کالبدشکافی گلکسی نوت ۷؛ راز اسکنر عنبیه چشم و باتری پرحاشیه سامسونگ

قبل از اینکه دست به آچار بشیم، بد نیست یه نگاهی به مشخصات ترکیبی و جذاب این فبلت بندازیم:

← نمایشگر خمیده 5.7 اینچی از نوع Super AMOLED با رزولوشن 2560 در 1440 (تراکم 518 پیکسل در اینچ) و محافظ Gorilla Glass 5.

← پردازنده قدرتمند Qualcomm Snapdragon 820 با 4 گیگابایت رم و پردازنده گرافیکی Adreno 530.

← دوربین اصلی 12 مگاپیکسلی با دیافراگم ƒ/1.7، لرزشگیر اپتیکال (OIS)، فوکوس خودکار Dual Pixel و فیلم‌برداری 4 کیلواهم؛ به همراه دوربین سلفی 5 مگاپیکسلی.

← حافظه داخلی 64 گیگابایتی که با کارت حافظه MicroSD تا 256 گیگابایت دیگه هم قابل ارتقاست.

اسکنر عنبیه چشم (Iris scanner) در کنار سنسور اثر انگشت.

قلم هوشمند S Pen، پورت جدید USB-C و البته جک دوست‌داشتنی هدفون (خدا رو شکر که هنوز حذف نشده!).

← گواهی IP68 برای مقاومت کامل در برابر آب و گردوغبار.

مثل همیشه از لبه پایینی گوشی شروع می‌کنیم، جایی که چند تا پورت مهم کنار هم ردیف شدن. از چپ به راست این موارد رو داریم: جک 3.5 میلی‌متری هدفون. پورت شارژ USB-C. سوراخ میکروفون اصلی. پنجره اسپیکر.

و آخری که اصلا پورت نیست، بلکه جایگاه اختصاصی قلم معروف S Pen هست. بیرون آوردن این قلم به نرمی بریدن یه کره گرم با چاقوست!

خبر خوب اینه که سامسونگ از اون گاف طراحی تو سری اول نوت 5 درس گرفته و حالا دیگه محاله بتونی قلم رو برعکس تو شیارش فرو کنی و گیرش بندازی. این یعنی پیشرفت!

با اینکه دستامون برای باز کردن گوشی خارش گرفته، اما یه لحظه مکث می‌کنیم تا قلم S Pen رو تست کنیم. تو همون نگاه اول متوجه می‌شیم که این قلم رقابت خیلی جذابی با قلم سرفیس و اپل پنسل داره.

قلم S Pen از اون دو تای دیگه کوچیک‌تر و جمع‌وجورتره (که راحت تو گوشی جا بشه)، اما با این حال نرخ نمونه‌برداری 360 هرتزی داره و می‌تونه 4096 سطح مختلف فشار رو تشخیص بده! این در حالیه که اپل پنسل 240 هرتزه و قلم سرفیس فقط 1024 سطح فشار رو می‌فهمه.

سامسونگ برای شخصی‌سازی بیشتر، دو تا نوک قابل تعویض برای قلم گذاشته: یه نوک نرم برای نوشتن روی شیشه صاف و یه نوک سخت‌تر برای وقت‌هایی که روی گوشی گلس محافظ نصب کردی.

اگه باز کردن قاب‌های چسبی و سرسخت سامسونگ یه ورزش المپیکی بود، قطعا تیم کالبدشکافی ما الان روی سکوی قهرمانی ایستاده بود! یه چند دقیقه‌ای به گوشی زمان می‌دیم تا iOpener کار خودش رو بکنه و چسب‌های زیر قاب شیشه‌ای پشتی حسابی نرم بشن.

حالا با یه پیک پلاستیکی لبه‌ها رو آزاد می‌کنیم. چسب‌ها مقاومت می‌کنن اما در نهایت با یه صدای "تق" قاب پشتی از شاسی جدا می‌شه. بالاخره تونستیم بریم داخل!

باز کردن این قاب شیشه‌ای کار به‌شدت ظریفیه و کوچک‌ترین فشار اضافه‌ای مساویه با یه قاب خردشده. راستش دلمون برای اون روزهایی که قاب گوشی‌ها پلاستیکی بود و با یه ناخن باز می‌شد، حسابی تنگ شده.

دیدن پیچ‌های استاندارد چهارسو همیشه مایه خوشحالیه! این پیچ‌های آشنا رو باز می‌کنیم تا به یه قطعه جذاب برسیم: کویل شارژ بی‌سیم.

شارژ بی‌سیم واقعا تکنولوژی راحتیه؛ وقتی بهش عادت کنی دیگه حوصله گشتن دنبال کابل رو نداری و فقط کافیه گوشی رو روی پد بذاری تا شارژ بشه.

به احتمال خیلی زیاد آنتن NFC هم تو همین ورق نازک سیم‌پیچ ادغام شده، چون قبلا هم این ترکیب رو تو گوشی‌های دیگه دیده بودیم. با برداشتن این لایه، تازه اولین نگاه کامل و واضح رو به قطعات داخلی نوت 7 می‌ندازیم.

اولین چیزی که توجهمون رو جلب می‌کنه، طراحی عجیب فلت باتریه! این فلت انقدر پیچ‌وخم داره که آدم با نگاه کردن بهش سرگیجه می‌گیره. خوشبختانه با یه حرکت ساده اسپاجر، این کانکتور باتری کج‌وکوله خیلی راحت از روی مادربرد جدا می‌شه و ایمنی کار بالا می‌ره. حالا که برق قطع شده، می‌تونیم عمیق‌تر بشیم. قطعه بعدی که درمیاریم: مجموعه اسپیکر پایینیه که آنتن دستگاه هم توش جاسازی شده.

نکته جالب اینجاست که مسیر خروج صدای اسپیکر، علاوه بر اون پنجره روی قاب، یه واشر لاستیکی و یه توری محافظ هم داره که مشخصا برای ضدآب کردن گوشی (استاندارد IP68) طراحی شدن.

وقتی سعی کردیم باتری رو با دست خالی دربیاریم، انگار باتری داشت بهمون می‌خندید! مجبور شدیم با تمام زوری که اسپاجرمون داشت بهش فشار بیاریم تا از شر چسب‌های محکمش خلاص بشیم.

این باتری 3500 میلی‌آمپری (13.48 وات‌ساعت)، به مراتب از باتری 10.45 وات‌ساعتی آیفون 6s Plus قوی‌تره، اما یه کوچولو از باتری 13.86 وات‌ساعتی برادر کوچیک‌ترش یعنی S7 Edge ضعیف‌تر عمل می‌کنه.

نکته عجیب اینه که جایگاه باتری نوت 7 با یه سری دیواره‌های تراش‌خورده روی شاسی محافظت شده تا هم یکپارچگی ساختاری گوشی رو بالا ببره و هم احتمالا تو بحث ضدآب بودن کمک کنه.

مادربرد رو می‌کشیم بیرون، در حالی که سه تا دوربین کوچیک بهش وصلن. دوربین‌های جلو و عقب که تو همه گوشی‌ها هستن، اما اون دوربین سوم دقیقا چیکار می‌کنه؟

اون دوربین، همون اسکنر جادویی عنبیه چشمه! این سیستم از دو بخش تشکیل شده: یه فرستنده مادون قرمز (IR blaster) که به‌صورت نامرئی چشمت رو روشن می‌کنه، و این سنسور که یه تصویر دقیق از عنبیه می‌گیره؛ امنیت این روش میگن از اثر انگشت هم بالاتره.

برای مقایسه، اسکنر عنبیه (سمت راست) رو کنار دوربین سلفی 5 مگاپیکسلی (سمت چپ) گذاشتیم. تو عکس ایکس‌ری هم می‌تونی جایگاه دقیق این دو تا دوربین رو وقتی داخل گوشی هستن ببینی.

حالا که مادربرد با ظرافت جدا شده، پنسمون رو ورمیداریم و دوربین اصلی و سنگین‌وزن رو برای بررسی دقیق‌تر زیر ذره‌بین می‌بریم. انگار قبلا این صحنه رو دیدیم! این دوربین دقیقا همون سنسور ساخت سونی هست که تو کالبدشکافی S7 و S7 Edge پیدا کرده بودیم. ...و این شباهت‌ها تا ریزترین آیسی‌های روی ماژول دوربین هم ادامه داره:

← حافظه فلش سریال Winbond Q32FWXGIG.

← ژیروسکوپ 2 محوره MEMS برای لرزشگیر اپتیکال ساخت STMicroelectronics مدل L2G2IS.

← درایور لرزشگیر اپتیکال (OIS) ساخت Renesas.

رسیدیم به بخش اصلی و خوشمزه ماجرا! به نظر می‌رسه سامسونگ فقط تو اسم‌گذاری محصولاتش یکپارچگی ایجاد نکرده، بلکه این چیپست هم تقریبا کپی برابر اصل همون بردیه که تو سری S7 دیده بودیم.

← رم 4 گیگابایتی LPDDR4 سامسونگ که به‌صورت لایه‌ای روی پردازنده Snapdragon 820 سوار شده.

← حافظه 64 گیگابایتی Universal Flash Storage 2.0 ساخت سامسونگ.

← ماژول چندحالته و چندبانده Avago.

← کنترلر NFC ساخت NXP با شماره PN67T.

ماژول فرانت‌اند و گیرنده تنوعی (Diversity Receive) ساخت Qorvo برای فرکانس‌های بالا.

کدک صوتی کوالکام و پردازنده صدا/ویس DSP Group.

← ماژول فرانت‌اند Murata.

پشت برد هم پر از چیپ‌های مهم و حیاتیه:

← ماژول وای‌فای سامسونگ 3420S7 G707A3 (که احتمالا تو دل خودش یه SoC وای‌فای Broadcom BCM4359 داره).

← آیسی کنترلر لمسی Wacom W9018 (برای قلم S Pen).

← چیپ ZF10 110630 0625 (احتمالا توسعه‌دهنده ورودی/خروجی ساخت NXP).

← آیسی‌های مدیریت تغذیه کوالکام PM8996 و PM8004.

تراشه پاکت ترکر (Envelope Tracker) کوالکام برای بهینه‌سازی مصرف انرژی آنتن.

فرستنده‌ها و گیرنده‌های فرکانس رادیویی کوالکام.

← گیرنده شارژ بی‌سیم IDT P9221S به همراه آیسی مدیریت تغذیه دوربین سامسونگ S2MPB02 و مدیریت تغذیه Maxim Integrated MAX77838.

بخش دوم شناسایی آیسی‌ها:

← کنترلر دکمه‌های لمسی خازنی ساخت Infineon مدل CY8CMBR3145.

← احتمالا پردازنده تصویر اختصاصی سامسونگ.

← آیسی مدیریت تغذیه سامسونگ S2MM005X01.

← آیسی مدیریت تغذیه Maxim Integrated MAX77854F.

آمپلی‌فایر صوتی Maxim Integrated MAX98506.

آیسی شارژ باتری Texas Instruments BQ25898S.

← سوییچ لود ON Semiconductor FPF3688.

بخش سوم شناسایی آیسی‌ها:

← فرستنده/گیرنده رادیو FM مدل RDA Microelectronics RDA6213.

← احتمالا ماژول سوییچ آنتن.

← آمپلی‌فایر کم‌نویز برای سیستم‌های موقعیت‌یابی ساخت NXP مدل BGU8103.

← آمپلی‌فایر کم‌نویز شبکه LTE ساخت NXP مدل BGS8H2.

آمپلی‌فایر کم‌نویز دیگه برای LTE ساخت NXP مدل BGS8L2.

و سومی هم ساخت NXP برای LTE با شماره BGS8M2.

← سوییچ فرکانس رادیویی SPDT ساخت Infineon مدل BGS12SN6.

بخش چهارم شناسایی آیسی‌ها (سنسورها):

← احتمالا سنسور ضربان قلب Maxim Integrated MAX86902.

← سنسور 3 محوره شتاب‌سنج/ژیروسکوپ STMicroelectronics LSM6DS3.

← سنسور فشار Bosch Sensortec BMP280.

← قطب‌نمای الکترونیکی 3 محوره AKM Semiconductor AK09916.

سنسور اثر هال Seiko Instruments S-5712CCDL1-I4T1U.

می‌ریم سراغ بخش پایینی؛ اینجا با یه جک هدفون ماژولار روبه‌رو می‌شیم که با یه واشر لاستیکی حسابی کیپ شده تا همزمان که موسیقی پلی می‌کنه، جلوی ورود آب رو هم بگیره.

این فبلت گواهی ضدآب داره؛ یعنی کاملا در برابر گردوغبار مقاومه و می‌تونه غوطه‌ور شدن زیر 1 متر آب رو به راحتی تحمل کنه.

پورت USB-C یه تازه‌وارد تو خانواده نوت محسوب می‌شه. هرچند دوطرفه بودنش عالیه، اما مهاجرت به کابل‌های جدید یه کم سخته. سامسونگ برای همین یه تبدیل Micro-USB به Type-C تو جعبه گذاشته تا کابل‌های قدیمیت بی‌استفاده نمونن.

برد پایینی رو درمیاریم! برخلاف اون چیزی که تو گوشی‌های قبلی دیده بودیم، این برد با یه فلت مستقیم و محکم به بالا وصل می‌شه که خیلی بهتر از اون فلت‌های تارعنکبوتی و شل‌وول قدیمیه. هیچ‌کس فلت‌های ضعیف رو دوست نداره!

شناسایی آیسی‌های برد پایینی:

← تیونر آنتن Qualcomm QFE2550.

← سنسور اثر هال Seiko Instruments S-5712CCDL1-I4T1U.

← احتمالا سنسور مجاورت Semtech SX9320.

اگه به لوله‌های حرارتی ظریف علاقه داری، نوت 7 ناامیدت نمی‌کنه. این سیستم پخش حرارت مسی همون سیستم "خنک‌کننده مایع" هست که عینش رو تو گلکسی S7 و Edge دیده بودیم.

کمی اون‌طرف‌تر، مقدار قابل‌توجهی چسب، یه کاور پلاستیکی رو روی محفظه قلم S Pen محکم کرده. این چسب احتمالا وظیفه داره جایگاه قلم رو در برابر نفوذ آب عایق کنه.

ما تو تعمیرات معمولا از چسب دل خوشی نداریم، اما این یه مورد برای ضدآب کردن خیلی مانعی برای تعمیر ایجاد نمی‌کنه.

داخل این محفظه، یه گیره ساده شیارهای قلم رو می‌گیره و یه ضربه‌گیر لاستیکی خاکستری از نوک قلم محافظت می‌کنه.

دکمه‌های تنظیم صدا یه کم پیچیده به نظر می‌رسن، اما این چیزا مانع کار ما نمی‌شه. با تکیه بر سال‌ها تجربه تو کار با پنس، می‌ریم سراغشون.

اول میکرو‌سوییچ‌ها درمیان، بعدش یه براکت تقویتی پر از واشرهای لاستیکی. دقیقا همون مکانیزم قبلی نیست، اما خیلی شبیه روش‌هاییه که سامسونگ قبلا هم استفاده کرده. اما... این دیگه چیه؟ روکش دکمه‌ها به شکل عجیبی "داخل" قاب بیرونی گیر افتادن و نمی‌تونیم درشون بیاریم!

آیا این یعنی شاسی گوشی دوجداره است؟ آیا این یه ترفند برای ضدآب کردنه؟ یا صرفا برای مقاومت شاسی این کار رو کردن؟ حدس تو هم به اندازه حدس ما می‌تونه درست باشه.

دیگه تقریبا چیزی روی شاسی نمونده، و آخرین قطعه‌ای که تسلیم ما می‌شه، این مجموعه سنسورهای جلوییه که شامل ایناست:

← چراغ ال‌ای‌دی وضعیت (نوتیفیکیشن).

← فرستنده مادون قرمز (IR blaster) برای فعال کردن اسکنر عنبیه.

یادته سنسور اسکنر عنبیه رو روی مادربرد دیدیم؟ این قطعه همون نور مادون قرمزی رو تولید می‌کنه که باعث می‌شه عنبیه چشمت تو تاریکی هم برای سنسور قابل خوندن باشه.

← احتمالا سنسور مجاورت ساخت AMS مدل TMD4904.

و بالاخره رسیدیم به لحظه‌ای که منتظرش بودی؛ تصویر چیدمان نهایی تمام قطعات گلکسی نوت 7 در یک قاب.

امتیاز تعمیرپذیری سامسونگ گلکسی نوت 7: 4 از 10 (عدد 10 یعنی راحت‌ترین حالت برای تعمیر). کالبدشکافی این فبلت به ما نشون داد که سامسونگ برای ضدآب کردن و جا دادن این همه تکنولوژی تو یه قاب شیشه‌ای، مجبور شده تعمیرپذیری رو حسابی فدا کنه. باز کردن این گوشی مهارت بالایی می‌خواد و برای هر کسی توصیه نمی‌شه. تیم آیسی‌مدار همیشه تلاش می‌کنه پیچیده‌ترین دستگاه‌ها رو برات کالبدشکافی کنه؛ اگه این مقاله برات جالب بود، لینک اپلیکیشن آیسی‌مدار رو حتما برای دوستای تعمیرکارت بفرست تا اونا هم از این اطلاعات دست‌اول استفاده کنن.

← خیلی از قطعات به صورت ماژولار طراحی شدن و می‌شه اون‌ها رو جداگانه تعویض کرد.

← مسیردهی بهتر فلت‌ها باعث شده بتونیم برد شارژ رو بدون نیاز به باز کردن کل نمایشگر تعویض کنیم.

← برای درآوردن باتری نیازی نیست اول مادربرد رو باز کنی، اما چسب به‌شدت قوی باتری و قاب شیشه‌ای چسبیده به پشت، تعویضش رو خیلی سخت کرده.

← شیشه‌ای بودن پشت و روی گوشی یعنی دو برابر خطر شکستگی؛ تازه چسب محکم قاب پشتی، ورود به دستگاه رو به یه کابوس تبدیل می‌کنه.

← به خاطر خمیده بودن صفحه نمایش، تعویض گلس رویی بدون آسیب زدن به خود ال‌سی‌دی تقریبا غیرممکنه.