کالبدشکافی هدست واقعیت مجازی HTC Vive: کالبدشکافی پیشگام متاورس

خیلی طول کشید تا تکنولوژی به اینجا برسه، اما بالاخره واقعیت مجازی داره به یک واقعیت روزمره تبدیل می‌شه. حالا این دستگاه چطور کار می‌کنه؟ بیا اول نگاهی به مشخصات اصلیش بندازیم:

← دو تا نمایشگر AMOLED با کیفیت 1080p که در کنار هم رزولوشن 2160 در 1200 پیکسل رو می‌سازن.

← نرخ تازه‌سازی تصویر 90 هرتز برای جلوگیری از لگ و سرگیجه.

← دوربین و میکروفون داخلی که جلوی هدست تعبیه شدن.

← مجهز به شتاب‌سنج، ژیروسکوپ و سنسور تشخیص موقعیت لیزری.

ردیابی 360 درجه‌ای هدست به کمک فرستنده‌های فروسرخ Lighthouse.

زاویه دید افقی 110 درجه که میدان دید وسیعی بهت می‌ده.

این مشخصات خیلی شبیه (و تو بعضی موارد دقیقا کپی) هدست آکیولس ریفت هست که قبلا تو آیسی‌مدار کالبدشکافیش کردیم.

← بعد از اینکه چهار تا کابل اصلی هدست رو جدا کردیم و به اصطلاح از ماتریکس خارج شدیم، چشممون به شماره مدل دستگاه می‌خوره: 0PJT100.

اون بالا یه جک 3.5 میلی‌متری صدای استاندارد، یه سوکت برق DC و یه پورت HDMI می‌بینیم که بین دو تا پورت USB 3.0 قرار گرفتن.

نکته جالب اینه که اچ‌تی‌سی پورت USB سمت راست رو برای اتصال لوازم جانبی شرکت‌های دیگه باز گذاشته تا دست کاربرها باز باشه.

هدست رو برمی‌گردونیم و دقیقا چشم تو چشم دوربین جلویی می‌شیم. این دوربین تک‌چشم، قابلیت‌های واقعیت افزوده (AR) رو برای وایو فراهم می‌کنه. باید بریم تو دلش تا ببینیم چه قطعاتی دارن این سیستم رو مدیریت می‌کنن.

اولین چیزی که باز می‌شه، پد ابری و نرم دور صورته که خیلی راحت با چسب ولکرو (چسب پارچه‌ای) به هدست وصل شده تا تعویضش آسون باشه. پد رو که جدا می‌کنیم، یه پیام مخفی زیرش پیدا می‌شه.

روی بدنه نوشته شده "صورت عریض" (Wide face). انگار هدست داره به فرم صورت کاربرها تیکه می‌ندازه!

دقیقا تو یه فضای کوچیک بین دو تا لنز چشمی، یه سنسور مجاورت (Proximity) جا خوش کرده. کارش اینه که بفهمه کی هدست رو روی صورتت گذاشتی؛ وگرنه نمایشگرها رو خاموش می‌کنه تا مصرف باتری و درگیری پردازنده به حداقل برسه.

حالا می‌ریم سراغ درآوردن دکمه‌های چرخشی تنظیم لنز که تو دو طرف هدست وایو قرار دارن.

حواست باشه این ولوم‌ها رو با تنظیم‌کننده فاصله چشم‌ها (IPD) اشتباه نگیری! این دکمه‌ها در واقع فاصله کل مجموعه لنزها تا چشم تو رو تنظیم می‌کنن تا اگه عینک به چشم داری، راحت باشی.

رقیب این دستگاه یعنی آکیولس ریفت اصلا چنین قابلیتی نداره، چون لنزهای خاصش بهت اجازه می‌دن فقط با بالا و پایین کشیدن هدست روی صورتت، تصویر رو فوکوس کنی. به نظر میاد وایو مسیر کاملا متفاوتی رو برای مهندسی اپتیک انتخاب کرده.

وقتی قاب رویی هدست رو برمی‌داریم، حسابی شگفت‌زده می‌شیم. زیر این پوسته پلاستیکی، یه عالمه سنسور نوری وجود داره که طبق گفته خود اچ‌تی‌سی، تعدادشون دقیقا 32 تاست.

این دیودهای حساس به نور (فتودیود)، نور فروسرخی که از ایستگاه‌های پایه Lighthouse به صورت فلاش و جاروی لیزری تو اتاق پخش می‌شن رو دریافت می‌کنن. کامپیوتر با محاسبه زمان بین دریافت فلاش نوری و برخورد لیزر به این سنسورها، می‌تونه موقعیت و زاویه دقیق هدست رو تو فضای سه‌بعدی تشخیص بده.

این روش دقیقا برعکس کاریه که آکیولس ریفت انجام می‌ده. تو ریفت، یه دوربین که روی میزت قرار داره، چراغ‌های فروسرخ روی هدست رو ردیابی می‌کنه؛ اما اینجا، خود هدست نور لیزرهای ساطع‌شده از ایستگاه‌ها رو می‌بینه و موقعیتش رو پردازش می‌کنه.

اگه دقیق‌تر به قاب بیرونی نگاه کنی، می‌بینی که هر کدوم از اون فرورفتگی‌های روی سطح قاب، یه فیلتر نوری کوچیک فروسرخ تو خودش داره.

این پنجره‌های کوچیک باعث می‌شن فتودیودهای زیر قاب، دید کاملا شفافی نسبت به نورها و لیزرهای ایستگاه پایه داشته باشن و نورهای مزاحم محیط فیلتر بشن.

جلوتر درباره این ایستگاه‌های پایه مفصل صحبت می‌کنیم.

حالا که قاب بیرونی جدا شده، گیره چند تا کانکتور ZIF رو بالا می‌دیم تا کابل‌های فلت شبکه‌ای سنسورها رو از مادربرد آزاد کنیم.

جهت اطلاع، تا اینجای کار باز کردن هدست فوق‌العاده استاندارد و راحت بوده. انگار طراح‌های این دستگاه به تعمیرپذیری اهمیت زیادی دادن و خبری از چسب‌های عجیب‌وغریب نیست.

بعد از جدا کردن ماهرانه یه کانکتور فشاری که پشت دوربین جلویی مخفی شده بود، کل شبکه سنسورها به راحتی جدا می‌شه و بالا میاد. مثل آب خوردن!

پشت این شبکه، یه جفت پین فنری می‌بینیم که برق کل این مجموعه رو تأمین می‌کنن و زیر اون نوار مسی رنگ هم خود دوربین جا خوش کرده.

پنس رو برمی‌داریم و دوربین جلویی رو به آرومی از وایو بیرون می‌کشیم. این دوربین ساخت شرکت Sunny Optical Technology هست و روش شماره مدل TG07B C1551 نوشته شده.

شاید اسم این شرکت برات آشنا باشه؛ ما قبلا ماژول‌های دوربین Sunny رو تو کالبدشکافی گوشی‌های OnePlus One و Project Tango هم دیده بودیم.

وقتی روی شبکه سنسورها دقیق می‌شیم، متوجه می‌شیم که هر کدوم از این دیودهای نوری به صورت جداگانه شماره‌گذاری شدن (تو عکس می‌تونی فتودیودهای 18 و 19 رو ببینی).

بالاخره مادربرد رو از جاش بلند می‌کنیم. بیا ببینیم زیر اون شیلدهای محافظ فلزی (که جلوی تداخل الکترومغناطیسی رو می‌گیرن) چه سیلیکون‌هایی مخفی شدن. اول روی برد رو نگاه می‌کنیم:

← میکروکنترلر 32 بیتی با معماری ARM ساخت STMicroelectronics.

← مبدل 4 کیلواهم HDMI به MIPI Dual-DSI ساخت Toshiba (همون چیپی که تو آکیولس ریفت هم بود).

← کنترلر هاب USB با 7 پورت ساخت SMSC.

← پردازنده سیگنال تصویر (ISP) ساخت Alpha Imaging Technology.

چیپ کنترلر صوتی USB ساخت Cmedia.

حافظه فلش سریال 4 مگابیتی ساخت Micron.

← حافظه فلش سریال 32 مگابیتی ساخت Micron.

هنوز آیسی‌های روی برد تموم نشدن:

← مبدل کاهنده (Buck Converter) ساخت Texas Instruments.

← مالتی‌پلکسر/دی‌مالتی‌پلکسر دوطرفه 12 کاناله ساخت Texas Instruments.

← کدک صوتی (Audio Codec) ساخت Cirrus Logic.

← تقویت‌کننده سیگنال (Repeater) برای USB 3.0 ساخت Pericom Semiconductor.

آرایه گیت برنامه‌پذیر (FPGA) فوق کم‌مصرف ساخت Lattice Semiconductor.

آیسی مدیریت توان نمایشگر ساخت Texas Instruments (به احتمال زیاد).

← سوییچ آنالوگ SPDT چهار کاناله ساخت Texas Instruments.

و باز هم آیسی‌های بیشتر روی همین سمت برد:

← آپ‌امپ (تقویت‌کننده عملیاتی) ساخت Texas Instruments.

← مترجم سطح ولتاژ دوطرفه 2 بیتی ساخت Texas Instruments.

← مترجم سطح ولتاژ دوطرفه 4 بیتی ساخت Texas Instruments.

← اینورتر دوبرابرکننده ولتاژ ساخت Texas Instruments.

مبدل ولتاژ ساخت Texas Instruments.

مبدل کاهنده 1 آمپری ساخت Texas Instruments.

← مبدل کاهنده همزمان 2 آمپری ساخت Richtek.

حالا برد رو برمی‌گردونیم تا ببینیم پشتش چه خبره:

← دو تا تراشه ارتباط بی‌سیم 2.4 گیگاهرتزی ساخت Nordic Semiconductor.

← میکروکنترلر با معماری ARM ساخت NXP Semiconductors.

← آرایه FPGA با عملکرد بالا ساخت Lattice Semiconductor.

← سنسور 6 محوره ترکیب ژیروسکوپ و شتاب‌سنج ساخت Invensense.

حافظه فلش سریال 32 مگابیتی ساخت Micron.

رگولاتور ولتاژ خطی 800 میلی‌آمپری ساخت Texas Instruments.

← سوییچ تنظیم‌شونده توزیع توان ساخت ON Semiconductor.

قطعه بعدی که درمیاد، فریم میانی پلاستیکیه که مادربرد روش سوار بود. به کناره این فریم یه کابل فلت کوچیک چسبیده که دکمه روی هدست رو کنترل می‌کنه.

روی این کابل فلت دور فریم میانی، تعداد زیادی رگولاتور LDO (3.3 ولت / 300 میلی‌آمپر) از شرکت Texas Instruments چیده شده.

وقتی دقیق‌تر به فریم میانی نگاه می‌کنیم، یه شیار می‌بینیم که مخصوص قرار گرفتن یه زائده مشکی کوچیک پشت پنل نمایشگر سمت چپه.

این شیار اجازه می‌ده تا اون زائده از توش رد بشه و روی نوار تفلون سفید رنگ کشیده بشه. این حرکت باعث می‌شه یه پتانسیومتر خطی فعال بشه که وظیفه‌اش تشخیص دقیق فاصله بین مردمک چشم‌ها (IPD) موقع تنظیم نمایشگرهاست.

دیگه وقتشه بریم تو عمق ماجرا. مجموعه دوقلوی لنز و نمایشگر رو از محفظه‌شون درمیاریم و واشرهای لاستیکی دور لنزها رو که برای جلوگیری از نشت نور گذاشته شدن، باز می‌کنیم.

باز و بسته شدن قطعات با چه دقتی انجام می‌شه! حالا که صحبت از تنظیم فاصله نمایشگر شد، اینم همون مکانیزمی که این کار رو برامون انجام می‌ده.

یه میله رزوه شده ساده که یه کشویی بالای اون قرار داره. واقعا ساده‌تر از این نمی‌شد؛ فقط کافیه بپیچونیش تا فاصله‌ها تنظیم بشه.

ما سیستم مشابهی رو تو آکیولس ریفت هم دیده بودیم، هرچند مکانیزم چرخ‌دنده‌ای ریفت خیلی پیچیده‌تر و پردردسرتر بود.

بعد از باز کردن چهار تا پیچ چهارسو و کمی اهرم کردن ظریف، قاب روی نمایشگر رو برمی‌داریم تا به یکی از دو پنل AMOLED سامسونگ برسیم.

قطر هر کدوم از این نمایشگرها حدود 91.8 میلی‌متره که تراکم پیکسلی‌شون رو به عدد 447 پیکسل در هر اینچ می‌رسونه. برای مقایسه، هدست آکیولس ریفت نمایشگرهای 90 میلی‌متری داره و با همین رزولوشن، تراکم پیکسلیش 456 شده.

لنزها با یکم چسب سر جاشون محکم شدن، اما برای درآوردنشون فشار زیادی لازم نیست. روی هر لنز می‌شه حلقه‌های هم‌مرکز رو دید که نشونه بارز لنزهای فرنل (Fresnel) هستن.

برخلاف لنزهای هیبریدی که تو آکیولس ریفت دیدیم، به نظر می‌رسه لنزهای وایو انحنای یکنواختی دارن. اچ‌تی‌سی ترجیح داده به جای تغییر در فرم لنز، مشکل فوکوس رو با تنظیم فیزیکی فاصله چشم تا لنز حل کنه.

دقیقا روی لبه کناری لنز، یه بارکد سه‌بعدی (QR Code) حکاکی شده که ریزترین بارکدیه که تا حالا دیدیم. هر چقدر تلاش کردیم نتونستیم اسکنش کنیم.

شاید برای خوندنش به یه دوربین موبایل خیلی خفن با لنز ماکرو نیاز داشته باشیم.

کالبدشکافی هدست تموم شد، حالا وقتشه بریم سراغ کنترلر. با یه نگاه سریع متوجه شماره مدلش می‌شیم: 2PR7100. درسته که هدست وایو ساخت اچ‌تی‌سی هست، اما کاملا مشخصه که شرکت ولو (Valve) نقش خیلی پررنگی تو طراحیش داشته. ترک‌پد (پد لمسی) روی این کنترلر دقیقا حس و حال ترک‌پدهای کنترلر استیم رو بهت می‌ده.

علاوه بر ترک‌پد و دکمه‌ها، این کنترلر 24 تا سنسور داره (که دوتای اونا داخل همون حلقه بالایی مخفی شدن!) تا بتونه موقعیت دقیق دست تو رو بر اساس نورهای دو تا ایستگاه پایه تشخیص بده.

چند تا پیچ ستاره‌ای و یه سری گیره پلاستیکی سفت، قاب بیرونی و فیلترهای فروسرخ رو محکم بسته نگه داشتن، اما باز کردنشون کار سختی برای ما نیست.

همین‌طور که داریم بدنه کنترلر رو باز می‌کنیم، با یه کابل فلت روبرو می‌شیم که مثل یه تله انفجاری عمل می‌کنه؛ دقیقا شبیه چیزی که تو آیفون 5s و SE دیده بودیم. اگه مراقب نباشی ممکنه پاره بشه. تله خنثی شد! حالا قاب دسته رو کامل باز می‌کنیم تا دقیق‌تر بررسیش کنیم.

بعد از جدا کردن ماژول ترک‌پد از کنترلر، همون نگاه اول کافیه تا بفهمیم برد کوچیک زیرش تقریبا کپی برابر اصل همونیه که تو کنترلر استیم دیده بودیم.

← دقیقا مثل قبل، پردازش‌های این ترک‌پد توسط میکروکنترلر ساخت شرکت Cirque انجام می‌شه.

مثل کنترلر استیم، روی این برد هم 7 تا نقطه تست (Test point) با برچسب مشخص قرار داده شده که عیب‌یابی و ارتباط مستقیم با برد رو برای تعمیرکارها خیلی راحت می‌کنه.

قطعه بعدی باتری لیتیوم‌پلیمری با ظرفیت 960 میلی‌آمپرساعت (3.85 ولت / 3.69 وات‌ساعت) هست. روش مدل B0PLH100 و یه QR Code بزرگ چاپ شده.

متأسفانه اسکن کردن این بارکد هیچ پیام مخفی یا جذابی نداشت و فقط شماره سریال باتری رو نشونمون داد: 3SMA2638404214.

عجیبه! این دقیقا همون رمزیه که روی چمدون‌های خودمون گذاشتیم!

تو کنترلر، چند تا آیسی مشابه با هدست و یه سری آیسی کاملا جدید پیدا کردیم:

← میکروکنترلر 32 بیتی با معماری ARM ساخت NXP Semiconductors.

← آرایه FPGA فوق کم‌مصرف ساخت Lattice Semiconductor.

← سنسور 6 محوره ترکیب ژیروسکوپ و شتاب‌سنج ساخت Invensense.

← حافظه فلش سریال 4 مگابیتی ساخت Micron.

رگولاتور ولتاژ خطی 800 میلی‌آمپری ساخت Texas Instruments.

آیسی شارژر باتری ساخت Texas Instruments.

← سوییچ USB 2.0 دو پورته ساخت ON Semiconductor.

آیسی‌های بیشتری که رو برد کنترلر هستن:

← ماتریس سیگنال مختلط برنامه‌پذیر ساخت Dialog Semiconductor.

← توسعه‌دهنده پورت‌های ورودی/خروجی (GPIO) 18 کاناله ساخت Texas Instruments.

← سوییچ توزیع توان قابل تنظیم ساخت ON Semiconductor.

← رگولاتور LDO ساخت Richtek (احتمالا).

مبدل کاهنده همزمان 2 آمپری ساخت Richtek.

مدارهای فرستنده/گیرنده بلوتوث.

حالا که هدست و کنترلرها رو کامل متلاشی کردیم، می‌ریم سراغ یکی از ایستگاه‌های پایه (Lighthouse). این مکعب مشکی چه رازهایی داره؟ بیا پیداش کنیم!

دوربین فروسرخمون رو روشن می‌کنیم و از پشت پنل شفاف فروسرخ یه نگاه به داخلش می‌ندازیم. یه آرایه درخشان از ال‌ای‌دی‌های فروسرخ و یه جفت لیزر موتوردار، تمام نور لازم برای این ایستگاه رو تأمین می‌کنن.

در حالی که تو آکیولس ریفت، یه دوربین فروسرخ و نرم‌افزار پردازش تصویر دنبال نورهای روی هدست می‌گردن، وایو برای ردیابی از یه سیستم کاملا متفاوت استفاده می‌کنه.

هر کدوم از این ایستگاه‌ها، اول با ال‌ای‌دی‌های فروسرخش یه فلاش می‌زنه تا شروع یه چرخه ردیابی رو اعلام کنه. بعد لیزرهای عمودی و افقی تو کل اتاق جارو می‌شن. اون سنسورهای نوری روی هدست و کنترلرها منتظر می‌مونن تا نور این لیزرها بهشون بخوره. کامپیوتر بر اساس ترتیب و زمان برخورد لیزر به سنسورها، موقعیت دقیق دست و سر تو رو با سرعت بالایی محاسبه می‌کنه.

وقتشه ایستگاه رو باز کنیم و ببینیم سخت‌افزارش چطور این تئوری‌های علمی رو پیاده می‌کنه. پشت دستگاه یه برچسب استاندارد ایمنی لیزر (Class 1 Laser Product) به همراه شماره مدل چاپ شده.

این استاندارد یعنی لیزرهای فروسرخ داخل این جعبه، تو محدوده مجاز و کاملا ایمن کار می‌کنن. به عبارت ساده‌تر، برخورد نور این لیزرها به چشم یا پوست هیچ خطری برات نداره.

با یه کیسه حرارتی و پیک قاب‌بازکن، به سرعت چند تا گیره و چسب‌های واشر دور پنل جلویی رو باز می‌کنیم تا پنل جدا بشه.

پنل جلویی به راحتی باز شد. حالا آماده می‌شیم برای یه کار سخت: بیرون کشیدن قطعات پیچیده از داخل این شاهکار اپتیکال. اما... تموم شد! شانس با ما یار بود و کل مجموعه قطعات به صورت یکپارچه داخل قاب ایستگاه نصب شده. فقط چهار تا پیچ ستاره‌ای رو باز می‌کنی و کل سیستم به راحتی میفته بیرون.

حالا می‌تونیم شبکه ال‌ای‌دی‌های فروسرخ، لیزرهای چرخشی روی موتور و یه فتودیود تکی رو ببینیم که وظیفه‌اش همگام‌سازی و سینک کردن این ایستگاه با اون یکی ایستگاه پایه‌ست.

آیسی‌های روی این بخش:

← درایور ماسفت ساخت ON Semiconductor.

← ماسفت (MOSFET).

بیا ببینیم چه چیپ‌هایی دارن به ایستگاه پایه Lighthouse قدرت می‌دن:

← میکروکنترلر 32 بیتی با معماری ARM ساخت NXP Semiconductors.

← رگولاتور ولتاژ خطی 800 میلی‌آمپری ساخت Texas Instruments.

← تراشه بلوتوث کم‌مصرف ساخت Broadcom.

← حافظه فلش سریال یک مگابیتی ساخت Macronix.

ترنسیور (فرستنده/گیرنده) RS-485/RS-422 ساخت STMicroelectronics.

درایور ال‌ای‌دی شانزده کاناله ساخت Texas Instruments.

← شیفت‌رجیستر 8 بیتی با خروجی سه‌حالته ساخت Texas Instruments.

ادامه آیسی‌های روی برد ایستگاه پایه:

← شتاب‌سنج 3 محوره ساخت STMicroelectronics.

← آرایه سیگنال مختلط برنامه‌پذیر ساخت Dialog Semiconductor.

← درایور دیود لیزری 800 میلی‌آمپری با خروجی سه‌گانه ساخت Renesas.

← درایور موتور براش‌لس سه‌فاز ساخت Texas Instruments.

نوسان‌ساز (Oscillator) برنامه‌پذیر پورت سریال ساخت Analog Devices.

سوییچ USB 2.0 دو پورته ساخت ON Semiconductor.

← ردیاب ولتاژ 3 ولتی ساخت ON Semiconductor.

و باز هم چیپ‌های بیشتر روی ایستگاه:

← آپ‌امپ (تقویت‌کننده عملیاتی) دوگانه ساخت STMicroelectronics.

← آپ‌امپ Rail-to-Rail تکی ساخت STMicroelectronics.

← مقایسه‌کننده تفاضلی ساخت Diodes Incorporated.

← بافر/درایور Hex ساخت Texas Instruments.

سوییچ توزیع توان ساخت ON Semiconductor.

سوییچ توزیع جریان 4 آمپری ساخت Texas Instruments.

← رگولاتور ولتاژ کاهنده 2 آمپری ساخت Texas Instruments.

و آخرین آیسی‌های این بخش:

← رگولاتور LDO هشتصد میلی‌آمپری ساخت Texas Instruments.

← رگولاتور LDO (3.3 ولت / 300 میلی‌آمپر) ساخت Diodes Incorporated.

امروز هر چی آرزوی راحتی تو تعمیرات داشتیم برآورده شد! موتورهای لیزری فقط با چهار تا پیچ ستاره‌ای T5 به شاسی وصل شدن و کابل فلتشون هم با یه کانکتور ZIF ساده به مادربرد متصله.

موتورها ساخت شرکت Nidec با شماره مدل B2044N01 هستن. این شرکت شاید خیلی اسمش آشنا نباشه، اما قبلا موتورهای فنش رو تو کالبدشکافی کینکت ایکس‌باکس وان و مک‌پرو دیده بودیم. با چیدن تمام قطعات ایستگاه پایه روی میز، کالبدشکافی امروز ما هم به پایان می‌رسه.

کالبدشکافی هدست واقعیت مجازی HTC Vive نشون داد که مهندسی این دستگاه چقدر ظریف و در عین حال تعمیرپذیره. اچ‌تی‌سی با طراحی ماژولار و استفاده از پیچ‌های استاندارد، کاری کرده که بشه این گجت رو با دردسر کمتری باز کرد. اگر از دیدن دل‌وروده تکنولوژی‌های جدید لذت می‌بری، حتما اپلیکیشن آیسی‌مدار رو نصب کن تا همیشه به جدیدترین بررسی‌های ما دسترسی داشته باشی. امتیاز تعمیرپذیری HTC Vive: 8 از 10 (عدد 10 یعنی راحت‌ترین حالت برای تعمیر).

← با وجود اینکه دستگاه فوق‌العاده پیچیده‌ست، اما هدست خیلی راحت و بدون آسیب دیدن باز می‌شه.

← بندهای روی سر و پدهای فومی صورت به راحتی جدا می‌شن و هیچ قطعه الکترونیکی خرابی‌پذیری توشون به کار نرفته.

← تو کل هدست، کنترلرها و ایستگاه‌های پایه از پیچ‌های استاندارد چهارسو و ستاره‌ای استفاده شده که ابزارشون همه‌جا پیدا می‌شه.

← استفاده از سخت‌افزار لمسی کنترلر استیم تو این دستگاه یعنی قطعات یدکیش خیلی راحت‌تر تو بازار پیدا می‌شن.

← تعداد قطعات خیلی زیاده و بعضیاشون هم به شدت ظریف هستن؛ بنابراین بدون داشتن یه راهنمای تعمیرات تخصصی، باز و بسته کردنش ریسک بالایی داره.

← از چسب خیلی کم استفاده شده، اما همون مقدار برای محکم کردن لنزها، قاب ایستگاه پایه و شبکه سنسورها به کار رفته که باز کردنشون رو سخت می‌کنه.