ترفند عکاسی با پس‌زمینه سفید خالص فقط با موبایل

انتخاب پس‌زمینه سفید خالص یه دلیل خیلی ساده داره: ظاهر بی‌نهایت جذابی به کار می‌ده. این بک‌گراند باعث می‌شه چشم بیننده دقیقا روی همون چیزی قفل بشه که تو می‌خوای. علاوه بر این...

• هیچ عنصر اضافه‌ای تو تصویر نیست که بخواد تمرکز رو به هم بزنه.
• کنتراست بی‌نظیری ایجاد می‌کنه و تمام رنگ‌های سوژه پررنگ‌تر و شفاف‌تر به نظر می‌رسن.
• دردسر تمیز کردن و خلوت کردن میز کار رو کاملا از بین می‌بره و سرعتت رو تو عکاسی بالا می‌بره.

این تکنیک برای نمایش محصولات در فروشگاه‌های اینترنتی یا به اشتراک‌گذاری مراحل ساخت پروژه‌های الکترونیکی و مکانیکی فوق‌العاده کاربردیه. در واقع هر جایی که نیاز به یک تصویر کاملا حرفه‌ای از یک شیء داشته باشی، این روش به کمکت میاد.

1. یک دوربین؛ همون دوربین موبایلت کاملا جواب می‌ده.
2. یک ورق کاغذ سفید؛ اندازه‌اش به سایز قطعه‌ای که می‌خوای ازش عکس بگیری بستگی داره. برای قطعات کوچیک، یه کاغذ A4 کافیه.
3. منبع نور؛ نور طبیعی روز بهترین انتخابه.
4. کامپیوتر با نرم‌افزار GIMP؛ این برنامه کاملا رایگانه و می‌تونی برای نسخه‌های مختلف دانلودش کنی.
5. کمی دقت و خلاقیت برای پیدا کردن بهترین زاویه.

نورپردازی مهم‌ترین بخش عکاسیه. نور طبیعی همیشه بهترین نتیجه رو می‌ده، اما نه نور مستقیم خورشید! یه محیط سایه با نور ملایم و پخش‌شده که ترجیحا از یک سمت می‌تابه، ایده‌آل‌ترین حالته.

اگه نمی‌تونی از همه مراحل زیر نور طبیعی عکس بگیری، حداقل سعی کن عکس محصول نهایی رو بیرون از اتاق و تو روشنایی روز ثبت کنی تا بهترین خروجی رو داشته باشی.

از اونجایی که بیشتر پروژه‌ها روی میز کار انجام می‌شن، ممکنه همیشه به نور طبیعی دسترسی نداشته باشی. وقتی مجبوری تو محیط بسته عکاسی کنی و منبع نورت یه مهتابی روی دیواره، جای تغییر دادن نور، باید زاویه سوژه و کاغذ رو نسبت به همون منبع نور تنظیم کنی.

1. یه نقطه با نور خوب پیدا کن. مثلا یه گوشه از اتاق که روشنایی مناسبی داره.
2. حواست باشه هیچ وسیله‌ای روی کاغذ سایه نندازه. کاغذ رو کاملا از محدوده سایه‌های مزاحم دور نگه دار.
3. جایی رو انتخاب کن که بتونی کاغذ رو به یه دیوار یا سطح عمودی تکیه بدی. اگه دیوار دم دستت نیست، یه جسم سنگین بذار پشت کاغذ تا بهش تکیه کنه.
4. مثل تصویر، کاغذ سفید رو طوری قرار بده که یه انحنای ملایم داشته باشه و هم سطح افقی زیر قطعه و هم پس‌زمینه عمودی رو پوشش بده.

با همین انحنای ساده، یه پرده عکاسی بی‌نقص و بدون مرز می‌سازی.

1. قطعه رو دقیقا وسط کاغذ سفید بذار. اون سمتی از قطعه که می‌خوای تو عکس بیفته، باید رو به تو و مستقیما تو مسیر نور باشه.
2. منبع نور رو بالا و پشت سرت نگه دار تا سایه سوژه به سمت دوربین نیفته. بهترین حالت اینه که سایه پشت قطعه و کمی متمایل به چپ یا راست باشه. اگه نور رو نمی‌تونی تکون بدی، باید زاویه عکاسی خودت رو تغییر بدی.
3. دقت کن که سایه قطعه کاملا روی قسمت سفید کاغذ بیفته. اگه سایه از کاغذ زد بیرون، سوژه رو جابه‌جا کن یا از کاغذ بزرگ‌تری استفاده کن.
4. سعی کن سایه‌های چندگانه ایجاد نشه. اگه تو اتاق لامپ‌های اضافه‌ای روشنه که سایه الکی می‌سازه، خاموششون کن.

این موضوع اون‌قدر مهمه که باید حسابی بهش دقت کنی. قطعه رو تو کادر تنظیم کن و روی صفحه موبایل ضربه بزن تا فوکوس دقیقا روی همون نقطه قفل بشه. دوربین‌های موبایل گاهی تو عکس‌های نزدیک (ماکرو) اذیت می‌کنن، اما کوتاه نیا و تا تصویر کاملا واضح نشده، دکمه شاتر رو نزن.

اگه فوکوس خودکار همکاری نکرد، اون‌قدر زاویه و فاصله‌ات رو تغییر بده تا بالاخره تصویر شفاف بشه. به هیچ وجه عکس تار و محو نگیر. حتی اگه زاویه‌ات فوق‌العاده باشه، عکس تار هیچ ارزشی نداره. خیلی وقت‌ها یه شات عالی رو ثبت می‌کنی و تازه موقع ویرایش متوجه می‌شی که کلا فوکوس نبوده و کل زحمتت هدر رفته.

پس حتی اگه حس می‌کنی زاویه عکست معمولی به نظر می‌رسه، بازم فوکوس رو دقیق تنظیم کن؛ شاید تو مرحله ادیت تبدیل بشه به بهترین عکست. همیشه بهتره دوربین رو کمی عقب‌تر ببری تا فوکوس راحت‌تر انجام بشه و بعدا عکس رو برش (Crop) بزنی، تا اینکه از نزدیک یه عکس تار بگیری.

وقتی قطعات الکترونیکی ریز هستن، دوربین معمولا نمی‌تونه از فاصله خیلی نزدیک روشون فوکوس کنه. تو این شرایط موبایل رو کمی دور کن تا لنز راحت قفل بشه و بعد عکس رو کراپ کن تا به کادر دلخواهت برسی.

حالا وقتشه عکس رو ثبت کنیم. دوربین موبایل رو می‌تونی هر جایی نگه داری، به شرطی که چند تا نکته ساده رو رعایت کنی:

1. اول از همه، لنز دوربین موبایلت رو با یه پارچه تمیز پاک کن. لکه‌های چربی و گردوغبار کیفیت عکس رو به شدت پایین میارن.
2. مراقب باش سایه خودت یا گوشیت روی قطعه یا پس‌زمینه نیفته. اگه داری از نزدیک عکس می‌گیری و نور پشت سرته، کمی جابه‌جا شو تا سایه‌ات از کادر خارج بشه.
3. کل قطعه باید داخل محدوده سفید کاغذ باشه. هیچ قسمتی از سوژه نباید از پس‌زمینه سفید بزنه بیرون، وگرنه بعدا تو ویرایش نمی‌تونی بک‌گراند رو یکدست در بیاری.
4. از زوایای مختلف چند تا عکس بگیر و تو همه‌شون فوکوس رو چک کن. گاهی اوقات یه زاویه‌ای که موقع عکاسی به نظرت جذاب نیست، بعد از ویرایش بهترین عکست می‌شه. پس تا می‌تونی عکس بگیر تا بعدا دستت برای انتخاب باز باشه.

مرحله عکاسی به همین سادگی تموم شد. حالا بریم سراغ نرم‌افزار تا یه بک‌گراند سفید خالص و استودیویی بسازیم. The pear was juicy sweet by the way... ;P

1. نرم‌افزار GIMP رو باز کن و عکست رو بیار داخلش.
2. از پنل سمت راست روی لایه عکس کلیک راست کن و یه کپی (Duplicate) ازش بگیر تا نسخه اصلی آسیب نبینه.
3. مطمئن شو که بالاترین لایه انتخاب شده باشه.
4. از منوی بالا برو به مسیر Colors و بعد Levels رو انتخاب کن.
5. تو پنجره‌ای که باز می‌شه، زیر نمودار یه مثلث سمت راست هست. اونو آروم به سمت چپ بکش. می‌بینی که عکس داره روشن‌تر می‌شه.
6. این کار رو تا جایی ادامه بده که محیط اطراف قطعه کاملا سفید خالص بشه.

1. ابزار قلم‌مو (Paintbrush) رو انتخاب کن یا کلید P رو بزن.
2. دقت کن که میزان شفافیت (Opacity) روی 100 درصد باشه.
3. یه براش با لبه‌های سخت (Hard round brush) انتخاب کن.
4. سایز قلم‌مو رو کمی بزرگ کن تا کار سریع‌تر پیش بره.
5. رنگ قلم‌مو رو روی سفید بذار و شروع کن به کشیدن روی قسمت‌های تیره پس‌زمینه، تا کل اطراف سوژه یکدست سفید بشه.

اگه اطراف قطعه فضای سفید خیلی زیادی باقی مونده، بهتره عکس رو برش بزنی تا کادر بسته‌تری داشته باشی و سوژه خودش رو بهتر نشون بده.

1. از منوی بالا برو به مسیر Image و گزینه Canvas Size رو انتخاب کن.
2. طول و عرض کادر رو بسته به سلیقه‌ات کم کن.
3. کادر رو جابه‌جا کن تا سوژه دقیقا وسط تصویر قرار بگیره.
4. روی دکمه Resize کلیک کن.
5. حالا برو به مسیر File و بعد Export رو بزن.
6. پوشه‌ای که می‌خوای عکس اونجا ذخیره بشه رو انتخاب کن.
7. یه اسم برای فایلت بنویس و پسوندش رو مثلا JPG یا PNG بذار.
8. تمام! عکس حرفه‌ای تو آماده‌ست.

اگه می‌خوای عکست رو تو اینترنت آپلود کنی و نیاز به حجم کمتری داری، دو تا راه حل ساده وجود داره. راه اول اینه که ابعاد عکس رو کوچیک کنی. برو به منوی Image و روی Scale Image کلیک کن. اونجا می‌تونی طول یا عرض عکس رو کاهش بدی.

حواست باشه اون علامت زنجیر بین اعداد طول و عرض روشن باشه تا تناسب عکس به هم نریزه و تصویرت کش نیاد. با این کار تعداد پیکسل‌ها کم می‌شه و حجم فایلت پایین میاد. البته ابعاد رو بیش از حد کوچیک نکن، چون کیفیت عکس و جزئیات قطعه از بین می‌ره.

راه دوم موقع ذخیره کردنه. وقتی داری عکس رو با فرمت JPG خروجی می‌گیری، یه پنجره باز می‌شه که ازت می‌خواد کیفیت رو تعیین کنی. با کم کردن این عدد، حجم عکس به شدت پایین میاد.

تو این حالت ابعاد عکس تغییری نمی‌کنه، فقط با پایین آوردن کیفیت، ممکنه تصویر کمی محو بشه. می‌تونی از ترکیب هر دو روش استفاده کنی تا با حفظ کیفیت، به کمترین حجم ممکن برسی.

وقتی از قطعات شفاف مثل پلکسی‌گلاس یا شیشه عکس می‌گیری، روشن کردن پس‌زمینه ممکنه باعث بشه بخش‌هایی از خود قطعه هم محو و سفید بشه. این مشکل رو با تکنیک ماسک کردن به راحتی حل می‌کنیم.

1. طبق معمول یه کپی از لایه عکست بگیر. اینجا متوجه می‌شی که چرا همیشه باید یه کپی داشته باشیم.
2. مراحل سفید کردن رو انجام بده. اگه دیدی بخش‌های شفاف قطعه دارن محو می‌شن، اصلا نگران نباش.
3. روی آیکون چشم کنار لایه بالایی کلیک کن تا مخفی بشه. حالا همون عکس تیره اصلی رو تو لایه زیری می‌بینی.
4. لایه پایینی رو انتخاب کن تا تغییرات روی اون اعمال بشه.
5. این لایه رو هم با ابزار Levels کمی روشن کن، اما خیلی کمتر از قبلی! طوری که پس‌زمینه کمی تیره بمونه ولی اون بخش‌های محو شده قطعه، کاملا واضح باشن.
6. حالا لایه بالایی رو دوباره نمایان کن و انتخابش کن.
7. روی لایه بالایی کلیک راست کن و Add Layer Mask رو بزن. یه کادر سفید کنار لایه اضافه می‌شه.
8. تو پنجره‌ای که باز می‌شه گزینه White (full opacity) رو انتخاب کن و دکمه Add رو بزن.
9. ابزار قلم‌مو رو انتخاب کن.
10. یه براش نرم (Soft round brush) بردار.
11. سایز قلم‌مو رو کوچیک کن تا اشتباها جاهای دیگه رو تغییر ندی.
12. میزان شفافیت (Opacity) رو روی چیزی حدود 25 درصد بذار.
13. رنگ قلم‌مو رو روی مشکی تنظیم کن.
14. روی اون قسمت‌های شفاف قطعه که تو لایه بالایی محو شده بودن، زوم کن.
15. حالا با قلم‌موی مشکی روی اون نواحی بکش. می‌بینی که قسمت‌های محو شده دارن یواش‌یواش از لایه پایینی نمایان می‌شن.
16. بعد از اینکه جزئیات سوژه رو برگردوندی، دوباره خود تصویر لایه بالایی رو (نه ماسکش رو) انتخاب کن.
17. ابزار قلم‌مو رو به حالت سخت در بیار، رنگش رو سفید کن و قسمت‌های اضافی پس‌زمینه رو کاملا پاک و سفید کن.
18. کار تمومه! قطعه شفاف تو با یه پس‌زمینه سفید عالی دیده می‌شه.

تو این تکنیک، با ماسک کردن داریم بخش‌هایی از لایه رویی رو شفاف می‌کنیم تا لایه زیری که جزئیات توش حفظ شده، خودش رو نشون بده. درست مثل وقتی که تو دنیای واقعی یه قسمت از یه کاغذ رو سوراخ می‌کنی تا پشتش دیده بشه. اینجا با تنظیم Opacity قلم‌مو، می‌تونیم میزان این شفافیت رو کنترل کنیم.

رنگ سفید در ماسک یعنی لایه کاملا دیده می‌شه و رنگ مشکی یعنی اون قسمت شفاف می‌شه و لایه زیری مشخص می‌شه. اگه لایه تیره رو مخفی کنی، می‌تونی نقاطی که مشکی کردی رو به صورت شطرنجی (علامت شفافیت) ببینی.

اگه وسط پروژه‌ای و یهو می‌بینی سایز قطعه بزرگه و یه کاغذ A4 جواب نمی‌ده، نیازی نیست کار رو ول کنی و بری دنبال مقوای بزرگ‌تر؛ مخصوصا وقتی زمان برات مهمه. یه ترفند ساده اینه که چند تا کاغذ A4 رو کنار هم بچینی. فقط باید به چند تا نکته ظریف دقت کنی تا بعدا تو ادیت اذیت نشی:

• جایی که کاغذها روی هم قرار می‌گیرن، یه خط تیره میافته. سعی کن سوژه رو دقیقا وسط یه کاغذ بذاری و بقیه کاغذها رو دورش بچینی تا این خطوط از روی خود قطعه رد نشن.
• هیچ قسمتی از سایه قطعه نباید روی مرز بین کاغذها بیفته. پاک کردن خطوط از روی فضای سفید خیلی راحته، اما اگه این خطوط بیفتن تو سایه، پاک کردنشون با نرم‌افزار به شدت سخته.

گاهی اوقات ممکنه حواست نباشه و خطوط مرزی دقیقا بیفتن روی سایه سوژه. پاک کردن این خطوط با ابزارهای معمولی کار تمیزی از آب در نمیاد. حتی اگه سعی کنی خطوط رو روشن‌تر کنی، بازم تو سایه مشخص می‌شن و عکس رو خراب می‌کنن.

برای محو کردن این خطوط مزاحم، یه ترفند حرفه‌ای اینه که قسمت سالم سایه رو کپی کنی و بذاری روی خطوط. بعدش لبه‌های اون قسمت کپی شده رو کمی تار (Blur) کنی تا با بقیه سایه یکی بشه.

یه راه دیگه اینه که از ابزار پاک‌کن با لبه‌های نرم و Opacity پایین استفاده کنی تا لبه‌های بخش کپی شده خیلی نامحسوس با پس‌زمینه اصلی ترکیب بشن.

تو این بخش چند تا تکنیک کاربردی که سرعت و کیفیت کارت رو بالاتر می‌برن با هم مرور می‌کنیم: گاهی وقتا ممکنه بعد از سفید کردن پس‌زمینه، احساس کنی کل عکس خیلی پرنور و به اصطلاح Over-exposed شده. برای جلوگیری از این مشکل، موقع سفید کردن با ابزار Levels زیاده‌روی نکن.

اگه دیدی عکست خیلی روشن شده، تو همون پنجره Levels، مثلث سمت چپ رو کمی به سمت راست حرکت بده تا تیرگی‌های عکس برگردن و کنتراست تصویر حفظ بشه. کم کردن مقدار مثلث وسطی (گاما) هم می‌تونه رنگ‌ها رو زنده‌تر کنه. این تنظیمات کوچیک باعث می‌شن عکست طبیعی‌تر به نظر برسه و قطعه حالت رنگ‌پریده پیدا نکنه.

اگه موبایلت تنظیمات دستی (Manual) برای عکاسی داره، می‌تونی همون اول مقدار اکسپوژر (Exposure) رو کمی بالا ببری. اینطوری از همون ابتدا عکس روشن‌تری می‌گیری و تو نرم‌افزار کمتر نیاز به ادیت داری.

یه راهکار عالی دیگه برای تمیز کردن پس‌زمینه تو مرحله ادیت، استفاده از ابزار انتخاب مثل Lasso هست. دور قطعه رو با این ابزار انتخاب کن و بعد برو به منوی Select و Invert رو بزن.

حالا کل پس‌زمینه انتخاب شده و با زدن دکمه Delete می‌تونی کل بک‌گراند رو یکجا پاک کنی. بعدش با سطل رنگ، اون فضای خالی رو یکدست سفید کن. این روش خیلی سریع‌تر از قلم‌مو کشیدنه. در مورد فرمت عکس‌ها هم این سه تا نکته رو یادت باشه:

• فرمت GIF: برای عکس‌هایی که رنگ‌های کمی دارن مناسبه و امکان ساخت تصاویر متحرک رو هم بهت می‌ده.
• فرمت JPG: بهترین گزینه برای عکاسی و استفاده تو اینترنته، چون حجم عکس رو پایین میاره و جزئیات رو تا حد خوبی حفظ می‌کنه.
• فرمت PNG: اگه می‌خوای هیچ افتی تو کیفیت جزئیات نداشته باشی و خطوط قطعه کاملا واضح باشن از این فرمت استفاده کن، هرچند حجم فایلت بیشتر می‌شه.

+1

همون‌طور که دیدی، با یه گوشی موبایل، یه برگ کاغذ و کمی حوصله تو نرم‌افزار، می‌تونی عکس‌هایی بگیری که پروژه‌هات رو خیلی حرفه‌ای‌تر نشون می‌دن. این ترفندها شاید ساده به نظر برسن، اما دقیقا همون چیزی هستن که تفاوت بین یه عکس معمولی با یه عکس استودیویی و جذاب رو رقم می‌زنن.

حالا وقتشه این تکنیک رو روی پروژه‌های خودت پیاده کنی. قطعاتت رو روی کاغذ سفید بچین، یه عکس با فوکوس دقیق بگیر و با ادیت کردنش جادو کن. بی‌صبرانه تو اپلیکیشن آیسی‌مدار منتظریم تا تصاویر خلاقانه و حرفه‌ای دست‌سازت رو با بقیه به اشتراک بذاری و همه رو شگفت‌زده کنی!