کالبدشکافی و بررسی قطعات وان‌پلاس 6

گوشی‌های وان‌پلاس همیشه به داشتن امکانات خفن پرچمدارها با یه قیمت اقتصادی معروف بودن. تو مدل وان‌پلاس 6 هم مشخصات سخت‌افزاری اصلا ناامیدکننده نیست و حسابی دست‌پر اومده:

← صفحه نمایش 6.28 اینچی AMOLED ساخت سامسونگ با رزولوشن 2280 در 1080 (تراکم 402 پیکسل در اینچ) و شیشه محافظ Gorilla Glass 5 با لبه‌های خمیده (2.5D).

← پردازنده هشت هسته‌ای و 64 بیتی Qualcomm Snapdragon 845 به همراه 6 یا 8 گیگابایت رم از نوع LPDDR4X.

← دوربین اصلی دوگانه با سنسورهای 16 مگاپیکسلی (دریچه دیافراگم ƒ/1.7 و لرزشگیر اپتیکال) و 20 مگاپیکسلی. برای سلفی هم یه دوربین 16 مگاپیکسلی با دیافراگم ƒ/2.0 در نظر گرفته شده.

← حافظه داخلی تو نسخه‌های 64، 128 و 256 گیگابایتی.

پورت شارژ USB Type-C در کنار جک 3.5 میلی‌متری محبوب هدفون.

سیستم عامل OxygenOS که بر پایه اندروید 8.1 (Oreo) طراحی شده.

وقتی به پشت گوشی نگاه می‌کنیم، یه برآمدگی دوربین می‌بینیم که یکم ما رو یاد طراحی‌های اپل میندازه. زیرش هم حسگر اثر انگشت قرار گرفته که جاش کاملا شبیه بقیه پرچمدارهای بازاره و دسترسی بهش راحته.

احتمالا شنیدی که میگن آنتن NFC هم تو همین حوالی دوربینه! این نکته جالبیه و موقع باز کردن گوشی حتما حواسمون هست که پیداش کنیم. لبه پایینی گوشی هم خبرای خوبی برامون داره؛ جک هدفون دوست‌داشتنی هنوز سر جاشه و کنار پورت USB Type-C قرار گرفته.

اگه طرفدار طراحی‌های مهندسی و صنعتی باشی، احتمالا متوجه میشی که با وجود اینکه این یه گوشی با برچسب قیمتی اقتصادی‌تر به حساب میاد، اما طراحای وان‌پلاس تونستن قطعات رو خیلی دقیق و هم‌تراز با رقبای خیلی گرون‌قیمت‌ترشون مثل گوشی‌های سامسونگ، کنار هم بچینن.

قبل از اینکه فیزیکی دست به کار بشیم، یه نگاه با اشعه ایکس به داخل گوشی می‌ندازیم تا نقشه راه دستمون بیاد. اینجوری می‌فهمیم دقیقا با چی طرفیم.

همه‌چیز تقریبا عادی و استاندارد به نظر می‌رسه، به جز اون مکانیزم کشویی دکمه سایلنت (Alert Slider)! اگه نمی‌دونستیم این چیه، از تو عکس ایکس‌ری فکر می‌کردیم یه جور موتور خطی یا اکچویتوره.

حالا که از ساختار داخلی یه ایده کلی گرفتیم، میریم سراغ خشاب سیم‌کارت. وقتی درش میاریم، یه واشر لاستیکی دورش می‌بینیم که اولین نشونه از مقاومت این گوشی در برابر آبه.

وان‌پلاس هیچ استاندارد IP رسمی برای این گوشی اعلام نکرده، اما همین واشر کوچیک نشون میده که به فکر محافظت از قطعات داخلی در برابر نفوذ مایعات بودن.

یه گوشی اندرویدی با قاب پشتی شیشه‌ای؟ بله، دیگه خبری از اون بدنه‌های تمام‌فلزی وان‌پلاس نیست! پس برای باز کردنش باید از روش‌های استاندارد گوشی‌های شیشه‌ای استفاده کنیم.

راهکار ما کاملا تست‌شده و مطمئنه. اول با سشوار صنعتی حرارت می‌دیم تا چسب‌های دور قاب نرم بشن. بعدش با کمک دستگاه مکنده و پیک بازکننده، آروم‌آروم شکاف ایجاد می‌کنیم و قاب رو بالا می‌کشیم. موقع بلند کردن قاب پشتی یه مقدار استرس داریم، چون هر لحظه منتظریم فلت حسگر اثر انگشت کشیده بشه و پاره بشه.

اما وان‌پلاس حسابی غافلگیرمون می‌کنه! فلت حسگر به اندازه کافی بلنده و می‌تونیم قاب رو بدون نگرانی از پارگی کابل، با خیال راحت کنار بزنیم.

قاب‌های شیشه‌ای خیلی راحت می‌شکنن و دردسر خاص خودشون رو دارن، اما حداقل تعویض این قاب تو وان‌پلاس 6 خیلی راحت‌تر و کم‌دردسرتر از رقبای دیگه‌اش تو بازاره.

یه براکت فلزی قرمز رنگ و جذاب رو باز می‌کنیم تا فلت طولانی حسگر اثر انگشت کاملا آزاد بشه. همونجا می‌تونیم آنتن NFC رو هم که قبلا بهش اشاره کردیم، به وضوح ببینیم.

آنتن‌های قبلی وان‌پلاس پشت قاب‌های فلزی هم کارشون رو بی‌نقص انجام می‌دادن (تازه این گوشی شارژ بی‌سیم هم نداره!). پس به نظر می‌رسه این قاب شیشه‌ای بیشتر جنبه زیبایی داره و البته یه پتانسیل بالا برای شکستن!

یه زبانه سبز رنگ دوستانه روی باتری قرار داره که روش به زبان چینی نوشته شده که باید باتری رو بکشی و دربیاری. دسترسی بهش هم نسبتا راحته.

نکته جالب اینه که گوشه پایین باتری به زبان انگلیسی نوشته شده "باتری قابل تعویض نیست"! اما تو تعمیرات ما می‌دونیم که کاملا قابل تعویضه.

با وجود این نوشته‌های متناقض، به لطف اون زبانه سبز رنگ و چسب نه چندان قوی زیرش، درآوردن باتری واقعا کار آسونیه. البته از نظر ظرفیت، این باتری با 12.70 وات‌ساعت کمی از رقبای هم‌رده‌اش مثل گلکسی S9 پلاس (13.48 وات‌ساعت) و پیکسل 2 XL (13.6 وات‌ساعت) ضعیف‌تر عمل کرده.

9 تا پیچ چهارسو رو باز می‌کنیم اما فریم پلاستیکی آنتن هنوز سر جاش محکمه. با کمی دقت متوجه میشیم که یه پیچ دهم هم زیر برچسب نشانگر نفوذ مایعات مخفی شده که باید اون رو هم باز کنیم.

وقتی فریم پلاستیکی میانی رو برمی‌داریم، می‌تونیم یه نگاه نزدیک و دقیق به اون مکانیزم بزرگ و عجیب دکمه سایلنت (Alert Slider) بندازیم.

این دکمه کشویی یه قطعه فلزی محکم رو حرکت میده که اونم باعث جابه‌جا شدن یه سوئیچ مکانیکی لحیم‌شده روی مادربرد میشه. تصویر ایکس‌ری قبلی این ساختار رو خیلی قشنگ نشون می‌داد.

واقعا چرا همچین طراحی پیچیده و سنگینی براش در نظر گرفتن؟ آیا به خاطر جلوگیری از نفوذ آبه؟ یا می‌خواستن موقع جابه‌جا کردنش حس کلیکی و مکانیکی بهتری به کاربر بده؟

همه فلت‌ها و کانکتورهایی که مادربرد رو به بدنه وصل می‌کردن رو جدا کردیم. حالا برد رو آروم بیرون می‌کشیم تا ببینیم چه آیسی‌ها و چیپ‌هایی روش نصب شده:

← حافظه رم 8 گیگابایتی Samsung LPDDR4X DRAM (که دقیقا روی پردازنده Snapdragon 845 سوار شده)

← حافظه داخلی 128 گیگابایتی فلش ساخت سامسونگ

← کدک صوتی Aqstic ساخت کوالکام

← ماژول‌های دریافت‌کننده سیگنال Qualcomm QDM3670 و QDM3671

کنترلر NFC ساخت NXP

آیسی مدیریت تغذیه (PMIC) ساخت کوالکام

← آمپلی‌فایر صوتی Maxim Integrated MAX98928

حالا مادربرد رو برمی‌گردونیم تا آیسی‌های پشت برد رو هم شناسایی کنیم:

← چیپ وای‌فای Qualcomm 2x2 802.11ac به همراه قابلیت MU-MIMO

← فرستنده و گیرنده امواج رادیویی (RF) مدل Qualcomm SDR845

← آیسی تغذیه Qualcomm PM8005 PMIC

← ماژول مدیریت انرژی Qualcomm PM845

ماژول تقویت‌کننده قدرت شبکه بی‌سیم Skyworks SKY78160-11

ماژول فرانت‌اند AVAGO AFEM-9046

← ماژول فرانت‌اند AVAGO AFEM-9036

بخش دوم شناسایی قطعات روی برد:

← ماژول فرانت‌اند وای‌فای دو بانده Skyworks SKY85814-11

← ترکر پوششی سیگنال (Envelope Tracker) مدل Qualcomm QET4100

← میکروکنترلر 8 بیتی STMicroelectronics STM8S003F3 با 8 کیلوبایت حافظه فلش

← شتاب‌سنج و ژیروسکوپ 3 محوره Bosch Sensortec BMI160

تأمین‌کننده توان صفحه نمایش Texas Instruments TPS65633B AMOLED

مترجم سطح ولتاژ 4 بیتی دوطرفه Texas Instruments TXS0104E

← میکروفون MEMS ساخت برند Knowles

و بخش سوم شناسایی قطعات:

← سوئیچ آنالوگ Maxim Integrated MAX14743

← سوئیچ آنالوگ پورت USB 2.0 مدل ON Semiconductor FSUSB42UMX

← سوئیچ محافظت از اضافه‌ولتاژ (OVP) مدل ON Semiconductor FPF2280

← رگولاتور LDO مدل Texas Instruments LP5907SNX-2.8

رگولاتورهای LDO مدل ON Semiconductor NCP114AMX300TCG

رگولاتور LDO مدل ON Semiconductor NCP140AMXD330TCG

← مبدل DC-DC ساخت ON Semiconductor

قبل از اینکه از مادربرد دل بکنیم، بیایم کمی در مورد ضدآب بودن گوشی صحبت کنیم. دور تمام سوکت‌های فلت روی برد، واشرهای سیلیکونی مشکی رنگی می‌بینیم. این همون چیزیه که تو خیلی از گوشی‌های جدید برای مقاومت در برابر رطوبت استفاده میشه.

اگه به لبه پایینی گوشی، دقیقا زیر مجموعه اسپیکر نگاه کنیم، باز هم واشرها و عایق‌هایی رو می‌بینیم که دور توری اسپیکر، پورت USB Type-C و جک هدفون قرار گرفتن.

خیلی خوبه که وان‌پلاس به جای استفاده از چسب‌های مایع و کثیف‌کاری، از واشرهای پلاستیکی استفاده کرده. این کار باعث میشه باز و بسته کردن گوشی برای ما تعمیرکارها خیلی راحت‌تر بشه. البته با این سطح از عایق‌بندی، پیشنهاد نمی‌کنیم با گوشیت شیرجه بزنی تو استخر، ولی در برابر پاشش آب حسابی مقاومه.

بیایم یه نگاهی هم به دوربین‌های این گوشی بندازیم.

سیستم دوربین دوگانه تو این گوشی لرزشگیر اپتیکال (OIS) داره که همراه با سنسور جدید IMX519 سونی، یه پیشرفت عالی تو عکاسی محسوب میشه. این قابلیت‌ها ارزش کار رو حسابی می‌برن بالا.

کنار دوربین اصلی، یه سنسور 20 مگاپیکسلی سونی IMX 376 کیلواهم هم هست که تو مدل قبلی هم دیده بودیم. برای سلفی هم همون سنسور 16 مگاپیکسلی IMX 371 در نظر گرفته شده که امتحانش رو پس داده. دوباره برمی‌گردیم به لبه پایینی گوشی؛ این برد فرعی (ساب‌برد) کوچیک رو بیرون میاریم تا ببینیم تو شاسی چی باقی مونده.

پنل OLED با یه چسب خیلی قوی سر جاش محکم شده و احتمال اینکه بتونی سالم درش بیاری خیلی کمه. معمولا فقط وقتی صفحه نمایش کامل شکسته باشه سراغش میریم، چون پروسه تعویضش اصلا تعمیرپذیر و راحت نیست.

خب، کارمون تموم شد! ما کل این گوشی رو باز کردیم و دوازده قطعه اصلی ازش بیرون آوردیم تا دل و روده‌اش رو بهت نشون بدیم. حالا که کار کالبدشکافی تموم شده، وقتشه که یه نمره تعمیرپذیری عادلانه به این قاتل پرچمدار بدیم.

وان‌پلاس 6 تو مقیاس تعمیرپذیری ما امتیاز 5 از 10 رو می‌گیره (10 یعنی راحت‌ترین حالت تعمیر). دمت گرم که تا آخر این کالبدشکافی با تیم آیسی‌مدار همراه بودی! اگه برات جالب بود که تو دل این گوشی چیا می‌گذره، حتما لینک این صفحه رو برای دوستای عشق موبایلت بفرست تا اونا هم از این بررسی دقیق استفاده کنن. بریم سراغ دلایل این امتیاز:

← دسترسی به باتری خیلی سریع و راحته. چسب زیرش قوی نیست و یه زبانه عالی برای بیرون کشیدنش داره که کار رو بی‌دردسر کرده.

← خیلی از قطعات داخلی ماژولار هستن و می‌تونی اون‌ها رو به صورت جداگانه و بدون نیاز به تعویض کل یه بخش، عوض کنی.

← تمام پیچ‌های استفاده شده تو گوشی از نوع استاندارد چهارسو هستن و نیازی به ابزارهای عجیب و غریب نداری.

← تعویض صفحه نمایش که رایج‌ترین نوع تعمیره، تو طراحی این گوشی اصلا در اولویت نبوده و باز کردنش کار حضرت فیله.

← استفاده از شیشه هم در جلو و هم در پشت گوشی، ریسک شکستن رو دو برابر کرده؛ اونم بدون اینکه قابلیت شارژ بی‌سیمی در کار باشه.

← برای دسترسی به قطعات داخلی، اول باید قاب پشتی رو باز کنی که با چسب خیلی قوی و محکمی چسبیده شده و دردسرهای خاص خودش رو داره.