کالبدشکافی و بررسی قطعات اپل واچ سری ۶

اگه ظاهر سری 6 (سمت راست) رو با برادر یه ساله‌اش یعنی سری 5 (سمت چپ) مقایسه کنی، تفاوت خیلی خاصی نمی‌بینی. اما دقیقا به خاطر همین شباهت‌هاست که کالبدشکافی لذت‌بخشه! اول از همه بیا مشخصات اصلی این ساعت رو با هم مرور کنیم:

← صفحه نمایش رتینا LTPO OLED که برای قابلیت همیشه روشن (Always-On) بهینه شده؛ البته این بار دیگه خبری از لایه Force Touch نیست.

← پردازنده دو هسته‌ای 64 بیتی اختصاصی اپل یعنی S6 که به شکل یه پکیج مجتمع (SiP) طراحی شده.

← مجموعه سنسورهای ارتقایافته برای اندازه‌گیری ضربان قلب، ثبت نوار قلب (ECG) و حالا یه قابلیت جذاب جدید: سنسور سنجش سطح اکسیژن خون.

← قطب‌نمای داخلی و سنسور ارتفاع‌سنج که به صورت لحظه‌ای کار می‌کنه.

مقاومت تو آب تا عمق 50 متری، تا خیالت برای شنا کردن راحت باشه.

مدلی که ما برای این کالبدشکافی زیر تیغ جراحی بردیم، نسخه 44 میلی‌متری مجهز به GPS و LTE هست. البته نسخه 40 میلی‌متری رو هم دم دست داریم تا اگه تفاوت جالبی بود، با هم مقایسه‌شون کنیم.

وقتی بند ساعت رو باز می‌کنیم، شماره مدل A2376 خودش رو نشون می‌ده. این یعنی مطمئن می‌شیم که واقعا با اپل واچ سری 6 طرفیم و فقط یه نسخه آبی‌رنگ از مدل‌های قبلی نیست.

تو شیار پایینی بند هیچ چیزی نیست. برای باز کردن ساعت، باید همون روش همیشگی یعنی گرما دادن و برش چسب‌های دور صفحه رو انجام بدیم.

البته این بار یه سوپرایز کوچیک داریم! سری 6 مثل آیفون‌های جدیدتر، به شکل کتابی و از بغل باز می‌شه؛ یه تغییر ریز ولی جالب.

حذف شدن لایه Force Touch (که از سیستم‌عامل watchOS 7 به بعد کلا کنار گذاشته شد) باعث شده فرآیند باز کردن صفحه نمایش نسبت به قبل یه کم راحت‌تر بشه.

از یه طرف خوشحالیم که یه قطعه شکننده و دردسرساز از پروسه تعمیر حذف شده، ولی از طرف دیگه برای مرگ تکنولوژی جذاب صفحه‌نمایش حساس به فشار اپل، یکم ناراحتیم. در کل برای ما تعمیرکارا، این یه اتفاق مثبته!

همیشه ایمنی تو اولویته! اول از همه باید جریان باتری رو قطع کنیم. کانکتور باتری هنوز هم زیر خود باتری قایم شده، ولی با کمک یه پیک بازکننده می‌تونی راحت برش گردونی و آزادش کنی. بعد از باز کردن یه پیچ سه‌پر فوق‌العاده ریز و برداشتن یه براکت فلزی کوچیک، باتری قدرتمند این ساعت آزاد می‌شه.

باتری نسخه 44 میلی‌متری ظرفیت 1.17 وات‌ساعتی داره. این یعنی یه پیشرفت کوچیک نسبت به سری 5، هرچند که هنوز به ظرفیت رقبایی مثل گلکسی واچ نمی‌رسه.

تو نسخه کوچیک‌تر یعنی مدل 40 میلی‌متری سری 6، اپل همون طراحی باتری با محفظه فلزی رو که تو سری 5 دیده بودیم استفاده کرده و ظرفیتش رو به 1.024 وات‌ساعت رسونده.

یه کم برامون عجیبه که چرا مدل بزرگ‌تر (44 میلی‌متری) هنوز اون طراحی فلزی و جدید باتری رو نگرفته. فکر می‌کردیم اپل واچ هم مثل آیفون‌ها، سال دوم به طور کامل سراغ طراحی‌های جدید باتری بره.

خلاصه بخوایم بگیم: باتری نسخه 44 میلی‌متری حدود 3.5 درصد و باتری نسخه 40 میلی‌متری حدود 8.5 درصد نسبت به سری 5 ظرفیت بیشتری دارن.

به نظر می‌رسه اپل داره آروم‌آروم افت شدید ظرفیت باتری که از سری 3 به 4 اتفاق افتاد رو جبران می‌کنه.

اپل واچ سری 6 یه صفحه نمایش جدیدتر و روشن‌تر نسبت به نسل پنجم داره. جالب اینجاست که از داخل هم اوضاعش خیلی روشن‌تر و مرتب‌تره!

امسال نه تنها از شر اون واشر اعصاب‌خردکن Force Touch خلاص شدیم، بلکه تعداد کانکتورهای صفحه نمایش هم کمتر شده. کابل سنسور NFC حالا با یه جامپر روی خود پنل مسیردهی شده و در نتیجه فقط با یه دونه کابل اصلی طرفیم. ما همیشه از طراحی‌های یکپارچه و تمیزی که تعمیر رو راحت‌تر می‌کنن، استقبال می‌کنیم.

به جز این تغییراتی که گفتیم، اگه این دو تا صفحه نمایش رو (سری 5 سمت چپ و سری 6 سمت راست) کنار هم بذاری، با چشم غیرمسلح تقریبا هیچ فرقی ندارن.

البته حواست باشه، موقع باز کردن این پنل، ما یه اتصال فنری جدید رو به اشتباه خم کردیم. پس حتما موقع تعمیر دقت کن تا خسارتی به قطعات روی لبه‌های قاب وارد نشه.

اگه نسخه 40 میلی‌متری رو هم باز کنی، می‌بینی که ساختار صفحه نمایشش دقیقا مشابه همین مدله و اپل تو هر دو سایز، طراحی رو حسابی ساده و تمیز کرده.

در نگاه اول، موتور لرزشی (Taptic Engine) که با پیچ‌های سه‌پر محکم شده تکراری به نظر می‌رسه، اما وقتی درش میاریم می‌بینیم که از موتور سری 5 بزرگ‌تره. ظاهرا لرزش‌های نسل‌های قبلی برای اپل راضی‌کننده نبوده!

نکته جالب اینه که این قطعه حالا از تنگستن و فلزات خاکی کمیاب ساخته شده که نشون می‌ده اپل تو متریال داخلی هم تغییراتی داده.

با استفاده از عکس‌برداری اشعه ایکس می‌تونیم ساختار داخلی این موتور ویبره قدرتمند و سیم‌پیچ‌های جذابش رو خیلی بهتر درک کنیم.

باتری بزرگ‌تر و موتور Taptic حجیم‌تر! اپل تو مراسم معرفیش اصلا به این دو مورد اشاره نکرد، اما ظاهرا امسال زیرپوستی کلی تغییرات مهم اعمال کرده.

حالا که قطعات درشت‌تر رو برداشتیم، نوبت به مغز متفکر این دستگاه یعنی پردازنده S6 می‌رسه. باز کردن این هزارتوی پیچیده از کابل‌ها و پیچ‌های مخفی، حتی با بهترین ابزارها هم کار راحتی نیست.

ولی خب، ترکیب زمان، ابزار مناسب و تکنیک درست همیشه جواب می‌ده! بالاخره تونستیم بقیه قطعات رو هم از دل قاب ساعت بیرون بکشیم.

مثل همیشه، پردازنده سری 6 هم توی یه لایه ضخیم از رزین سفت حبس شده. این یعنی بررسی دقیق قطعات روی برد به این راحتی‌ها ممکن نیست و رازهای اپل سر به مهر می‌مونن.

البته با استفاده از دستگاه اشعه ایکس تونستیم یه نگاهی به داخل پکیج S6 بندازیم تا ساختار متراکم و چیپ‌های ریز روی برد رو بهتر ببینیم.

روی این پکیج، چند تا آیسی معمولی‌تر سوار شدن. حداقل تونستیم یه تراشه از شرکت Skyworks با کد 239-7 پیدا کنیم. بقیه تراشه‌ها ناشناس هستن و هیچ‌کدومشون هم دقیقا شبیه تراشه U1 که تو آیفون‌ها دیده بودیم، به نظر نمی‌رسن.

شاید انتظار اینکه اپل روی پکیج U1 لیبل واضح بزنه یکم زیاده‌روی باشه، اما خب تو نسخه‌های قبلی معمولا نام‌گذاری‌ها مشخص‌تر بودن.

حالا که برد رو برداشتیم، می‌بینیم که شاسی سری 6 یه کم تغییر کرده و لبه‌های باریک‌تری برای چسب‌کاری داره. مسیر این چسب حالا با دقت زیادی از کنار مکانیزم بند ساعت رد می‌شه.

همین تغییر تو فریم و حذف واشر Force Touch باعث شده که ضخامت کلی دستگاه یه کوچولو کمتر بشه و از 10.74 میلی‌متر تو سال قبل، به 10.4 میلی‌متر برسه.

واقعا جای تعجبه که اپل چطور تونسته یه باتری بزرگ‌تر و یه موتور ویبره حجیم‌تر رو توی یه بدنه باریک‌تر جا بده. این یعنی یه شاهکار مهندسی!

بیا از روی عکس‌های اشعه ایکس، یه حدس‌هایی درباره ساختار تراشه بزنیم:

← پردازنده و حافظه (SDRAM/NAND Flash) که به صورت لایه‌ای روی هم سوار شدن (Package on Package).

← آیسی مدیریت انرژی (Power Management IC).

← تراشه مربوط به شبکه‌های وای‌فای و بلوتوث.

← میکروکنترلر دستگاه.

درست مثل صفحه نمایش که به هم پرس شده، سنسورهای قاب پشتی هم کاملا یکپارچه هستن. اگه بخوایم بازشون کنیم، فقط یه مشت قطعه شکسته روی دستمون می‌مونه. پس دوباره باید بریم سراغ عکس‌های اشعه ایکس تا ببینیم اون زیر چه خبره.

اون مستطیل تیره وسط تصویر، یه آهنربای قوی برای تراز کردن شارژره (که احتمالا به دفع حرارت پردازنده S6 هم کمک می‌کنه). دور این آهنربا، برد کنترل‌کننده ال‌ای‌دی‌ها و سنسورها، به همراه سیم‌پیچ‌های مسی برای شارژ القایی قرار دارن.

و این هم از سنسور اکسیژن خون که بعد از روشن شدن، با اون نورهای رنگارنگش حسابی دلبری می‌کنه!

این ساعت با تابوندن نور قرمز، سبز و مادون قرمز به پوست دست و دریافت بازتاب اون‌ها توسط فتودیودها، می‌تونه سطح اکسیژن خونت رو محاسبه کنه.

افت سطح اکسیژن خون می‌تونه نشونه‌ای از مشکلات تنفسی یا بیماری‌های جدی باشه. اپل همیشه تأکید کرده که این ویژگی‌ها صرفا برای تناسب اندام و آگاهی عمومی هستن و نباید برای تشخیص‌های دقیق بالینی روشون حساب کنی. پس یادت باشه که ما هم تو آیسی‌مدار متخصص پزشکی نیستیم و صرفا از دید سخت‌افزاری این تکنولوژی جذاب رو بررسی می‌کنیم!

اگه اون پیچ‌های سه‌پر ریز و اعصاب‌خردکن رو فاکتور بگیریم، بررسی جدیدترین ساعت هوشمند و ابزار سلامت اپل، تجربه خیلی جذابی بود.

از دید تعمیرکاری، حذف واشر حساس Force Touch و کم شدن تعداد فلت‌های صفحه نمایش، واقعا خبر خوبیه و ریسک پارگی کابل‌ها رو پایین میاره. ضخیم‌تر شدن چسب‌های صفحه نمایش و قاب پشتی هم به مقاومت بهتر ساعت در برابر نفوذ آب کمک بزرگی کرده.

با وجود اینکه ضخامت ساعت به طرز نامحسوسی کمتر شده، اپل تونسته علاوه بر سنسورهای جدید، یه باتری پرظرفیت‌تر و موتور Taptic بزرگ‌تر رو تو این فضای کوچیک جا بده.

اپل هر سال طراحی داخلی رو بهینه‌تر و بی‌نقص‌تر می‌کنه. جالب اینجاست که خیلی از این تغییرات مهندسی خفن رو تو بوق و کرنا نمی‌کنه و تمام تمرکزش رو می‌ذاره روی معرفی ویژگی‌های مربوط به سلامت و نرم‌افزار.

جا داره از تمام تیم‌هایی که با تصاویر اشعه ایکس تو بررسی دقیق‌تر این قطعات فشرده بهمون ایده دادن، حسابی تشکر کنیم.

خب، رسیدیم به پایان کالبدشکافی اپل واچ سری 6. اگه بخوایم به تعمیرپذیری این گجت امتیاز بدیم، نمره 6 از 10 رو می‌گیره (نمره 10 برای راحت‌ترین تعمیره):

← تعویض صفحه نمایش سخته ولی کاملا امکان‌پذیره. صفحه نمایش اولین قطعه‌ایه که باز می‌شه و کانکتورهاش هم از نوع ZIF هستن که راحت جدا می‌شن.

← تعویض باتری بعد از اینکه وارد دستگاه شدی، نسبتا سرراست و بدون دردسره.

← وجود کلی پیچ سه‌پر (Tri-point) به‌شدت ریز تو سرتاسر برد، باز کردن و گم نکردنشون رو حسابی سخت می‌کنه.

← خیلی از فلت‌های کوچیک مستقیما روی پکیج S6 نصب شدن. اگه موقع باز کردن پاره بشن، برای تعویضشون به مهارت خیلی بالای میکرو‌سولدرینگ نیاز داری. امیدوارم از این بررسی جذاب تو آیسی‌مدار لذت برده باشی. حتما این مقاله رو برای دوستای عشق تکنولوژیت بفرست و منتظر آموزش‌های بعدی ما باش!