کالبدشکافی نینتندو کلاسیک مینی NES: سفر به درون جعبه نوستالژی

نینتندو با این نسخه مینیاتوری حسابی دلبری کرده. این جعبه کوچیک شبیه‌ساز با یه سری امکانات جذاب عرضه می‌شه:

← 30 تا از بازی‌های کلاسیک که از قبل روش نصب شدن.

← پورت خروجی تصویر HDMI برای اتصال به تلویزیون‌های جدید.

← پورت USB برای تامین برق دستگاه.

← یه کنترلر بازی با همون طراحی کلاسیک و آشنا.

همینطوری برای تفریح، یکی از کارتریج‌های قدیمی نینتندو رو کنار این کنسول مینی گذاشتیم. باورت می‌شه؟ این دو تا تقریبا هم‌اندازه‌ن! واقعا کامپیوترها تو این سال‌ها چقدر پیشرفت کردن.

وقت بازی تمومه! هشدارهای روی جعبه درباره زمان طولانی بازی رو نادیده می‌گیریم و مستقیم می‌ریم سراغ باز کردن این جعبه گنج.

اول پایه‌های لاستیکی زیر دستگاه رو جدا می‌کنیم و خبر خوب اینه که زیرشون چند تا پیچ چهارسوی (Phillips) کاملا استاندارد و معمولی پیدا می‌کنیم. با باز کردن پیچ‌ها، نیمه پایینی قاب رو بلند می‌کنیم و وقتی به داخل درپوش بالایی نگاه می‌کنیم... هیچی نیست! کاملا خالیه.

مشخص شد که تمام قطعات تو همون نیمه پایینی قاب پیچ شدن، و البته این "تمام قطعات" هم چیز خیلی زیادی نیست. بدون معطلی شروع می‌کنیم به جدا کردن کابل‌ها.

شاید تو بازی اینطور به نظر بیاد که ماریو با سرش به آجرها ضربه می‌زنه، اما اگه دقت کنی می‌بینی که در واقع با مشتش این کار رو می‌کنه! فقط با جدا کردن سه تا کانکتور ساده (برد دکمه‌ها، پورت کنترلر 1 و پورت کنترلر 2)، مرحله اول با موفقیت تموم می‌شه!

مادربرد زیر یه شیلد فلزی تروتمیز محکم شده که احتمالا هم نقش هیت‌سینک رو برای دفع گرما بازی می‌کنه و هم از برد محافظت می‌کنه.

وقتی شیلد رو برمی‌داریم، با یه منظره آشنا از قطعات روبرو می‌شیم... صبر کن، این تراشه‌ها رو قبلا یه جای دیگه ندیده بودیم؟

← پردازنده چهار هسته‌ای Allwinner R16 با معماری ARM Cortex A7 و گرافیک یکپارچه Mali-400MP2.

← حافظه فلش NAND با ظرفیت 512 مگابایت ساخت Macronix (برخلاف حافظه برند Spansion که تو نسخه SNES دیده بودیم).

← حافظه رم DDR3 SDRAM با ظرفیت 256 مگابایت از برند SK hynix.

← آیسی مدیریت توان (Power Management) مدل AXP223 ساخت X-Powers.

مبدل کاهنده ولتاژ 3.5 آمپری ساخت Richtek.

با اینکه تو جعبه کنسول فقط یه دونه کنترلر هست، اما امکان وصل کردن کنترلر دوم هم وجود داره. البته الان که ما این پورت‌ها رو باز کردیم، فعلا نمی‌تونی دو نفره بازی کنی!

طراحی این پورت‌ها دقیقا مشابه پورت‌های دسته Wii Remote هست. این یعنی می‌تونی به راحتی دسته کلاسیک Wii رو به این کنسول مینی NES وصل کنی و باهاش بازی کنی.

همونطور که احتمالا حدس زدی، این پورت‌ها نسبت به پورت‌های بزرگ و قدیمی که روی کنسول‌های اصلی NES و Famicom بودن، کاملا آپدیت و مدرن شدن.

همه می‌دونیم که فوت کردن تو کارتریج همیشه جواب نمی‌ده! پس خیلی خوشحالیم که اینجا قطعات به صورت ماژولار طراحی شدن. البته متاسفانه پورت‌های USB و HDMI مستقیم روی مادربرد لحیم شدن که تعویضشون رو سخت می‌کنه.

تو مراحل آخر می‌رسیم به برد دکمه‌ها! این برد کوچیک (Daughterboard) شامل دکمه‌های پاور و ریست می‌شه که خیلی تمیز روش لیبل خوردن و یه ال‌ای‌دی برای نشون دادن وضعیت روشن بودن دستگاه هم روش قرار داره.

یه نکته جالب اینه که پورت توسعه‌ای که زیر کنسول اصلی وجود داشت، تو این نسخه مینی حذف شده. از اونجایی که اون پورت هیچ‌وقت تو نسخه‌های خونگی استفاده نشد، حذف شدنش اصلا چیز مهمی نیست و چیزی رو از دست ندادیم.

حالا رسیدیم به مرحله جایزه: کالبدشکافی کنترلر! پیچ‌های پشت کنترلر کاملا مشخصن و هیچ لاستیک یا درپوشی روشون نیست. وقتی بازش می‌کنیم، داخلش یه برد خیلی ساده با یه کانکتور تکی می‌بینیم.

سیم کنترلر خیلی هوشمندانه داخل قاب پیچونده شده تا یه مقدار خلاصی داشته باشه؛ این کار باعث می‌شه اگه یهو سیم کشیده شد، فشار به کانکتور روی برد نیاد و قطع نشه. روی برد هم خبر خاصی نیست؛ فقط یه دونه آیسی، چند تا قطعه پسیو ساده و پدهای رسانا برای دکمه‌ها.

عملکرد این دکمه‌ها دقیقا مثل کنترلر تلویزیونه. وقتی دکمه رو فشار می‌دی، لاستیک رسانای زیرش روی پدها می‌شینه، مدار کامل می‌شه و ماریو تو صفحه بازی می‌پره هوا!

خب، تموم شد! با اینکه قطعات زیادی داخل این دستگاه نبود، اما قطعا تکنولوژیش خیلی بیشتر از یه کنسول 8 بیتی ساده‌ست. باشه قبول دارم، شوخی خیلی بی‌مزه‌ای بود!

امتیاز تعمیرپذیری نینتندو کلاسیک مینی NES: 8 از 10 (امتیاز 10 یعنی راحت‌ترین حالت تعمیر). بریم سراغ دلایل این نمره:

← تو کل دستگاه فقط از پیچ‌های چهارسوی استاندارد استفاده شده که باز کردنشون با هر پیچ‌گوشتی معمولی ممکنه.

← خبری از گیره‌های پلاستیکی شکننده یا چسب‌های قوی و دردسرساز نیست.

← خیلی از قطعات مثل برد دکمه‌ها و پورت‌های کنترلر به صورت ماژولار طراحی شدن و به راحتی جدا می‌شن.

← بازی‌های این کنسول روی حافظه داخلی (Solid State) ذخیره شدن. این یعنی استهلاک دستگاه خیلی پایینه، اما از طرفی امکان ارتقا یا اضافه کردن بازی‌های جدید رو تقریبا غیرممکن می‌کنه.

← پورت‌های HDMI و USB مستقیم روی مادربرد لحیم شدن که تعمیر یا تعویضشون رو نیازمند مهارت لحیم‌کاری می‌کنه. امیدوارم از این کالبدشکافی نوستالژیک تو تیم آیسی‌مدار لذت برده باشی. دیدن اینکه سخت‌افزارهای غول‌پیکر دیروز چطور تو بردهای به این کوچیکی خلاصه شدن، واقعا جذابه. اگه تو هم از این کنسول خاطره داری، نظرت رو برامون کامنت کن و این مطلب رو برای دوستای گیمرت هم بفرست!