کالبدشکافی نکسوس 6P: رازهای زیر شیشه دوربین و بدنه یکپارچه

حالا که مقدمات را پشت سر گذاشتیم، وقت آن است که به سراغ اصل مطلب برویم. قبل از اینکه دل و روده دستگاه را بیرون بریزیم، بد نیست نگاهی به مشخصات فنی این پرچمدار اندرویدی بیندازیم تا بدانیم با چه سخت‌افزاری روبرو هستیم:

← پردازنده 64 بیتی و هشت هسته‌ای Qualcomm Snapdragon 810 v2.1 با فرکانس 2.0 گیگاهرتز به همراه پردازنده گرافیکی Adreno 430

← دوربین اصلی 12.3 مگاپیکسلی با قابلیت فیلم‌برداری 4 کیلواهم، فوکوس لیزری و لرزشگیر الکترونیکی، در کنار دوربین سلفی 8 مگاپیکسلی

← صفحه‌نمایش 5.7 اینچی AMOLED با رزولوشن WQHD 2560 × 1440 و تراکم پیکسلی 518 ppi

← 3 گیگابایت حافظه رم LPDDR4 با گزینه‌های ذخیره‌سازی 32، 64 یا 128 گیگابایتی

درگاه ارتباطی و شارژ USB Type-C

سنسور اثر انگشت Nexus Imprint و هاب سنسورهای اختصاصی اندروید

← سیستم‌عامل پیش‌فرض Android 6.0 Marshmallow

شاسی تمام‌فلزی از جنس آلومینیوم آنودایز شده، یکی از اولین تجربه‌های جذاب در سری گوشی‌های نکسوس است که حس یک کالای بسیار باکیفیت را به تو منتقل می‌کند.

البته کاملا مطمئنیم که بدنه صاف و صیقلی این گوشی برای اسکیت‌سواری انگشتی ساخته نشده است، هرچند که ظاهرش حسابی وسوسه‌کننده است!

برآمدگی شیشه‌ای و بزرگ دوربین در پشت دستگاه، ظاهرا ترفند هواوی برای جا دادن ماژول دوربین 4 کیلواهم در این ضخامت کم بوده است. یک طراحی خاص که امضای ظاهری این مدل محسوب می‌شود.

وقتی از نزدیک‌تر به این بخش نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که شیشه محافظ لنز در دو لبه کناری قوس ملایم و زیبایی دارد که با انحنای بدنه به‌خوبی هماهنگ شده است.

اگر این گوشی را با برادر کوچک‌ترش یعنی نکسوس 5X مقایسه کنیم، نمایشگر بزرگ‌تر و پنل AMOLED با رزولوشن بالای 6P کاملا خودنمایی می‌کند و کیفیت تصویر چشمگیری دارد.

برای اینکه تنوعی داده باشیم، نکسوس 6P را در کنار نسل قبلی‌اش یعنی نکسوس 6 قدیمی هم قرار دادیم. ابعاد کلی آن‌ها تقریبا یکسان است و در نگاه اول از روبرو خیلی شبیه به هم به نظر می‌رسند.

با این حال، نکسوس 6P با ضخامت 7.3 میلی‌متر بسیار باریک‌تر از نکسوس 6 با ضخامت 10.06 میلی‌متری است. همچنین وزن آن به 178 گرم کاهش یافته که برای یک گوشی با بدنه فلزی عدد بسیار خوبی است.

یکی از قابلیت‌های جالب این گوشی این است که می‌تواند مثل یک پاوربانک عمل کند. یعنی اگر شارژ نکسوس 5X تو تمام شد، کافی است با یک کابل دو سر USB-C آن را به 6P وصل کنی تا شارژ شود!

البته هنوز تست نکرده‌ایم که اگر دو تا نکسوس 6P که هر دو 50 درصد شارژ دارند را به هم وصل کنیم چه اتفاقی می‌افتد، اما قابلیت شارژ معکوس در این معماری واقعا کاربردی است.

دقیقا مثل نکسوس 6، در قاب پشتی هیچ پیچ واضحی دیده نمی‌شود. اما تفاوت اینجاست که این بدنه کاملا یکپارچه است و قاب پشتی جداشونده‌ای در کار نیست.

سطح یکدست قاب پشتی فقط در قسمت پایین با یک پنل پلاستیکی کوچک شکسته شده است. مشخص است که رازی زیر آن نهفته است. پس کیسه حرارتی را روی آن می‌گذاریم تا چسب‌هایش نرم شود. با اعمال حرارت کافی، این نوار پلاستیکی به کمک ابزار بازکننده جدا می‌شود و چهار پیچ مخفی زیر آن خودشان را نشان می‌دهند.

یکی از این پیچ‌ها با یک برچسب نشانگر دستکاری (پلمپ گارانتی) پوشانده شده است. این یعنی باز کردن این دستگاه از همین نقطه گارانتی را باطل می‌کند.

دسترسی به پیچ‌های زیر نوار پلاستیکی پایین نسبتا ساده بود، اما شواهد نشان می‌دهد که زیر نوار شیشه‌ای دوربین هم پیچ‌هایی مخفی شده است.

مشکل اصلی اینجاست که این پنل دقیقا از شیشه‌ای ساخته شده که خیلی محکم سر جایش چسبیده و شدیدا مستعد شکستن است. باز کردن این قسمت اصلا کار راحتی نخواهد بود.

ما از باز شدن راحت نکسوس 5X خوشحال بودیم و امیدوار بودیم 6P هم همین‌طور باشد، اما ظاهرا در این مدل، هواوی ترجیح داده همه‌چیز را با چسب‌های بسیار قدرتمند محکم کند.

چسبندگی این شیشه آن‌قدر زیاد است که ابزارهای پلاستیکی ما هیچ کاری از پیش نمی‌برند. مجبوریم از یک تیغ کاتر لبه‌منحنی استفاده کنیم. یادت باشد در این مرحله استفاده از عینک ایمنی برای محافظت از چشم‌ها در برابر پرتاب خرده‌شیشه الزامی است.

بعد از چند دقیقه تلاش دلهره‌آور و استفاده از حرارت، بالاخره موفق می‌شویم شیشه را بلند کنیم و مجموعه اصلی گوشی را از قاب پشتی بیرون بکشیم.

با عبور از سد سخت چسب‌ها و شیشه‌ها، حالا نکسوس 6P از لاک خودش بیرون آمده و می‌توانیم داخلش را ببینیم. برخلاف گوشی‌های معمول که قاب پشت یا مجموعه نمایشگر آن‌ها جدا می‌شود، در این گوشی تمام قطعات داخلی به شکل یکپارچه و به صورت یک ماژول بزرگ از داخل قاب فلزی خارج می‌شوند و فقط آنتن NFC روی قاب باقی می‌ماند.

این نوع طراحی خبر خوبی برای تعمیرپذیری نیست. بیرون کشیدن کل قطعات به این شکل، ما را یاد طراحی‌های دردسرساز قدیمی می‌اندازد که دسترسی به قطعات ریز را سخت می‌کند.

اما نکته مثبت این است که حالا فقط یک کابل فلت ارتباطی برد ثانویه، بین ما و باتری غول‌پیکر دستگاه قرار دارد و می‌توانیم به سرعت سراغ آن برویم.

باتری این دستگاه واقعا عظیم است و با چسب زیادی در جای خود محکم شده است. اما دست‌کم برای رسیدن به آن مجبور نشدیم کل مادربرد را باز کنیم.

این سلول لیتیوم‌پلیمری با ولتاژ 3.82 ولت و انرژی 13.18 وات‌ساعت، ظرفیت اسمی 3450 میلی‌آمپرساعتی را در اختیار کاربر قرار می‌دهد.

برای اینکه درک بهتری از این ظرفیت داشته باشی، این باتری 230 میلی‌آمپرساعت از باتری نکسوس 6 و حدود 700 میلی‌آمپرساعت از باتری آیفون 6s پلاس بزرگ‌تر است.

در قدم بعدی، یکی از کوچک‌ترین بردهای ثانویه (ساب‌برد) که تا به حال دیده‌ایم را خارج می‌کنیم. این قطعه در واقع چیزی بیشتر از یک برد ساده برای سوکت USB-C نیست.

بعد از آن پروسه سخت باز کردن، دیدن این ماژولار بودن واقعا خوشحال‌کننده است. قرار گرفتن درگاه شارژ روی یک برد کوچک و ارزان‌قیمت، باعث می‌شود در صورت خرابی سوکت، نیازی به تعویض کل مادربرد نداشته باشی.

در سمت رویی این برد ثانویه، سخت‌افزارهای کنترلی و پین‌های فنری مخصوص آنتن LTE قرار گرفته‌اند که وظیفه برقراری ارتباطات را بر عهده دارند.

← آیسی کنترلر درگاه USB Type-C ساخت Texas Instruments مدل TUSB320

← سنسور اثر هال ساخت AKM Semiconductor مدل AK8789

← آیسی تیونر آنتن، احتمالا ساخت Skyworks سری SKYxxxx

در پشت این برد کوچک هم یکی از سه میکروفون حذف نویز گوشی به همراه چند پین اتصال دیگر برای موتور ویبره و اسپیکر تعبیه شده است.

به جستجوی خود در قسمت پایین گوشی ادامه می‌دهیم و به قطعه‌ای می‌رسیم که به نظر می‌رسد محفظه اسپیکر دستگاه باشد.

اسپیکرهای جلویی (استریو) در حال تبدیل شدن به امضای کاری گوگل در طراحی گوشی‌ها هستند و قبلا هم آن‌ها را در مدل‌هایی مثل نکسوس 9 و نکسوس 6 دیده بودیم.

دلیل استفاده از این نوع طراحی کاملا واضح است؛ وقتی اسپیکر رو به کاربر باشد، صدای واضح‌تر و بلندتری به گوش می‌رسد و تجربه تماشای ویدیو یا بازی بسیار جذاب‌تر می‌شود.

البته الان نمی‌توانیم درباره کیفیت صدای آن قضاوت کنیم؛ باید صبر کنیم تا قطعات را دوباره جمع کنیم و یک موسیقی روی آن پخش کنیم.

قطعه بعدی که از جایش خارج می‌شود، جک هدفون است. نکته جالب این است که این جک درون یک روکش لاستیکی کوچک پیچیده شده است. وجود این لاستیک عایق ممکن است نشانه‌ای از تلاش برای مقاوم‌سازی در برابر رطوبت باشد، اما به‌تنهایی نمی‌تواند تضمین‌کننده ضدآب بودن کامل دستگاه باشد.

با حرکت به سمت بالا، دوربین سلفی را بیرون می‌آوریم. این دوربین 8 مگاپیکسلی با دیافراگم ƒ/2.4، نسبت به دوربین نکسوس 5X ارتقا پیدا کرده، اما اندازه پیکسل‌هایش همان 1.4 میکرون باقی مانده است. چند عکس یادگاری از این قطعات جانبی می‌گیریم و آماده می‌شویم تا سراغ قلب تپنده گوشی برویم.

حالا که بیشتر قطعات جانبی از سر راه برداشته شده‌اند، می‌توانیم روی مادربرد تمرکز کنیم. خوشبختانه اینجا خبری از چسب نیست و فقط مقداری خمیر حرارتی روی چیپ‌ها زده شده تا گرما را دفع کند.

اما یک لحظه صبر کن؛ به نظر می‌رسد دوربین اصلی برخلاف دوربین سلفی که راحت جدا شد، مستقیما به برد لحیم شده است! این اتفاق جالبی نیست.

...یا شاید هم نه! اشتباه می‌کردیم. با اینکه برای دسترسی به دوربین اصلی حتما باید مادربرد را خارج کنی، اما فقط براکت فلزی دوربین به برد لحیم شده است و خود لنز با یک کانکتور ساده جدا می‌شود.

این دوربین 12.3 مگاپیکسلی از همان سنسور سونی و لنز ƒ/2.0 که در 5X دیدیم استفاده می‌کند. اما به لطف پردازنده قدرتمندتر اسنپدراگون 810، در این مدل می‌تواند ویدیوهای اسلوموشن را با سرعت 240 فریم بر ثانیه ثبت کند و از لرزشگیر الکترونیکی بهره ببرد.

اسپاجر را برمی‌داریم و به سراغ سنسور اثر انگشت Nexus Imprint می‌رویم که طراحی مربعی‌شکلی دارد.

مربعی؟ مگر وقتی از بیرون به گوشی نگاه می‌کردیم این سنسور گرد نبود؟

بله، مشخص شد که ماژول داخلی این سنسور کاملا متفاوت از چیزی است که از بیرون دیده می‌شود. ظاهر دایره‌ای شکل حسگر اثر انگشت فقط به خاطر برش گرد روی قاب پشتی بوده است، در حالی که خود ماژول کاملا مربع است.

احتمالا هواوی قصد داشته از همین ماژول در مدل‌های دیگر خودش هم استفاده کند و با این روش هزینه‌های تولید قطعات را کاهش داده است.

← سنسور اثر انگشت ساخت Fingerprints مدل FPC1020

← آیسی کنترلر اثر انگشت (احتمالا مدل FPC2050 از همین شرکت)

بوی سیلیکون به مشام می‌رسد! با آزاد شدن مادربرد و برداشتن شیلدهای محافظ الکترومغناطیسی، وقت آن است که ببینیم روی برد اصلی چه تراشه‌هایی نشسته‌اند:

← حافظه رم 3 گیگابایتی Micron مدل MT53B384M64D4NK-062 LPDDR4 که روی پردازنده هشت هسته‌ای Qualcomm Snapdragon 810 v2.1 قرار گرفته است.

← حافظه فلش 32 گیگابایتی سامسونگ از نوع eMMC 5.0

← آیسی مدیریت تغذیه ساخت Qualcomm (که در بسیاری از گوشی‌های 2015 از جمله نکسوس 5X استفاده شده بود)

← آیسی شارژ سریع Qualcomm SMB1351

آیسی ردیاب پوششی سیگنال ساخت Qualcomm

میکروکنترلر 32 بیتی با معماری Cortex-M4 و فرکانس 100 مگاهرتز ساخت ST Microelectronics

← آیسی تقویت‌کننده صدا ساخت Maxim Integrated

پشت مادربرد هم پر از قطعات و مدارات کنترلی است که عملکرد بخش‌های مختلف شبکه و تغذیه را کنترل می‌کنند:

← ماژول وای‌فای Broadcom 5G با پشتیبانی از استاندارد 802.11ac

← آیسی مدیریت تغذیه Qualcomm (مشابه چیزی که در HTC One M9 بود)

← کنترلر ارتباط نزدیک NFC ساخت NXP

← آیسی کدک صوتی ساخت Qualcomm

تراشه فرستنده/گیرنده فرکانس رادیویی Qualcomm

ماژول سوئیچ آنتن ساخت RF Microdevices

← تقویت‌کننده توان برای شبکه‌های LTE ساخت Skyworks

بیا نگاه دقیق‌تری به بخش دوم تراشه‌های ریزتر روی برد بیندازیم:

← رگولاتور سوئیچینگ کاهنده ولتاژ ON Semiconductor FAN53526UC89X با جریان 3 آمپر

← آیسی تغذیه نمایشگر (احتمالا ساخت Texas Instruments)

← مبدل کاهنده ولتاژ Texas Instruments TLV62084

← مبدل افزاینده ولتاژ Texas Instruments TPS61256A

آیسی مانیتورینگ ولتاژ و جریان خروجی Texas Instruments INA231

سوئیچ‌های آنالوگ مدل NLAS2750 و NCN1154 ساخت ON Semiconductor

← آیسی مقایسه‌گر ولتاژ Texas Instruments LMV7275

در بخش سوم، تراشه‌های مربوط به تقویت آنتن و ارتباطات رادیویی را بررسی می‌کنیم:

← تقویت‌کننده توان فرکانس رادیویی Qorvo مدل RF8117 ولت

← ماژول‌های تقویت‌کننده توان Qorvo مدل‌های RF7302 و RF7305

← سوئیچ آنتن Skyworks SKY15203

← سوئیچ 5 گیگاهرتزی و تقویت‌کننده کم‌نویز شبکه بی‌سیم Skyworks SKY85608-11

تقویت‌کننده سیگنال‌های مسیریابی (GPS و GLONASS) ساخت NXP Semiconductor مدل BGU80x9

و در نهایت بخش چهارم مربوط به سنسورهای اصلی روی برد است که وظیفه تشخیص موقعیت و محیط را بر عهده دارند:

← ژیروسکوپ و شتاب‌سنج 3 محوره Bosch Sensortec مدل BMI160

← سنسور فشار (فشارسنج) Bosch Sensortec مدل BMP280

← سنسور تشخیص نور محیط AMS مدل TMD27723

به پایان کالبدشکافی نکسوس 6P رسیدیم. طراحی یکپارچه این دستگاه باعث شده تا تعمیرات آن بسیار چالش‌برانگیز باشد. با اینکه بدنه خارجی حسابی محکم و مقاوم است، اما برای رسیدن به قطعات داخلی باید از سد شیشه‌ای دوربین عبور کنی که احتمال شکستنش بسیار بالاست. از طرفی، دسترسی به نمایشگر نیازمند باز کردن کامل تمام اجزای دستگاه است که کار را برای یکی از رایج‌ترین تعمیرات یعنی تعویض ال‌سی‌دی سخت می‌کند.

امیدوارم از این کالبدشکافی عمیق لذت برده باشی و دیدن معماری داخلی این گوشی برایت جذاب بوده باشد. اگر دوست داری دنیای تعمیرات موبایل و الکترونیک را حرفه‌ای‌تر دنبال کنی و با آموزش‌های بیشتر همراه باشی، حتما اپلیکیشن آیسی‌مدار را نصب کن و به جمع ما بپیوند.

← ساختار خارجی محکم، دوام رو بیشتر می‌کنه.

← وقتی مراحل سخت باز کردن تموم شد، باتری بلافاصله در دسترسه.

← باز کردن دستگاه بدون آسیب به شیشه دوربین خیلی سخته — هرچند غیرممکن نیست. به‌خاطر طراحی unibody، تعویض هر قطعه خیلی سخت می‌شه.

← مجموعه نمایشگر بدون رفتن از کل گوشی قابل تعویض نیست. این باعث می‌شه یکی از رایج‌ترین تعمیرات — صفحه خراب — سخت بشه.

← چسب محکم، پنل‌های پشت و باتری رو سر جاش نگه می‌داره.