کالبدشکافی و بررسی قطعات کنترلر آکیولس تاچ

قبل از اینکه بریم سراغ باز کردن خود کنترلر، بیا یه نگاهی به کل سیستم آکیولس تاچ بندازیم که شامل این موارد می‌شه:

← یه سنسور ردیاب (Oculus Sensor) اضافه

← آداپتور مخصوص بازی Rockband

← دو تا کنترلر تاچ با قابلیت ردیابی دقیق انگشت‌ها و کلی دکمه مختلف

با استفاده از تکنولوژی دید در شب، یه نگاهی به کنترلرها میندازیم. در حالی که حلقه‌های پلاستیکی مشکی با چشم غیرمسلح کاملا ساده به نظر می‌رسن، دوربین مادون قرمز ما دو ردیف ال‌ای‌دی مخفی رو زیر این قاب‌ها به وضوح نشون می‌ده.

این ال‌ای‌دی‌ها دقیقا مثل همونایی که تو خود هدست هستن، با الگوهای خاصی چیده شدن تا سنسور آکیولس بتونه موقعیت و زاویه دقیق هدست و هر دو تا کنترلر رو تو فضا تشخیص بده.

جالبه بدونی به لطف طراحی نامتقارن این کنترلرها، سنسور به راحتی دست چپ و راست رو از هم تشخیص می‌ده؛ حتی اگه وسط یه بازی هیجانی دست‌هات رو ضربدری روی هم گذاشته باشی!

روی قاب یه فلش کوچیک کشیده شده که نشون می‌ده این کنترلر هم مثل خیلی از کنترلرهای دیگه، یه درپوش کشویی داره. درپوش باتری با یه آهنربای قوی سر جاش محکم شده و یه پد لاستیکی هم داره تا باتری رو سفت نگه داره و موقع تکون دادن دست، لق نزنه.

انرژی این دسته با یه باتری قلمی (AA) استاندارد تأمین می‌شه که خیلی راحت می‌تونی با باتری‌های شارژی جایگزینش کنی. این طراحی خیلی بهتر از اینه که یه باتری لیتیومی چسبیده داخل دستگاه باشه!

تو همین محفظه باتری، لیبل مشخصات و محل ساخت دستگاه (دوبلین) رو می‌بینیم و تقریبا مطمئنیم که زیر این برچسب یه دونه پیچ مخفی شده.

حدسمون درست بود؛ زیر برچسب پیچ مخفی پیدا کردیم، اما حتی با باز کردنش هم نتونستیم قاب رو جدا کنیم. باید دنبال یه راه ورودی دیگه بگردیم. به نظر می‌رسه قسمت بالایی دستگاه جای خوبیه. چون حس می‌کنیم با چسب محکم شده، کیسه حرارتی رو میاریم و یه کم گرما بهش می‌دیم.

وقتی سطح رویی دکمه‌ها رو با احتیاط بالا میاریم، با یه عالمه چسب و البته دلیل اصلی باز نشدن قاب مواجه می‌شیم: یه پیچ مخفی دیگه!

شاید هنوز کامل به داخل دستگاه نفوذ نکرده باشیم، اما حداقل یه چیزایی داره خودش رو نشون می‌ده: سوئیچ‌ها، یه پد فلزی و احتمالا اولین ال‌ای‌دی مادون قرمز.

بالاخره با باز کردن آخرین پیچ تورکس، کار قاب کناری تموم می‌شه. قاب رو جدا می‌کنیم و برای اولین بار می‌تونیم یه نگاه حسابی به قطعات داخلی بندازیم.

بردها خیلی فشرده و لایه‌لایه روی هم سوار شدن، اما همون اول چشممون به چیزی می‌خوره که شبیه یه موتور لرزشی خطی (Oscillator) به نظر می‌رسه.

بعد از باز کردن چندتا پیچ دیگه، متوجه می‌شیم لبه حلقه کنترلر با کلی چسب محکم شده؛ پس چاره‌ای نیست جز اینکه دوباره دست به دامن اهرم کردن بشیم. اینجا نیازی به گرما نیست، چون چسبش خیلی قوی نیست و با کمی دقت و استفاده از ابزار پلاستیکی باز می‌شه. کابل فلت نوار ال‌ای‌دی رو قطع می‌کنیم و مجموعه ال‌ای‌دی‌ها به راحتی جدا می‌شن.

جالبه که هر 22 تا ال‌ای‌دی مادون قرمز روی این فلت شماره‌گذاری شدن و حتی بارکد دارن. این یعنی احتمالا قطعات یدکیش به صورت رسمی راحت‌تر پیدا می‌شه!

به مسیرمون برای کالبدشکافی ادامه می‌دیم و اسکلت پلاستیکی محفظه باتری رو کامل بیرون می‌کشیم. یه کم که عمیق‌تر می‌شیم، یه برد توزیع برق کوچیک و بامزه پیدا می‌کنیم... اما متأسفانه نمی‌تونیم بدون استفاده از هویه درش بیاریم. آخه چرا مهندس‌ها اینجا از کانکتور استفاده نکردن و کابل‌ها رو مستقیم لحیم کردن؟!

علاوه بر یه سری قطعات غیرفعال روی این برد، چند تا پد لحیم‌کاری خالی هم می‌بینیم؛ شاید برای کسایی که دوست دارن روی ال‌ای‌دی‌ها تغییرات شخصی‌سازی شده انجام بدن.

کنار کانکتورهای مادربرد و سوکت موتور لرزشی، یه مجموعه نقطه‌تست (Test-point) شش‌ضلعی هم وجود داره که از زیر محفظه باتری قابل دسترسیه. درآوردن موتور لرزشی (Haptic) یه کم دردسر داره و باید با حرارت دادن و اهرم کردن، چسب‌های محکمش رو باز کنیم.

این روزها همه شرکت‌ها (از اپل تو گوشی‌ها و لپ‌تاپ‌هاش گرفته تا گوگل پیکسل و همین کنترلرهای واقعیت مجازی) دارن از این موتورهای لرزشی خطی استفاده می‌کنن تا حس لمس واقعی‌تری به کاربر بدن.

← آیسی Monolithic Power Systems MP3414DJ (مبدل افزاینده ولتاژ 1.8 آمپری)

به نظر می‌رسه مغز متفکر این کنترلر همین برد جوی‌استیکه؛ یه برد متراکم پر از چیپ‌های سیلیکونی و سوئیچ‌های مختلف. دو تا فنر نسبتا بزرگ هم برای دکمه‌های XY/AB تعبیه شده تا نرمی و سفتی دکمه‌ها دقیقا تنظیم باشه.

البته بعد از بررسی بیشتر و یه سوختگی کوچیک با هویه، متوجه شدیم که این فنرها فقط برای حس کلیک نیستن، بلکه بخشی از مدار حسگر خازنی دکمه‌ها رو کامل می‌کنن تا لمس انگشتت رو تشخیص بدن!

حالا بریم سراغ آیسی‌های روی این برد:

← چیپ بلوتوث و ارتباط 2.4 گیگاهرتزی Nordic Semiconductor

← کنترلر سنسور خازنی تک‌الکترود Analog Devices

← چیپ Invensense (ترکیب ژیروسکوپ و شتاب‌سنج 6 محوره)

← مبدل ولتاژ Analog Devices LT8330 با سوئیچ 1 آمپری

تو آخرین بخش، یه کابل فلت رو درمیاریم که کلی قطعه روش سوار شده. بیا ببینیم چیا روش هست:

← دو تا ال‌ای‌دی مادون قرمز دیگه که تعداد کل ال‌ای‌دی‌های هر کنترلر رو دقیقا به 24 تا می‌رسونه.

← یه ال‌ای‌دی نور مرئی که از بالای کنترلر دیده می‌شه و وضعیت دستگاه رو نشون می‌ده.

← سوئیچ مربوط به دکمه منو یا همون دکمه Oculus (بسته به اینکه کدوم کنترلر دستته).

← یه کنتاکت فنری برای پد رسانای قسمت استراحت‌گاه شست، که اون بخش رو هم به یه دکمه لمسی تبدیل می‌کنه.

همین ویژگی بهت اجازه می‌ده تو بازی لایک (Thumbs-up) نشون بدی که خب آپشن خیلی مهمیه!

کالبدشکافی ما با چیدن تمام قطعات، کابل‌ها و بردهای این کنترلر کنار هم به پایان رسید. یه معماری فوق‌العاده پیچیده که توی این فضای کوچیک جا گرفته بود.

یادت نره که ردیابی دقیق این دسته‌ها تا حد زیادی به همون سنسورها و سیستم صورت فلکی که تو خود هدست هم استفاده شده وابسته‌ست.

بررسی معماری داخلی این کنترلرها و مقایسه‌شون با رقبا نشون می‌ده که رقابت تو دنیای واقعیت مجازی چقدر جذاب و پیچیده شده.

همون‌طور که دیدی، کالبدشکافی این کنترلر پر از چالش‌های ریز و درشت بود. ما به تعمیرپذیری آکیولس تاچ امتیاز 5 از 10 رو می‌دیم (عدد 10 یعنی راحت‌ترین حالت تعمیر). تو تیم آیسی‌مدار همیشه سعی می‌کنیم این مسیرهای پیچیده رو برات ساده کنیم تا اگه نیاز به تعمیر داشتی، با خیال راحت دست به آچار بشی. حتما این مقاله رو برای دوستای گیمرت هم بفرست تا اونا هم با دل و روده این دسته‌های خفن آشنا بشن!

← نکته مثبت: تعویض باتری خیلی سریع و راحته و فقط یه درپوش آهنربایی سد راهته.

← نکته مثبت: کلا فقط از پیچ‌های تورکس T5 و T6 استفاده شده، پس درگیری خاصی با انواع پیچ‌گوشتی نداری.

← نکته منفی: برای رسیدن به قطعات داخلی باید با یه لایه ضخیم چسب دست و پنجه نرم کنی.

← نکته منفی: جوی‌استیک، پایه دکمه‌ها و اتصالات باتری مستقیم روی برد لحیم شدن و برای تعمیرشون حتما نیاز به مهارت لحیم‌کاری داری.

← نکته منفی: مسیر باز کردن دستگاه، باز کردن خارها و پیدا کردن پیچ‌های مخفی اصلا سرراست نیست و ممکنه حین کار به دستگاه آسیب بزنی.