کالبدشکافی مخلوط‌کن بلندتک؛ نگاهی به درون هیولای ۱۵۶۰ واتی

تو جعبه این دستگاه علاوه بر خود بدنه اصلی با اون موتور خفن، یه سری اقلام همراه هم هست:

این اقلام شامل موارد زیر می‌شه:

← بدنه اصلی مخلوط‌کن با قدرت خیره‌کننده 1560 وات

← دفترچه راهنمای استفاده از دستگاه

← یک سی‌دی آموزشی برای معرفی محصول و دستورالعمل‌های ویدئویی

← کتابچه مخصوص برای درست کردن انواع ترکیب‌های خوشمزه

پنل جلویی کاملا دیجیتاله و یه نمایشگر LCD داره؛ خبری از دکمه‌های فشاری بی‌کیفیت نیست. اما سوال اصلی اینه که واقعا می‌تونه همه‌چیز رو پودر کنه؟

ما اون‌قدر برای باز کردنش ذوق داشتیم که اصلا روشنش نکردیم! ولی خب با توجه به ویدئوهای معروفش تو اینترنت، حرف سازنده‌ها رو قبول می‌کنیم. پشت دستگاه یه کلید قطع‌کن مکانیکی سفت‌وسخت تعبیه شده تا جلوی روشن شدن ناگهانی و حوادث خطرناک رو بگیره.

اولین چیزی که توجهت رو جلب می‌کنه، حذف کامل پلاستیک تو بخش شفت دستگاهه. تو خیلی از مخلوط‌کن‌ها، شفت رو پلاستیکی می‌سازن تا اگه تیغه گیر کرد، پلاستیک بشکنه و موتور نسوزه.

اما بلندتک به جای این کار، از شفت تمام فلزی استفاده کرده و وظیفه ایمنی رو سپرده به سنسورهای الکترونیکی. با این کار می‌تونه تمام قدرت موتور رو مستقیم به تیغه‌ها و یخ‌ها منتقل کنه. این شفت فلزی با شیارهای دقیقش، بی‌نقص‌ترین روش برای انتقال گشتاور وحشتناک موتور به لبه‌های تیغه است.

حالا می‌ریم سراغ زیر دستگاه. این همون جاییه که می‌تونی شماره سریال دستگاهت رو هم پیدا کنی.

← برای شروع، باید دو تا پیچ چهارسو (Phillips) که عمیقا داخل قاب پلاستیکی فرو رفتن رو باز کنی.

بعد از باز کردن پیچ‌ها، چهار تا خار پلاستیکی قاب پایینی رو نگه داشتن که با کمی دقت آزاد می‌شن و قاب به راحتی باز می‌شه. نکته جالب کف دستگاه، شیارهای تهویه بزرگیه که برای خنک کردن موتور 1560 واتی طراحی شدن؛ چون این موتور گرما و حرارت فوق‌العاده زیادی تولید می‌کنه.

وقتی قاب اصلی رو برداری، به یه کاور پلاستیکی نازک دیگه می‌رسی. هنوز چیز خیلی عجیبی دیده نمی‌شه. کار اصلی این کاور، هدایت کردن جریان هوا به سمت همون دریچه‌های تهویه است تا موتور راحت‌تر نفس بکشه.

چیزی که خیلی تو چشم می‌زنه، فضای خالی زیاد داخل بدنه است. برخلاف گجت‌های امروزی که قطعات میلی‌متری به هم چسبیدن، اینجا همه‌چیز با فاصله و برای دفع حرارت چیده شده.

حالا می‌رسیم به بخش هیجان‌انگیز داستان! اینجا پر از کانکتور و فیش‌های مختلفه. اول از همه سراغ کلید پاور می‌ریم و کانکتورهاش رو جدا می‌کنیم. ایمنی از همه‌چیز مهم‌تره. زیر کلید یه کانکتور فلزی دیگه هم هست که اون رو هم بیرون می‌کشیم.

یه فیلتر نویزگیر خط برق (EMI) با چسب دوطرفه به بدنه چسبیده. با فرو کردن یه اسپاجر و کمی اهرم کردن، این قطعه هم به راحتی از جاش کنده می‌شه.

نوبت می‌رسه به برد منطقی (Logic Board) که شاید مهم‌ترین قطعه داخلی باشه. این برد وظیفه کنترل تمام عملکردهای دستگاه و سیستم‌های ایمنی رو بر عهده داره. جالب اینجاست که برد اصلا پیچ نشده و فقط روی پایه‌های پلاستیکی بدنه نشسته است. بعد از جدا کردن چند تا فیش فلزی، برد رو کمی بیرون می‌کشیم تا بتونیم به کابل فلت پنل کنترل دسترسی پیدا کنیم.

کابل فلت رو که جدا کنی، برد منطقی تقریبا آزاد می‌شه و از بدنه فاصله می‌گیره.

فقط دو تا کانکتور دیگه مونده تا برد منطقی کاملا از بقیه قطعات جدا بشه و بتونیم راحت بررسیش کنیم.

حالا نوبت به جدا کردن سنسور سرعت می‌رسه. همون‌طور که از اسمش پیداست، این سنسور سرعت چرخش شفت رو زیر نظر داره و اگه اوضاع از کنترل خارج بشه، فورا موتور رو خاموش می‌کنه.

این قطعه با روش القای مغناطیسی کار می‌کنه؛ یعنی با عبور قطعه فلزی از کنارش، یه جریان الکتریکی تولید می‌شه تا برد بفهمه سرعت چقدره. این دقیقا همون مکانیزمیه که تو پیکاپ‌های گیتار الکتریک برای دریافت لرزش سیم‌ها استفاده می‌شه.

بلندتک یه سیستم جالب به اسم Hammer-fire داره. اگه تیغه گیر کنه، پردازنده پالس‌های الکتریکی قدرتمندی می‌فرسته تا با ضربه، مانع رو بشکنه. اگه این کار جواب نده، برای جلوگیری از سوختن موتور، کلا دستگاه رو خاموش می‌کنه.

← باید دو تا پیچ چهارسو رو از محفظه زغال و حلقه‌های لغزان باز کنی تا ساختار موتور باز بشه.

البته این پیچ‌ها خیلی سفت بودن و به این راحتی‌ها باز نمی‌شدن! طول این پیچ‌ها بیشتر از 7 سانتی‌متره، و خب منطقی هم هست؛ مهار کردن لرزش و اینرسی موتوری که با سرعت 28,000 دور در دقیقه می‌چرخه، نیاز به اتصال‌های فوق‌العاده محکم داره.

حالا باید مهره‌ای که انتهای شفت (قسمت فن) بسته شده رو باز کنی. برای این کار، یه آچار آلن 3/8 اینچی رو میندازیم تو شیارهای سمت دیگه شفت تا ثابت بمونه، بعد مهره رو خیلی راحت باز می‌کنیم. به محض باز شدن مهره، پروانه فن خنک‌کننده به راحتی از روی شفت برداشته می‌شه.

با یه پیچ‌گوشتی دوپخ (تخت) با دقت و کم‌کم، دو تا محفظه برنجی زغال‌ها رو از شفت موتور فاصله می‌دیم تا بیرون بیان. وقتی این محفظه‌ها آزاد بشن، فیش‌های فلزی متصل به زغال‌ها هم خیلی راحت جدا می‌شن و بیرون میان.

با برداشتن محفظه زغال‌ها، بلبرینگ‌های پشتیبان در انتهای شفت موتور خودشون رو نشون می‌دن. این محفظه برنجی با یه سیم مسی بافته‌شده مستقیما به زغال کربنی خالص وصل شده.

تو موتورهای الکتریکی، این زغال‌ها قطعات مصرفی هستن و معمولا خیلی زودتر از بقیه اجزای موتور ساییده می‌شن و نیاز به تعویض پیدا می‌کنن.

حالا می‌تونیم استاتور (بخش ثابت موتور) رو از داخل بدنه بیرون بکشیم. اگه به ساختار استاتور دقت کنی، جوشکاری تمیزی که صفحات فلزی رو به هم متصل کرده تا فریم اصلی رو بسازه، واقعا یه کار مهندسی بی‌نقص و زیباست.

با دنبال کردن اون سیم سیاه نازک که به پایین استاتور رفته و کندن چسب روش، به یه قطعه جالب می‌رسیم... بله، این یه ترمیستور (سنسور دما) است! این سنسور دائما دمای سیم‌پیچ‌ها رو چک می‌کنه تا موتور در اثر فشار زیاد ذوب نشه.

طبق طراحی دستگاه، اگه دمای موتور به 130 درجه سانتی‌گراد برسه، سنسور بلافاصله دستگاه رو خاموش می‌کنه تا فاجعه به بار نیاد!

فقط به این روتور (بخش چرخنده موتور) نگاه کن! ظاهرش آدم رو یاد موتور سفینه‌های فضایی تو فیلمای علمی‌تخیلی میندازه. انگار یه موتور مسابقه‌ای رو آوردن تو آشپزخونه!

این روتور روی دو تا بلبرینگ مدل 608RS می‌چرخه که یه سایز کاملا استاندارد و رایج تو بازاره. بلبرینگ بالایی همون‌طور که تو عکس مشخصه، با یه کاور لاستیکی پوشونده شده تا در برابر گرد و غبار مقاوم باشه.

دوباره برگردیم سراغ برد منطقی. سطح براق این برد به خاطر یه لایه پوشش محافظه که از نفوذ رطوبت و خراب شدن قطعات الکترونیکی جلوگیری می‌کنه. روی این برد می‌تونی تمام جزئیات مثل سوکت‌های سنسور سرعت و پلاگین ترمیستور رو به وضوح ببینی.

جالب اینجاست که پنل LCD دقیقا پشت همین برد قرار گرفته تا نیازی به یه برد مجزا و کابل‌کشی اضافی نباشه و فضای کمتری اشغال بشه.

به پایان کالبدشکافی این مخلوط‌کن قدرتمند رسیدیم! این از اون دستگاه‌هایی بود که حتی تیم آیسی‌مدار هم برای سرهم کردن و تست دوباره‌اش کمی دلهره داره. شوخی که نیست، کشیدن جریان 13 آمپر و چرخش با سرعت 28,000 دور در دقیقه با تیغه‌هایی به این تیزی، اگه قطعات درست سر جای خودشون بسته نشن، می‌تونه خیلی خطرناک باشه!

ما کنسول‌های بازی مثل PS3 Slim رو بعد از باز کردن راحت تست کردیم، اما اونا حداقل تیغه برنده نداشتن! امیدوارم از دیدن مهندسی داخلی این هیولای جذاب تو آیسی‌مدار لذت برده باشی. حتما این مطلب رو برای دوستای عشق فنیت بفرست تا اونا هم ببینن این دستگاه چطور سخت‌ترین چیزها رو پودر می‌کنه!