کالبدشکافی مک مینی ۲۰۱۲؛ نگاهی به درون کامپیوتر جمع‌وجور اپل

همیشه می‌گن چیزای خوب تو بسته‌بندی‌های کوچیک میان و این مک مینی دقیقا مصداق همین حرفه. بیاید قبل از اینکه دل و روده‌اش رو بریزیم بیرون، نگاهی به سخت‌افزار قدرتمندی که تو این فضای کوچیک جا شده بندازیم.

← پردازنده دو هسته‌ای Intel Core i5 با فرکانس 2.5 گیگاهرتز یا نسخه چهار هسته‌ای Core i7 با فرکانس 2.3 گیگاهرتز.

← هارد دیسک 500 گیگابایتی یا 1 ترابایتی، با قابلیت ارتقا به درایو فیوژن 1 ترابایتی یا حافظه SSD. البته می‌شه یه هارد یا SSD دوم هم با استفاده از کیت مخصوص بهش اضافه کرد.

← رم 4، 8 یا 16 گیگابایتی از نوع DDR3 SDRAM.

← پردازنده گرافیکی مجتمع Intel HD Graphics 4000.

پورت‌های کاربردی و پرسرعت تاندربولت (Thunderbolt) و HDMI برای تصویر و انتقال داده.

← درگاه خواندن کارت حافظه SDXC.

یادت باشه این مک مینی هم درست مثل نسل قبلی خودش، هیچ درایو نوری یا همون دی‌وی‌دی رامی نداره و کاملا متکی به فضای دیجیتاله.

طراحی ظاهری این مدل حسابی آشناست و تکرار همون زبان طراحی همیشگیه. اپل تصمیم گرفته به ترکیب برنده‌اش دست نزنه و از همون شماره مدل A1347 که در نسخه‌های 2010 و 2011 دیدیم استفاده کنه. وقتی به پشت دستگاه نگاه می‌کنیم، چینش پورت‌ها دقیقا مشابه مدل سال گذشته است و همه‌چیز سر جای خودشه:

← پورت شبکه گیگابیتی 10/100/1000BASE-T Ethernet.

← پورت FireWire 800 برای اتصال دستگاه‌ها و تجهیزات قدیمی‌تر.

← پورت HDMI برای خروجی تصویر.

← پورت تاندربولت که هم برای انتقال پرسرعت اطلاعات و هم به‌عنوان Mini DisplayPort استفاده می‌شه.

چهار عدد پورت USB 3.0 که نسبت به پورت‌های USB 2.0 نسل قبل یه ارتقای عالی و کاربردی به حساب می‌آد.

← درگاه کارت‌خوان SDXC.

اول از همه باید بریم سراغ درپوش پایینی دستگاه. باز کردنش به طرز عجیبی ساده و لذت‌بخش است! فقط با یک چرخش ساده درپوش زیرین، به داخل دستگاه دسترسی پیدا می‌کنیم. این یعنی یه امتیاز مثبت بزرگ برای تعمیرپذیری و ارتقای راحت قطعات.

بهترین خبر اینه که رم‌ها قابل ارتقا هستن! چیزی که تو مک‌های جدیدتر متأسفانه دیگه نمی‌بینیم و حسابی دلمون براش تنگ شده بود. این نسخه از مک مینی به رم‌های DDR3 از نوع PC3-12800 مجهز شده که خیلی راحت می‌تونی ارتقاشون بدی.

دیدن یک محصول از اپل که کاربر بتونه به‌راحتی رم اون رو تعویض یا ارتقا بده، واقعا حس خوبی داره و نشون می‌ده این دستگاه برای استفاده طولانی‌مدت طراحی شده.

ما عاشق فن‌هایی هستیم که راحت باز می‌شن و خوشبختانه مک مینی تو این زمینه ناامیدمون نمی‌کنه. دسترسی راحت به فن یعنی اینکه تمیز کردن گرد و غبار دوره‌ای هیچ دردسری نداره و می‌تونی همیشه سیستم خنک‌کننده‌ات رو تو بهترین و خنک‌ترین حالت ممکن نگه داری. برای تمیز کردن و بیرون آوردن این فن فقط کافیه چند تا پیچ ساده رو باز کنی تا قطعه به‌طور کامل از جاش دربیاد.

حالا قاب محافظ فن رو برمی‌داریم تا بتونیم با دقت به صفحه آنتن وای‌فای دسترسی پیدا کنیم. طراحی این بخش به قدری شبیه به دو نسل قبلیه که آدم شک می‌کنه نکنه اپل فقط سخت‌افزار داخلی رو عوض کرده! بورد آنتن و شبکه محافظش دقیقا مشابه نسخه‌های پیشین طراحی شدن و هیچ تغییری نکردن.

اینجا همون جاییه که باید از ابزار مخصوص خروج مادربرد مک مینی استفاده کنیم. این میله فلزی U شکل بهمون کمک می‌کنه بدون آسیب زدن به قطعات، بورد رو به بیرون بکشیم.

نحوه کار با این ابزار خیلی جالبه؛ دو سر ابزار رو تو سوراخ‌های مشخص شده روی مادربرد قرار می‌دیم و با یه فشار اهرمی ملایم، کل مجموعه مادربرد به‌راحتی از جاش آزاد می‌شه.

اولین قطعه‌ای که بعد از بیرون آوردن مادربرد جدا می‌کنیم، مجموعه اسپیکر داخلی دستگاهه. نکته جالب اینه که کابل اسپیکر به‌صورت در هم تنیده و پیچ‌خورده طراحی شده. این کار احتمالا برای کاهش تداخلات الکترومغناطیسی (EMI) انجام شده تا همون صدای استارتاپ کلاسیک اپل همیشه صاف و بدون نویز به گوش برسه.

بورد وای‌فای با شماره مدل BCM94331PCIEBT3B در برابر اسپاجر ما هیچ شانسی نداره و خیلی راحت از روی مادربرد جدا می‌شه تا مک مینی رو کاملا بی‌سیم کنیم! با برداشتن شیلدهای محافظ، می‌تونیم نگاهی دقیق‌تر به تراشه‌های روی بورد ارتباطات بندازیم:

← تراشه Broadcom 802.11 a/b/g/n برای ارتباط وای‌فای.

← فرستنده بلوتوث نسخه 4.0 از برند Broadcom.

← ماژول وایرلس شبکه SiGe 2304A Dual Band.

← تراشه SiGe 2598L.

قطعه P2303A TUB2P.

← تراشه 7871 1228 C6050.

مرحله بعدی، باز کردن هیت‌سینک یا همون خنک‌کننده پردازنده است. اپل باز هم از همون طراحی بومرنگ‌شکل معروفش برای هیت‌سینک استفاده کرده که اتفاقا کارایی خیلی خوبی تو دفع حرارت از این فضای بسته و متراکم داره.

طراحی این بخش به‌قدری شبیه مدل 2011 هست که احتمال می‌دیم حتی بشه قطعات سیستم خنک‌کننده اون مدل رو روی این نسخه هم نصب کرد! البته ما امتحانش نکردیم ولی احتمالش زیاده.

چندین پیچ و کابل‌های آنتن که با دقت دور هم پیچیده شدن، شیلد پنل پورت‌های پشتی (I/O) رو به مادربرد متصل نگه داشتن. فقط کافیه پیچ‌گوشتی تورکس T6 رو برداریم، پیچ‌ها رو باز کنیم و بعد از آزاد کردن مسیر کابل‌ها، این شیلد فلزی رو به‌طور کامل جدا کنیم.

حالا که مادربرد کاملا لخت شده، بریم سراغ معرفی بازیکن‌های اصلی روی این بورد سبزرنگ:

← کنترلر صوتی Cirrus Logic 4206B.

← کنترلر هاب یو‌اس‌بی SMSC.

← تراشه Broadcom BCM57765 که هم شبکه گیگابیتی و هم کارت‌خوان رو کنترل می‌کنه.

← کنترلر پورت تاندربولت Intel L232TB45.

چیپ LSI L-FW643E-2.

← فیلتر DELTA 8904C-F.

مادربرد رو برمی‌گردونیم تا تراشه‌های پشت اون رو هم بررسی کنیم:

← هاب کنترلر پلتفرم Intel HM77 SLJ8C.

← مغز متفکر دستگاه: پردازنده دو هسته‌ای Intel V227C254 Core i5 با فرکانس 2.5 گیگاهرتز.

← سنسور دمای سیستم SMSC 1428-7.

← تبدیل‌کننده سطح ولتاژ HDMI/DVI مدل Parade PS8401A.

یک فیلتر دیگه از نوع DELTA 8904C-F.

← تراشه LM4FS1AH.

تو قسمت انتهایی مک مینی، هارد دیسک دستگاه با ظرافت خاصی جاسازی شده. مدلی که دست ماست، به یک هارد 500 گیگابایتی ساخت شرکت هیتاچی (Hitachi) مجهز شده. نکته مهم اینه که این مک مینی یکی از اولین دستگاه‌های اپل بود که با قابلیت فیوژن درایو (Fusion Drive) به بازار معرفی شد.

این تکنولوژی هوشمند، ترکیب یک هارد مکانیکی با یک SSD پرسرعت بود که سیستم‌عامل فایل‌های پراستفاده رو روی بخش سریع‌تر ذخیره می‌کرد تا سرعت کلی سیستم به‌طور چشمگیری بالا بره.

حالا وقتشه که منبع تغذیه یا همون پاور مک مینی رو از جاش دربیاریم. شاید تکراری به نظر برسه، اما طراحی پاور هم دقیقا مشابه مدل سال گذشته است. انگار اپل به یه فرمول طلایی رسیده و نیازی به تغییرش ندیده.

البته این تکرار طراحی اصلا چیز بدی نیست؛ چون باعث شده مک مینی همچنان یکی از تعمیرپذیرترین دستگاه‌هایی باشه که اپل تا حالا تولید کرده و باز کردنش قلق عجیبی نداشته باشه.

مثل نسخه قبل، این منبع تغذیه توان 85 واتی رو برای دستگاه تأمین می‌کنه؛ دقیقا هم‌اندازه توانی که آداپتورهای مک‌بوک پرو 15 یا 17 اینچی ارائه می‌دن.

ما خیلی کنجکاو بودیم که ببینیم آیا کیت ارتقای هارد دوم که برای مدل‌های قبلی استفاده می‌شد، روی این مدل 2012 هم جواب می‌ده یا نه. پس تصمیم گرفتیم عملا تستش کنیم!

با استفاده از آموزش‌های قبلی، کیت رو نصب کردیم و در کمال تعجب دیدیم که همه‌چیز بی‌نقص و دقیق سر جای خودش قرار می‌گیره. بعد از بستن دوباره دستگاه، مک مینی رو روشن کردیم و بله! دستگاه با 50 درصد فضای ذخیره‌سازی بیشتر بدون هیچ مشکلی بوت شد. این یعنی قابلیت ارتقای این دستگاه واقعا فوق‌العاده است.

خب، به انتهای این سفر جذاب به داخل مک مینی 2012 رسیدیم. تیم آیسی‌مدار همیشه از دیدن دستگاه‌هایی که دست کاربر رو برای ارتقا باز می‌ذارن لذت می‌بره. این کامپیوتر با امتیاز 8 از 10 برای تعمیرپذیری، نشون داد که هم جمع‌وجوره و هم به‌شدت تعمیرپذیر. مرسی که تا اینجا همراهمون بودی؛ حتما نظرت رو درباره معماری داخلی این مدل برامون بنویس!

← هیچ پیچ عجیب و غریب یا اختصاصی داخل این دستگاه استفاده نشده و ابزارهای استاندارد برای باز کردنش کافی هستن.

← ارتقای رم و هارد دیسک بسیار ساده است و حتی می‌تونی یک درایو دوم هم بهش اضافه کنی.

← هیچ خبری از چسب برای اتصال قطعات داخلی نیست و همه‌چیز با پیچ و گیره محکم شده.

← پردازنده مستقیما روی مادربرد لحیم شده و کاربر نمی‌تونه اون رو ارتقا بده.

← با اینکه تعویض منبع تغذیه کار خیلی سختی نیست، اما برای رسیدن بهش مجبوری تقریبا تمام قطعات داخلی دستگاه رو باز کنی.