کالبدشکافی و بررسی قطعات هواوی Mate 40 Pro

امروزه گوشی‌های هوشمند فقط با مشخصات روی کاغذ رقابت نمی‌کنن، اما هواوی تو این مدل سنگ‌تمام گذاشته و حسابی خودش رو به رخ کشیده. بیایید قبل از اینکه دست به پیچ‌گوشتی بشیم، یه نگاهی به قطعات و مشخصات اصلی این دستگاه بندازیم تا بدونیم با چی طرف هستیم:

← پردازنده قدرتمند 8 هسته‌ای Kirin 9000 با مودم 5G داخلی و پردازنده گرافیکی 24 هسته‌ای Mali-G78

← صفحه نمایش 6.76 اینچی OLED با رزولوشن 1344 در 2772، نرخ نوسازی 90 هرتز و پشتیبانی از HDR10

← دوربین سه‌گانه پشتی با لنز اصلی 50 مگاپیکسلی، لنز پریسکوپی 12 مگاپیکسلی با زوم اپتیکال و لنز اولتراواید 20 مگاپیکسلی مجهز به اپتیک لایکا

← حافظه داخلی 256 گیگابایتی با قابلیت ارتقا از طریق کارت حافظه تا 256 گیگابایت بیشتر

پشتیبانی از شبکه 5G، وای‌فای 802.11ax و بلوتوث نسخه 5.2

پشتیبانی از شارژ سریع 66 واتی، شارژ بی‌سیم سریع 50 واتی و شارژ معکوس 5 واتی

← سیستم تشخیص چهره سه‌بعدی، حسگر اثر انگشت اپتیکال زیر نمایشگر و کنترل‌های حرکتی هوشمند

قبل از اینکه کالبدشکافی رو شروع کنیم، بیایید یه مقایسه سریع با نسل قبلی یعنی Mate 30 Pro داشته باشیم تا ببینیم چه تغییرات ظاهری‌ای رخ داده.

ماژول دوربین پشتی که قبلا طراحیش به اسم Halo Ring شناخته می‌شد، حالا یه فلش ال‌ای‌دی یکپارچه بهش اضافه شده، کمی تغییر مکان داده و اسمش به Space Ring تغییر کرده.

تو این مدل، یکی از دوربین‌های سلفی حذف شده و دو تا سنسور باقی‌مونده تو یه بریدگی بیضی‌شکل گوشه سمت چپ بالای صفحه نمایش جا خوش کردن.

برخلاف خیلی از برندها، هواوی هنوز بیخیال صفحه‌نمایش‌های خمیده نشده. این طراحی با اینکه ظاهر گوشی رو خیلی جذاب می‌کنه، اما به‌شدت مستعد لمس‌های تصادفیه و از اون مهم‌تر، تعویض یا تعمیرش برای ما تعمیرکارها به‌طرز خنده‌داری سخت و پردردسره.

با وجود لبه‌های به‌شدت خمیده صفحه نمایش، این گوشی دکمه‌های فیزیکی ولوم و پاور رو روی یه نوار خیلی باریک در سمت راست فریم جا داده. تازه یه دکمه مجازی هم برای راحتی چپ‌دست‌ها در سمت مخالف در نظر گرفته شده.

در نهایت، وجود یه شبکه اسپیکر تو لبه بالایی نشون میده که هواوی امسال از تکنولوژی اسپیکر لرزشی زیر نمایشگر که تو نسل قبل استفاده کرده بود، صرف‌نظر کرده.

روش همیشگی ما یعنی حرارت دادن، بالا کشیدن با مکنده و برش دادن چسب‌ها اینجا خیلی راحت جواب نمیده. چسب‌های این مدل به‌شدت محکم هستن و با ساکشن‌کاپ تکون نمی‌خورن. اما خوشبختانه فاصله بین شیشه پشتی و فریم میانی در حدی هست که بتونیم ابزار بازکننده‌مون رو وارد شکاف کنیم و چسب‌ها رو ببریم.

تو نسل قبلی هیچ کابل مخفی‌ای نبود که موقع باز کردن نگران پاره شدنش باشیم، و چون این گوشی هم حسگر اثر انگشت زیر نمایشگر داره، انتظار تله‌های عجیب‌وغریب رو نداشتیم. اما خب، محاسباتمون اشتباه بود!

متأسفانه یه فلت خیلی کوچیک نزدیک دکمه پاور قرار داره که موقع باز کردن قاب با ابزار، در معرض خطر پاره شدن قرار می‌گیره. پس موقع برش چسب‌های این قسمت باید خیلی احتیاط کنی.

به‌جز اون غافلگیری کوچیک و خطرناک، بالاخره موفق شدیم قاب رو باز کنیم! داخل گوشی، نوارهای چسب ضخیمی که کار رو برامون سخت کرده بودن کاملا مشخصن. فعلا بخش زیادی از قطعات داخلی زیر شیلدهای محافظ و کویل شارژ بی‌سیم مخفی شدن.

اگه بخوایم منصف باشیم، باید اعتراف کنیم که نمای داخلی این گوشی تو نگاه اول به اندازه پرچمدارهای جدید برندهای رقیب، مرتب و یکدست نیست.

اولین قطعه‌ای که باید بازش کنیم، شیلد مادربرد یا کویل شارژ نیست؛ بلکه مجموعه سنسور فلش دوربینه که اول از همه جدا میشه.

این اتفاق خیلی هم خوبه! سال گذشته فلش به شیلد مادربرد وصل بود و یکپارچه باز میشد، اما الان ماژولار شده و جداگانه درمیاد. تو دنیای تعمیرات، هرچقدر قطعات مستقل و ماژولارتر باشن، کار ما برای عیب‌یابی و تعویض راحت‌تره.

حالا وقتشه که با ست پیچ‌گوشتی دقیقمون به جون پیچ‌های چهارسو بیفتیم و شیلدها رو باز کنیم تا بالاخره چشممون به جمال برد اصلی گوشی روشن بشه.

حالا می‌تونیم ماژول‌های مربعی دوربین رو از جایگاه دایره‌ای‌شکلشون خارج کنیم. بیایید نگاهی دقیق‌تر به مشخصات دوربین‌های قدرتمند این گوشی بندازیم:

← دوربین اصلی 50 مگاپیکسلی با دیافراگم f/1.9 و سنسور بزرگ سونی IMX700Y که پیکسل‌های 1.22 میکرومتری داره.

برای مقایسه، سنسور اصلی بعضی از پرچمدارهای دیگه ممکنه پیکسل‌های فردی بزرگ‌تری داشته باشن، اما رزولوشن این سنسور واقعا بالاست.

به‌طور کلی، سنسورهایی با پیکسل‌های بزرگ‌تر می‌تونن نور بیشتری جذب کنن و تو محیط‌های تاریک عکس‌های شفاف‌تری بگیرن. البته تو گوشی‌های مدرن، فقط اندازه پیکسل مهم نیست و ترفندهای پردازش نرم‌افزاری نقش به‌شدت مهمی تو کیفیت نهایی عکس دارن.

← دوربین تله‌فوتو 12 مگاپیکسلی با دیافراگم f/3.4، زوم اپتیکال 5 برابری و لرزشگیر اپتیکال که از سنسور سونی IMX351Y استفاده می‌کنه.

← دوربین اولتراواید 20 مگاپیکسلی با دیافراگم f/1.8 و سنسور سونی IMX718.

یه نکته عالی درباره این دوربین‌ها اینه که لنز زوم پریسکوپی امسال قاب مخصوص خودش رو داره. این یعنی اگه این لنز خراب بشه، می‌تونی فقط همون رو تعویض کنی و نیازی به تعویض کل ماژول نیست. زنده‌باد قطعات ماژولار!

مثل اکثر گوشی‌های هوشمند، روی مادربرد میت 40 پرو هم پر از فلت‌ها و کابل‌های آنتنه که دقیقا سر راهمون قرار گرفتن و دسترسی ما رو به قطعات اصلی مسدود کردن.

با کمک پنس و اسپاجر، دونه‌دونه این کابل‌ها رو با دقت و حوصله جدا می‌کنیم. تو همین مسیر، ماژول دوربین سلفی هم خودش رو نشون میده که شامل این قطعاته:

← یه لنز اولتراواید 13 مگاپیکسلی با دیافراگم f/2.4 و سنسور سونی IMX688.

این اولین باره که هواوی از لنز اولتراواید برای دوربین سلفی استفاده می‌کنه. این یعنی هم دوربین پشت و هم دوربین جلو می‌تونن زاویه دید گسترده‌ای رو پوشش بدن که برای عکس‌های دسته‌جمعی عالیه.

← دوربین عمق‌سنج سه‌بعدی (ToF) 2 مگاپیکسلی که برای تشخیص چهره و امنیت دستگاه کاربرد داره.

اگه اهل فیلم‌برداری سلفی با کیفیت بالا هستی، باید بدونی که این گوشی می‌تونه با سنسور 13 مگاپیکسلیش ویدئوهای 4 کیلواهم با قابلیت HDR ضبط کنه که واقعا برای یه دوربین سلفی بی‌نظیره.

حالا می‌ریم سراغ یک‌سوم پایینی گوشی. قطعات و کابل‌های این بخش شاید به اندازه دوربین‌ها جذاب نباشن، اما یه ویژگی عالی دارن و اون هم ماژولار بودنشونه که تعویضشون رو خیلی راحت می‌کنه.

یه چیز عجیب تو این قسمت، فلت پورت شارژ USB-C هست که وسطش یه‌جوری پهن شده انگار با وردنه صافش کردن! دلیل دقیق این طراحی رو نمی‌دونیم، اما قطعا هواوی این کار رو فقط برای تفریح انجام نداده.

بین این همه کابل، قطعات استاندارد پایین گوشی قرار گرفتن: خشاب سیم‌کارت، برد شارژ (ساب‌برد) کوچیک، اسپیکر قدرتمند و یه سری شیلد محافظ که باید با دقت باز بشن.

وقتی به باتری می‌رسیم، خوشحال میشیم که هواوی هنوز به همون نوارهای کششی نارنجی‌رنگش وفادار مونده. این چسب‌ها بهمون اجازه میدن باتری رو بدون نیاز به حرارت دادن، خیلی تمیز و راحت دربیاریم.

باتری لیتیوم یونی این مدل ظرفیتی معادل 4400 میلی‌آمپر ساعت (16.94 وات‌ساعت) با ولتاژ 3.85 ولت داره که نسبت به نسل قبلی خودش یه مقدار کوچیک‌تر شده.

برای اینکه دید بهتری داشته باشی، باتری پرچمدارای رقیب تو همین سایز، از حدود 2200 تا 5000 میلی‌آمپر ساعت متغیرن، پس این باتری ظرفیت کاملا معقول و استانداردی داره.

روی برد دو تا مسیر جداگانه برای ورود جریان برق وجود داره؛ یکی برای الکترون‌هایی که از طریق کابل میان (شارژ سیمی) و یکی هم برای جریان بی‌سیم.

سرعت شارژ این باتری دیوانه‌کننده‌ست! پشتیبانی از شارژ سیمی 66 وات و شارژ بی‌سیم 50 وات اعداد فوق‌العاده‌ای هستن. توان 66 وات حتی از آداپتور خیلی از لپ‌تاپ‌های جدید هم بیشتره.

تازه این گوشی می‌تونه با سرعت 5 وات، دستگاه‌های دیگه رو هم به‌صورت بی‌سیم (شارژ معکوس) شارژ کنه.

حالا که تقریبا همه‌چیز رو باز کردیم، بالاخره می‌تونیم بریم سراغ چیپ‌ها و پردازنده‌های روی برد. بیایید ببینیم اینجا چه خبره:

← حافظه 256 گیگابایتی UFS 3.1 ساخت سامسونگ.

جالبه بدونی تو مدل‌های Pro+ و RS این گوشی، هواوی از حافظه فلش اختصاصی خودش استفاده کرده، اما تو این مدل از چیپ سامسونگ استفاده شده.

← رم LPDDR5 سامسونگ که دقیقا روی پردازنده 5 نانومتری قدرتمند Kirin 9000 با مودم 5G و پردازنده گرافیکی Mali-G78 قرار گرفته.

← ماژول وای‌فای 6 ساخت شرکت HiSilicon.

← فرستنده و گیرنده امواج رادیویی (RF Transceiver) ساخت HiSilicon.

آیسی مدیریت تغذیه و آیسی تقویت‌کننده آنتن که هر دو ساخت زیرمجموعه خود هواوی هستن.

پروژکتور نقطه‌ای (Dot projector) که برای سیستم تشخیص چهره کاربرد داره.

وقتی برد رو برمی‌گردونیم، باز هم تراشه‌های اختصاصی هواوی و چند تا چیپ ناشناخته دیگه رو می‌بینیم:

← آیسی‌های مدیریت تغذیه Hi6421 و Hi6423 که قبلا هم تو مدل‌های دیگه هواوی دیده بودیمشون.

← ماژول تقویت‌کننده توان Hi6D05.

← یک چیپ ناشناخته با کد 6S03V100.

← ماژول فرکانس رادیویی 438 AkLNA.

و یه چیپ دیگه با کد 6H12.

اکثر کانکتورها به‌صورت مستقیم روی برد لحیم شدن و لایه‌های زیرین فقط نقاط اتصال رو نشون میدن.

اگه تو اطلاعات بیشتری درباره این چیپ‌های ناشناخته داری، حتما تو بخش نظرات برامون بنویس تا با هم بررسیشون کنیم.

کار کالبدشکافی داره به آخر می‌رسه، اما هنوز چند تا قطعه کوچیک مونده که باید از روی فریم خارجشون کنیم. اولین مورد، اسپیکر دومه که تو لبه بالایی گوشی قرار گرفته. این قطعه هم به‌عنوان بلندگوی مکالمه عمل می‌کنه و هم تو حالت افقی، صدای استریو رو برات پخش می‌کنه.

این یه برد بزرگ برای تعمیرکارهاست! تو نسل قبلی، اسپیکر لرزشی زیر صفحه نمایش بود که تعویض نمایشگر رو به یه کابوس تبدیل می‌کرد. خیلی خوشحالیم که هواوی اون تکنولوژی دردسرساز رو کنار گذاشته و از یه اسپیکر ماژولار و راحت استفاده کرده.

قطعه بعدی، موتور ویبره خطی گوشیه. وقتی این قطعه رو با ویبراتور پرچمدارای دیگه مقایسه‌ش می‌کنیم، متوجه ظرافت و اندازه کوچیکش می‌شیم.

ابعاد این موتور ویبره فقط حدود 9.28 در 9.28 میلی‌متره که خیلی جمع‌وجور و مینیاتوریه.

آخرین قطعاتی هم که تو این بخش درمیاریم شامل سنسور مجاورت، فلت دکمه‌های ولوم و پاور و یه کابل رابط کوچیک میشه.

برای آخرین مرحله، می‌خوایم این صفحه نمایش 6.76 اینچی با لبه‌های خمیده 88 درجه رو از روی فریم جدا کنیم.

هواوی تو این گوشی هم از شبکه 5G استفاده کرده و هم یه نمایشگر با نرخ نوسازی بالا گذاشته. جالب‌تر اینکه نرخ نمونه‌برداری لمسی این صفحه 240 هرتزه که تجربه کاربری فوق‌العاده روونی رو بهت میده.

اول از همه با سشوار صنعتی حسابی به لبه‌های ال‌سی‌دی حرارت می‌دیم. بعد از چند دقیقه تلاش بی‌وقفه، سعی می‌کنیم ابزار بازکننده‌مون رو زیر لبه نمایشگر بندازیم... اما به‌محض وارد کردن فشار، شیشه خرد میشه و می‌شکنه!

حدس ما اینه که هواوی از یه چسب جدید و به‌شدت قوی برای این مدل استفاده کرده. حتی با حرارت خیلی زیاد هم این صفحه نمایش حاضر نیست از جاش تکون بخوره و با هر ابزاری بهش حمله می‌کنیم، مقاومت می‌کنه.

از اولش هم می‌دونستیم که باز کردن نمایشگرهای خمیده یه کابوس تمام‌عیاره، اما واقعا انتظار نداشتیم تا این حد سخت و غیرممکن باشه.

ما که تا اینجای کار اومدیم، قرار نیست تسلیم بشیم! بعد از کمی کلنجار رفتن و شنیدن صدای خرد شدن شیشه، بالاخره موفق می‌شیم نمایشگر رو از فریم جدا کنیم.

باید قبول کنیم که هرجوری حساب کنی، تعویض صفحه نمایش Mate 40 Pro یکی از سخت‌ترین و پرریسک‌ترین کارهای دنیاست. البته از این موضوع سورپرایز نشدیم، فقط کمی ناامید شدیم.

در نهایت، حسگر اثر انگشت اپتیکال زیر نمایشگر رو هم با احتیاط جدا می‌کنیم. هیچ راهی برای تعویض این سنسور بدون برداشتن کامل ال‌سی‌دی وجود نداره، پس باید خیلی مراقب باشی که موقع تعمیر آسیب نبینه.

بعد از اون چالش سخت با صفحه نمایش، بالاخره کالبدشکافی ما به پایان رسید. حالا تمام قطعات این پرچمدار زیبا رو روی میز چیدیم تا یه نگاه کلی بهشون بندازیم.

این گوشی تو نگاه اول خیلی خوش‌ساخت به نظر می‌رسید، اما موقع باز کردن یه سری چالش‌های حسابی برامون درست کرد و رازهای ناخوشایندی رو نشونمون داد.

ماژولار بودن خیلی از قطعات و چسب‌های راحت باتری واقعا عالی بودن، اما وجود فلت‌های مخفی تو مسیر باز کردن قاب و طراحی پیچیده، کار رو سخت می‌کنه. و البته فاجعه اصلی همون باز کردن نمایشگره؛ هیچ قطعه مهمی نباید تا این حد سخت تعویض بشه.

البته برگشتن هواوی به استفاده از اسپیکر مکالمه سنتی و ماژولار، تصمیم خیلی هوشمندانه‌ای بود که حداقل یه مقدار از دردسرهای تعمیر رو کم می‌کنه.

حالا وقتشه که به این دستگاه نمره تعمیرپذیری بدیم و ببینیم چقدر با تعمیرکارها رفیقه. بریم سراغ بخش آخر!

با بررسی همه این قطعات، به این گوشی نمره 4 از 10 رو تو مقیاس تعمیرپذیری می‌دیم (10 یعنی راحت‌ترین حالت). ما تو تیم آیسی‌مدار همیشه دلمون می‌خواد شما با آگاهی کامل ابزار دست بگیرید. پس حتما اپلیکیشن آیسی‌مدار رو نصب کن و به دوستات هم معرفیش کن تا به آموزش‌های خفن‌تری دسترسی داشته باشید. حالا بیایید دلایل این نمره رو با هم مرور کنیم:

← استفاده از پیچ‌های استاندارد چهارسو در تمام بخش‌های گوشی، یه نکته کاملا مثبته.

← اکثر قطعات اصلی به‌صورت ماژولار طراحی شدن و میشه اون‌ها رو مستقلا تعویض کرد.

← چسب‌های کششی باتری کار رو راحت می‌کنن، اما برای رسیدن به باتری اول باید کلی کابل و شیلد رو باز کنی.

← استفاده از شیشه در پشت و جلوی گوشی، احتمال آسیب دیدن بر اثر ضربه رو به‌شدت بالا می‌بره.

← چسب زیر صفحه نمایش به‌طرز وحشتناکی قوی و محکمه که باز کردنش رو عذاب‌آور می‌کنه.

← بدون درآوردن باتری نمی‌تونی نمایشگر رو عوض کنی و بدون برداشتن نمایشگر هم دسترسی به حسگر اثر انگشت غیرممکنه.