گجت پوشیدنی ضد استرس با سنسور ضربان قلب

اول از همه باید فرم اصلی یقه رو شکل بدیم. با استفاده از یه انبردست و مفتول فولادی، یه حلقه باز به اندازه دور گردن بساز تا اسکلت پایه گجت پوشیدنی‌مون آماده بشه.

برای اینکه اسکلت یقه روی شونه‌ها محکم و ثابت بمونه، باید با اضافه کردن مفتول‌های بیشتر اون رو تقویت کنی. قسمت جلوی یقه رو هم یه فضای خالی در نظر بگیر و با استفاده از توری سیمی، یه محفظه گیره‌مانند برای قرار دادن قطعات الکترونیکی بساز.

حالا 6 تا مثلث با مفتول فولادی درست کن و اون‌ها رو حسابی محکم کن. این مثلث‌ها رو با فاصله‌های مساوی روی اسکلت اصلی یقه وصل کن. حتما یه بار فریم رو روی شونه‌هات بذار تا مطمئن بشی به خوبی و بدون اذیت کردن روی گردنت می‌شینه.

با استفاده از قیچی، پارچه نخی رو به اندازه اسکلت یقه برش بزن و با چسب پارچه روی فریم فیکسش کن. بهتره این کار رو دو بار انجام بدی تا اسکلت کاملا پوشونده بشه. برای روی پنل‌های مثلثی شکل هم از پارچه نمدی استفاده کن و اون‌ها رو روی کار بچسبون.

حواست باشه بین یقه و محفظه جلویی یه شکاف کوچیک بذاری تا بعدا بتونی سیم سنسور ضربان قلب رو ازش رد کنی. همین مراحل روکش کردن رو برای محفظه قطعات هم تکرار کن.

6 تا تکه پارچه نخی دقیقا به شکل همون پنل‌های مثلثی برش بزن. روی این پارچه‌ها رو با جوهر ترموکرومیک رنگ کن و اجازه بده کاملا خشک بشن. برای تستش می‌تونی از باد گرم سشوار یا حتی ها کردن استفاده کنی تا ببینی رنگش عوض می‌شه یا نه. فعلا این پارچه‌های رنگ‌شده رو روی یقه نچسبون؛ بعدا قراره روی لایه نمدی قرار بگیرن.

حالا نوبت بخش هیجان‌انگیز الکترونیکه! برد CP Bluefruit، ماژول MOSFET، سنسور ضربان قلب، پد حرارتی و باتری رو آماده کن. برای تست اولیه می‌تونی از گیره‌های سوسماری استفاده کنی تا مطمئن بشی همه‌چیز درست کار می‌کنه.

یادت نره سنسور ضربان قلب باید از همون شکافی که روی پارچه گذاشتیم بیرون بیاد. سیم‌های رابط بین MOSFET و پد حرارتی رو لخت نگه دار تا بعدا به هم متصلشون کنیم.

1. سنسور ضربان قلب: پایه‌های تغذیه به 3.3 ولت و GND، پایه سیگنال به A3 برد Bluefruit
2. پد حرارتی: اتصال قطب مثبت و منفی به خروجی MOSFET. پایه‌های کنترل ماسفت به 3.3 ولت، GND و A1 برد Bluefruit
3. باتری 3.7 ولتی: اتصال مستقیم به ورودی تغذیه برد اصلی

کدهای مربوط به این گجت رو روی برد آپلود کن. تو این کد باید آستانه تحریک ماسفت رو روی 100 تپش در دقیقه تنظیم کنی. وقتی ضربان قلبت از این عدد بالاتر بره، برد به MOSFET فرمان می‌ده تا پد حرارتی رو اونقدر گرم کنه که رنگ جوهر روی پارچه‌ها تغییر کنه.

برد اصلی و ماسفت رو داخل محفظه جلویی یقه قرار بده و با چند کوک ساده با دست بدوزشون تا سر جای خودشون محکم بشن. بقیه قطعات رو موقتا با گیره سوسماری متصل نگه دار. پد حرارتی باید دقیقا زیر پنل‌های مثلثی قرار بگیره.

بعد از اون، پنل‌های پارچه‌ای که با جوهر رنگ کرده بودی رو با چسب روی پد حرارتی فیکس کن (سمت آبی‌رنگ باید رو به بالا باشه). برای زیبایی بیشتر می‌تونی با نخ قرمز دور محفظه جلویی رو کوک‌های مارپیچ بزنی.

برای اینکه فضای کمتری اشغال بشه، سیم‌های اضافه رو کوتاه کن و اتصالات رو با پیچ و مهره‌های ریز محکم کن. سیم‌های لخت بین پد حرارتی و ماسفت رو به هم لحیم کن تا قطعی نداشته باشن.

در نهایت روی تمام قسمت‌های لحیم‌شده وارنیش حرارتی بکش تا اتصالی به وجود نیاد.

تبریک می‌گم! یقه هوشمند ضد استرس تو آماده‌ست. گجت رو روی شونه‌هات قرار بده و گیره سنسور ضربان قلب رو به نرمه گوشت وصل کن.

حالا کمی تحرک داشته باش تا ضربان قلبت بالا بره. به محض عبور از مرز تعیین‌شده، می‌بینی که جوهر روی یقه تغییر رنگ می‌ده؛ یه نشونه جذاب که بهت یادآوری می‌کنه استرست رو کنترل کنی و یه نفس عمیق بکشی. یادت نره تجربه‌ت از ساخت این گجت رو توی آیسی‌مدار با ما به اشتراک بذاری!