رو برمی‌گردونیم، تفاوت‌های ساختاری خودشون رو نشون می‌دن.

طبیعتا تو Magic Mouse 2 چون باتری داخلی شده، خبری از درپوش باتری‌های قلمی و ضامن اون نیست و جاشون رو به پورت لایتنینگ دادن. اپل رنگ نوشته‌های زیر موس رو هم تغییر داده و چراغ وضعیت (ال‌ای‌دی) رو هم حذف کرده تا ظاهرش مینیمال‌تر بشه.

باز کردن محصولات اپل همیشه قلق خودش رو داره و می‌دونیم که بدون حرارت دادن کار پیش نمی‌ره؛ پس کیسه حرارتی (iOpener) رو آماده می‌کنیم.

تو نسل قبلی، کفی آلومینیومی با یه چسب فوق‌العاده قوی به بدنه چسبیده بود و انتظار داریم تو این مدل هم دقیقا با همون چسب‌های سرسخت طرف باشیم.

اگه کالبدشکافی بقیه لوازم جانبی اپل بهمون یه چیزی یاد داده باشه، اینه که مهندس‌های اپل عاشق استفاده از چسب‌های صنعتی و محکم هستن!

اپل گفته بود طراحی پایه‌های اصطکاکی زیر موس رو بهینه‌تر کرده. اول سعی کردیم این پایه‌های پلاستیکی مشکی رو بکنیم، به این امید که شاید اپل لطف کرده باشه و پیچ‌های اصلی رو زیرشون مخفی کرده باشه.

البته این فقط یه امید واهی بود و خبری از هیچ پیچی نبود!

بعد از کلی حرارت دادن و استفاده از چند مدل پیک و ابزار پلاستیکی برای اهرم کردن زیر قاب، بالأخره کفی آلومینیومی کم‌کم از چسب‌های زیرش جدا شد.

بعد از یه کشمکش طولانی، تونستیم قاب زیرین رو کامل جدا کنیم و برای اولین بار چشممون به شاسی میانی و البته چسب‌های به شدت چسبناک اون بیفته.

با آزاد کردن چهار تا خار پلاستیکی، راه ورود به محفظه باتری و قطعات داخلی باز می‌شه.

نکته جالب اینجاست که این خارهای پلاستیکی در واقع بخشی از همون مکانیزم الاکلنگی و کلیک کردن پوسته یکپارچه روی موس هستن.

به اون لایه اکریلیک شفاف هم دقت کن. فقط قسمت زیرش رنگ سفید خورده و سطح رویی و لبه‌ها کاملا بی‌رنگ و شفافن که باعث می‌شه ظاهر موس عمق داشته باشه.

وقتی قاب رویی رو بلند می‌کنیم، مهم‌ترین بخش این موس خودش رو نشون می‌ده: آرایه سنسورهای خازنی که جادوی لمسی بودن موس رو رقم می‌زنن.

این آرایه خازنی، بدنه موس رو عملا تبدیل به یه ترک‌پد (Trackpad) هیبریدی می‌کنه. به لطف این مدار، موس می‌تونه لمس و ژست‌های حرکتی انگشتات رو دقیقا تشخیص بده، حتی بدون اینکه خود بدنه موس رو روی میز تکون بدی.

بالأخره یه چیزی پیدا کردیم که تو منطق تعمیرات می‌گنجه: پیچ! اما متأسفانه این پیچ‌ها یه براکت فلزی رو نگه داشتن که روی یه کابل فلت قرار گرفته و فعلا نمی‌ذاره قطعات رو کامل از هم جدا کنیم. البته وجود این براکت باعث می‌شه کابل فلت موقع ضربه خوردن یا افتادن موس، به راحتی از جاش درنیاد. حالا که قاب رویی کاملا از کفی جدا شده، می‌تونیم مدار سنسورهای لمسی و شبکه‌بندی خازنی رو با جزئیات خیلی بهتری ببینیم.

یه فنر کوچیک زیر این قاب تعبیه شده که موقع کلیک کردن، مقاومت نرمی ایجاد می‌کنه و فشار رو تو کل سطح پخش می‌کنه. همین طراحی هوشمندانه باعث می‌شه دکمه کوچیک روی برد طوری عمل کنه که انگار کل عرض موس قابلیت کلیک‌پذیری داره.

این برد منطقی کوچولو پر از آیسی‌های جذابه که وظیفه پردازش اطلاعات رو دارن:

← تراشه Broadcom برای ارتباط بلوتوث نسخه 3.0 (تک‌چیپ)

← آیسی ناشناخته با شماره 303S0499 که به احتمال زیاد کنترلر لمسی اختصاصی خود اپله

← آیسی مدیریت شارژ ساخت NXP

← تراشه Texas Instruments 56AYZ21

میکروکنترلر 32 بیتی 72 مگاهرتزی ST Microelectronics (مبتنی بر Cortex-M3)

وقتی برد اصلی رو کنار می‌زنیم، یه سوییچ خیلی ریز زیرش مخفی شده که همون صدای آشنای کلیک موس رو تولید می‌کنه (تو این نسل هنوز خبری از موتور لرزشی Taptic Engine نیست).

خوشبختانه این سوییچ فقط توسط بردی که روش قرار داشت مهار شده بود و درآوردنش بعد از اون‌همه درگیری با چسب‌های کف موس، یه نفس راحت برامون بود.

با توجه به اینکه سوییچ کلیک تو موس‌ها قطعه‌ایه که زیاد مستهلک می‌شه، خیلی خوبه که اپل از یه قطعه نسبتا استاندارد استفاده کرده. هرچند برای رسیدن بهش و تعویضش اول باید از سد اون‌همه چسب بگذری و در نهایت سوییچ جدید رو لحیم کنی.

حالا می‌ریم سراغ باتری. این باتری تو یه محفظه پلاستیکی کوچیک حسابی کیپ شده و درآوردنش کمی اعصاب‌خردکنه. البته فقط قاب پلاستیکی نیست که باتری رو مهار کرده؛ یه عالمه چسب هم زیرش ریخته شده تا مطمئن بشن باتری تو جاش تکون نمی‌خوره. بیرون کشیدنش از اون چیزی که فکر می‌کردیم سخت‌تر بود.

باتری Magic Mouse 2 یه ویژگی مشترک با ریموت کنترل Apple TV داره؛ پورت لایتنینگ مستقیما به کابل باتری لحیم شده و یکپارچه‌ست. این یعنی در صورت خرابی پورت، مجبوری کل باتری رو عوض کنی!

این سلول لیتیوم-یونی با ظرفیت 1986 میلی‌آمپرساعت (7.28 Wh و 3.67 ولت) قدرت می‌گیره. جالبه بدونی ظرفیت باتری این موس کوچیک، حدود 9 درصد از باتری آیفون 6s هم بیشتره!

در نهایت کالبدشکافی Magic Mouse 2 به ما نشون داد که اپل چطور تعمیرپذیری رو فدای مینیمالیسم کرده. گرفتن نمره 2 از 10 اصلا عجیب نیست؛ چون چسب‌های وحشتناک و پورت لحیم‌شده به باتری، راه رو برای هر تعمیری سخت می‌کنن. احتمالا مهندس‌ها چاره‌ای جز قرار دادن پورت شارژ زیر بدنه نداشتن تا اون قوس زیبای روی موس حفظ بشه، اما خب به قیمت از کار افتادنش موقع شارژ تموم شد.

مرسی که تو این بررسی جذاب همراه تیم آیسی‌مدار بودی. به نظرت این فدا کردن کارایی برای زیبایی تو محصولات اپل منطقیه؟ حتما نظرت رو تو بخش کامنت‌ها برامون بنویس!

← مجموعه پورت لایتنینگ و باتری به هم متصل هستن ولی مستقل از برد می‌شه عوضشون کرد؛ البته اگه موفق بشی بدنه رو باز کنی!

← برای تعویض سوییچ کلیک باید از سد چسب‌های ضخیم بگذری و در نهایت قطعه رو با هویه لحیم کنی.

← استفاده وحشتناک زیاد از چسب‌های قوی باعث شده برداشتن قاب زیرین و رسیدن به قطعات داخلی به یه چالش بزرگ تبدیل بشه.

← چون هیچ راهنمای رسمی‌ای وجود نداره، موقع باز کردن موس خیلی راحت ممکنه سنسور اپتیکال یا کلید پاور آسیب ببینن.