کالبدشکافی سرفیس بوک مایکروسافت؛ معماری دوگانه و لولای شگفت‌انگیز

قبل از اینکه ابزارها رو به دست بگیریم، بیا یه نگاه سریع به مشخصات فنی این دستگاه هیبریدی بندازیم تا بدونیم قراره با چی روبه‌رو بشیم:

← صفحه نمایش 13.5 اینچی PixelSense با قابلیت چند لمسی و رزولوشن 3000 در 2000 (تراکم پیکسلی 267)

← پردازنده نسل ششم Intel Core i5 همراه با پردازنده گرافیکی مجزای انویدیا (NVIDIA)

← 8 گیگابایت حافظه رم

← حافظه داخلی 128 گیگابایتی از نوع SSD

پشتیبانی از وای‌فای 802.11ac و بلوتوث نسخه 4.0

دوربین اصلی 8 مگاپیکسلی با قابلیت فیلم‌برداری 1080p و دوربین سلفی 5 مگاپیکسلی

← قلم نوری Surface Pen با پشتیبانی از 1024 سطح فشار

سمت راست بخش کیبورد، یه پورت Mini DisplayPort و پورت شارژ اختصاصی مایکروسافت یعنی SurfaceConnect قرار گرفته.

نکته جالب اینه که جک 3.5 میلی‌متری هدفون برخلاف اکثر لپ‌تاپ‌ها، روی خود صفحه نمایش (بخش تبلت) قرار داره. این یعنی وقتی تبلت رو جدا می‌کنی بازم می‌تونی موزیک گوش بدی، هرچند قرار گرفتنش تو لبه بالایی دستگاه یکم عجیبه!

لبه سمت چپ هم میزبان دو تا پورت USB 3.0 سایز کامل و یه درگاه کارت‌خوان SD هست.

معمولا برای جدا کردن تبلت از کیبورد تو این دستگاه‌ها، باید کل سیستم رو خاموش کنی. اما سرفیس بوک اینجوری نیست!

البته یه دردسر کوچیک وجود داره؛ وقتی شارژ باتری خیلی کم باشه، سرفیس بوک اجازه جدا کردن صفحه رو نمی‌ده و مجبورت می‌کنه اول دستگاه رو خاموش کنی تا قفل نرم‌افزاری باز بشه.

یکی از بزرگ‌ترین تفاوت‌های سرفیس بوک با بقیه رقبا اینه که تو حالت عادی می‌تونی خیلی سریع و بدون قطع شدن کارات، صفحه نمایش رو از کیبورد جدا کنی. حالا که صفحه رو جدا کردیم، بد نیست بدونیم می‌شه اون رو برعکس هم روی کیبورد سوار کرد!

مایکروسافت این حالت برعکس رو برای طراح‌ها و هنرمندها در نظر گرفته تا بتونن از دستگاه مثل یه بوم نقاشی دیجیتال استفاده کنن.

وقتی صفحه نمایش رو از پایه جدا می‌کنیم، می‌تونیم کانکتورهای داک و نوشته‌های ریز استانداردهای نظارتی رو روی لبه پایینی تبلت ببینیم.

← تبلت برای اتصال به کیبورد و دریافت برق، از همون پورت استاندارد SurfaceConnect استفاده می‌کنه.

این طراحی یعنی می‌تونی کابل شارژ رو مستقیما به خود صفحه نمایش وصل کنی و وقتی از کیبورد جداست، اون رو به صورت مستقل شارژ کنی.

با نگاه کردن به حاشیه بالایی صفحه نمایش، با یه لشکر از سنسورها روبه‌رو می‌شیم. دقیقا مثل سرفیس پرو 4، پنل جلویی این دستگاه هم میزبان یه سنسور مادون قرمز (IR)، دوربین 5 مگاپیکسلی، میکروفون و سنسور تشخیص نور محیطه.

تو قاب پشتی تبلت هم یه دوربین 8 مگاپیکسلی با قابلیت فیلم‌برداری 1080p و یه میکروفون دیگه قرار داره که ترکیب سخت‌افزاریش کاملا شبیه برادر کوچیک‌ترش هست.

با این‌همه سنسور و دوربین، انگار دستگاه داره تمام حرکات ما رو زیر نظر می‌گیره! باید خیلی مراقب باشیم موقع باز کردن دستگاه به این قطعات ظریف آسیبی نرسه.

ما راه باز کردن این صفحه نمایش رو خوب بلدیم. با اینکه این شیشه بزرگ‌تره و به نظر انعطاف‌پذیرتر میاد، اما رمز عبور برای ورود بهش همون آی‌اوپنره. باید حسابی لبه‌ها رو گرم کنیم. ضخامت این شیشه فقط 0.4 میلی‌متره، دقیقا هم‌اندازه شیشه سرفیس پرو 4!

داشتن تجربه تو باز کردن این دستگاه‌ها اصلا از استرسمون کم نمی‌کنه. سری سرفیس پیشرفت‌های زیادی کرده، اما واقعا دلمون می‌خواد اپل و مایکروسافت یه فکر اساسی برای نحوه باز کردن دستگاه‌هاشون بکنن. یه اشتباه کوچیک کافیه تا این شیشه نازک خرد بشه و تیکه‌هاش به هوا بپره.

ما هیچ‌وقت یه دستگاه رو از روی ظاهرش قضاوت نمی‌کنیم، برای همین بی‌صبرانه منتظر بودیم زیر این پنل رو ببینیم. به‌محض بلند کردن شیشه، دو تا کابل رو می‌بینیم که صفحه نمایش رو به مادربرد وصل کردن. خوشبختانه این کابل‌ها روی یه لبه قرار دارن؛ یعنی می‌تونیم صفحه رو مثل یه کتاب باز کنیم و خیلی راحت کانکتورهای فشاریشون رو جدا کنیم.

اما خبر بد اینه که این کابل‌ها مستقیم می‌رن زیر مادربرد! با یه نگاه می‌شه فهمید که مادربرد به صورت برعکس نصب شده. یه کانال کوچیک برای فن هم این وسط دیده می‌شه که با فوم‌های روی قاب پشتی چفت می‌شه تا جریان هوا رو دقیقا به مسیر درست هدایت کنه.

پیدا کردن این فن تو این لحظه خیلی به موقع بود، چون فهمیدن اینکه مادربرد برعکسه حسابی داغمون کرد و نیاز داشتیم یکم خنک بشیم!

با کنار زدن شیلد محافظ روی پنل تصویر، متوجه می‌شیم چیپست‌های استفاده‌شده خیلی شبیه به پنل سرفیس پرو 4 هستن:

← درایور ردیف تاچ‌اسکرین از برند N-trig مدل DS-D5000 (احتمالا)

← درایور خط تاچ‌اسکرین N-trig مدل DS-A5048 (احتمالا)

← کنترلر زمان‌بندی تصویر Novatek مدل NT71394MBG

← حافظه فلش سریال NOR با ظرفیت 4 مگابیت از Macronix

تولیدکننده ولتاژ گاما برای LCD مدل BD81028 از شرکت Rohm

آیسی تغذیه نمایشگر Rohm مدل BD8184MUV

یه لایه فوم نازک رو کنار می‌زنیم و حدسمون به یقین تبدیل می‌شه؛ مادربرد واقعا وارونه نصب شده! قسمت صافش رو به بالاست و تمام کانکتورها و تراشه‌ها رفتن اون زیر.

منطقی‌ترین دلیلی که برای این نوع طراحی به ذهنمون می‌رسه اینه که مایکروسافت می‌خواسته یه سطح صاف و یکدست پشت صفحه نمایش ایجاد کنه تا این پنل بزرگ و انعطاف‌پذیر، تکیه‌گاه محکمی داشته باشه و خم نشه.

نکته عجیب‌تر اینه که این مادربرد تقریبا کل فضای شاسی رو اشغال کرده و یه شکل هندسی خیلی پیچیده و ترسناک به خودش گرفته. بدتر از همه اینکه هیچ اثری از کانکتورهای قطعات جانبی روی این سمت برد دیده نمی‌شه. حداقل ماژول دوربین‌ها بدون دردسر بیرون میاد. بیا ببینیم زیر اون چه خبره.

در حالی که دوربین پشتی خیلی راحت و بی‌دردسر جدا می‌شه، بقیه سنسورها انگار پشت میله‌های زندان (زیر مادربرد) گیر افتادن و برای آزاد کردنشون باید یکم بیشتر تلاش کنیم. بیا از چپ به راست قطعات این بخش رو معرفی کنیم:

← سنسور تشخیص نور محیط

← فرستنده مادون قرمز

← دوربین مادون قرمز

← دوربین سلفی جلویی

چراغ ال‌ای‌دی نشانگر حریم خصوصی (نشون‌دهنده روشن بودن دوربین)

میکروفون

وقتشه یکم عملیات حفاری روی این سرفیس انجام بدیم! دوربین جلو و سنسور مادون قرمز هم به شاسی چسبیدن و هم زیر مجموعه مادربرد گیر کردن، به همین خاطر اهرم کردن و درآوردنشان قلق خاصی می‌خواد. تو قدم بعدی باید با کوهی از چسب‌های مزاحم بجنگیم و با دقت، گره کور کانکتورها رو یکی‌یکی باز کنیم.

وقتی به جک هدفون می‌رسیم، متوجه می‌شیم این قطعه هم با یه کابل خیلی بلند به زیر مادربرد وصل شده که کار رو حسابی سخت می‌کنه.

با یکم ترفند و ظرافت بالاخره کانکتورهای اسپیکر رو آزاد می‌کنیم. حالا می‌تونیم این کابوس مهندسی یعنی مادربرد عجیب‌وغریب رو بالا بیاریم و از شاسی خارج کنیم.

این از اون مادربردهاییه که فقط مهندس طراحش می‌تونه دوستش داشته باشه! طراحی به‌شدت پیچیده و پردردسری داره.

برای اینکه بتونیم از این مادربرد عکس‌های خوبی بگیریم و تراشه‌ها رو بررسی کنیم، اول باید کار طاقت‌فرسای جدا کردن کابل‌ها رو شروع کنیم. باورت نمی‌شه چقدر کابل به این برد وصله!

این طراحی ماژولار نشون می‌ده که اگه یکی از کابل‌های رابط خراب بشه، تعویضش خیلی ارزون تموم می‌شه. اما از طرف دیگه، اگه خود مادربرد نیاز به تعویض داشته باشه (که خرابی شایع‌تری هست)، تعمیرکار باید ساعت‌ها وقت صرف باز کردن این‌همه کابل کنه.

حالا که مادربرد رو برگردوندیم، اول فن براش‌لس 0.5 آمپریش رو بیرون می‌کشیم. ما بی‌صبرانه منتظریم تا تراشه‌ها رو ببینیم، برای همین هیت‌سینک بزرگ و پهنی که روی برد پهن شده رو هم باز می‌کنیم.

سیستم خنک‌کننده سرفیس بوک یکم شبیه اون صفحه مسی بزرگیه که روی باتری سرفیس پرو 4 دیده بودیم، با این تفاوت که اینجا وظیفه‌ش خنک کردن سیلیکون (تراشه‌ها) هست، نه باتری لیتیومی.

تو بخش تبلت، یه لوله انتقال حرارت (Heat pipe) بزرگ وجود داره که یه کانال هوا می‌سازه. فن با استفاده از این کانال، گرمای تولیدشده توسط پردازنده و قطعات مهم رو به بیرون هدایت می‌کنه.

بعد از اینکه دوربین جلو و دوربین مادون قرمز مدت‌ها زیر برد زندانی بودن، بالاخره با پنس محبوبمون اونا رو بیرون کشیدیم. اونا هم در جواب این لطف، ژست گرفتن تا چند تا عکس خوب ازشون بگیریم! دوربین مادون قرمز (سمت چپی) وظیفه تشخیص چهره برای سیستم امنیتی Windows Hello رو بر عهده داره. دوربین 5 مگاپیکسلی سمت راست هم همون دوربین سلفی روزمره‌ست که برای تماس‌های ویدیویی عالیه.

داریم به بخش‌های آخر تبلت نزدیک می‌شیم. تنها چیزی که بین ما و آزادی کامل مادربرد مونده، حافظه 128 گیگابایتی SSD سامسونگ هست.

این ماژول حافظه برامون خیلی آشناست؛ دقیقا همون مدلیه که تو سرفیس پرو 4 دیده بودیم. البته با این تفاوت که اینجا محفظه آلومینیومی SSD با نوار چسب به پشت مادربرد چسبونده شده! قطعات روش اینا هستن:

← کنترلر فلش سامسونگ با پشتیبانی از PCIe 3.0 x4 NVMe

← تراشه 64 گیگابایتی حافظه NAND سامسونگ

← حافظه موقت (DRAM) سامسونگ با ظرفیت 4 گیگابیت

← سوییچ بار دو کاناله Texas Instruments

سوییچ بار 5.7 ولتی Texas Instruments

تراشه مدیریت توان Silergy (احتمالا)

بالاخره به یه برد کاملا لخت رسیدیم! رنگ مشکی این فیبر مدار چاپی (PCB) یه لحظه ما رو یاد طراحی‌های استیو جابز انداخت. بیا قطعات روش رو بررسی کنیم:

← پردازنده اینتل Core i5-6300U با فرکانس پایه تا 3.0 گیگاهرتز

← چهار عدد تراشه رم LPDDR3 سامسونگ با فرکانس 1867 مگاهرتز (مجموعا 8 گیگابایت)

← تراشه Marvell Avastar که احتمالا ماژول ترکیبی وای‌فای و بلوتوث هست

← میکروکنترلر 48 مگاهرتزی Freescale مدل Kinetis KL17

کدک صوتی Realtek ALC3269

ماژول امنیتی TPM از شرکت Infineon Technologies

← تنظیم‌کننده ولتاژ Intersil برای پردازنده‌های اینتل

صبر کن، هنوز قطعات بیشتری روی برد هست!

← کنترلر توکار ITE Tech

← حافظه فلش سریال Winbond

← حافظه فلش سریال CMOS از Macronix

← یه حافظه فلش سریال دیگه از Winbond با ظرفیت 128 مگابیت

سنسور شتاب‌سنج و ژیروسکوپ 3 محوره از Bosch

کنترلر شارژ باتری از Texas Instruments

وقتی برد رو برمی‌گردونیم، فقط چند تا سنسور و لیبل‌های عجیب‌وغریب می‌بینیم و خبر خاصی تو این سمت نیست.

و بخش سوم شناسایی آیسی‌های روی مادربرد:

← سنسور دما ساخت STMicroelectronics

← حافظه EEPROM سریال از Rohm

← درایور ال‌ای‌دی سفید از Monolithic Power Systems

← کنترلر مبدل کاهنده از Texas Instruments

مبدل کاهنده 12 آمپری Texas Instruments

مبدل کاهنده 2 آمپری Texas Instruments

← کنترلر مسیر توان با افت کم از Analog Devices

در کمال تعجب، درآوردن باتری بخش تبلت سرفیس بوک خیلی راحت‌تر از سرفیس پرو 4 هست.

دلیل اینکه باتری راحت‌تر درمیاد اینه که ابعاد کوچیک‌تری داره و سطح تماسش کمتره، در نتیجه چسب کمتری براش استفاده شده.

با اینکه سرفیس بوک قراره بیشتر در حالت متصل به کیبورد استفاده بشه، اما تو دل خود صفحه نمایش یه باتری 18.0 وات‌ساعتی (2387 میلی‌آمپر ساعت) قرار داره که مایکروسافت ادعا می‌کنه تا چند ساعت شارژدهی داره.

وقتی این باتری کوچیک رو با باتری 38.2 وات‌ساعتی پرو 4 یا باتری 27.62 وات‌ساعتی آیپد ایر 2 مقایسه می‌کنیم، مطمئن می‌شیم که برای رسیدن به شارژدهی 12 ساعته، حتما یه باتری غول‌پیکر تو بخش کیبورد منتظرمونه.

یادت نره که یه صفحه نمایش با رزولوشن 3000 در 2000 پیکسل، قاتل باتریه و برق زیادی مصرف می‌کنه.

سرفیس بوک برای اتصال محکم نمایشگر به کیبورد از یه مکانیزم قفل به اسم "سیم عضلانی" (Muscle Wire Lock) استفاده می‌کنه. این سیستم تا زمانی که دکمه جداسازی رو نزنی، صفحه رو با قدرت سر جاش نگه می‌داره.

سیم عضلانی یکی از اسم‌های تجاری برای آلیاژهای حافظه‌داره. این مواد یه ویژگی جادویی دارن؛ می‌تونی اونا رو تغییر شکل بدی، اما وقتی بهشون گرما می‌دی، دوباره به شکل اولیه‌شون برمی‌گردن.

نحوه کارش خیلی جالبه: جریان برق از این سیم عبور می‌کنه، باعث گرم شدنش می‌شه و سیم منقبض می‌شه. این انقباض، یه قرقره پلاستیکی رو به سمت داخل می‌کشه، فنر رو فشرده می‌کنه و بازوی پایینی قفل رو بالا می‌بره.

این بازوی پایینی یه میله خیلی کوچیک رو نگه داشته که به عنوان گیره به زبانه فلزی کیبورد چفت می‌شه. وقتی مکانیزم جمع می‌شه، این میله می‌چرخه و پایه رو رها می‌کنه تا بتونی صفحه رو جدا کنی.

کنجکاویم بدونیم وضعیت قطعات صوتی چطوره، پس اسپیکر L شکل سرفیس بوک رو بیرون می‌کشیم تا دقیق‌تر بررسیش کنیم. همون‌طور که انتظار می‌رفت، این اسپیکر یه قل دوقلو تو اون سمت دستگاه داره که صدای استریو رو برات فراهم می‌کنن.

زنگ تفریح فرا رسید! تازه نصف راه رو اومدیم و کارمون با بخش تبلت تموم شده، اما بی‌صبرانه منتظر شروع نیمه دوم و رفتن سراغ کیبورد هستیم.

از این چینش قطعات لذت ببر، چون هنوز اصل کاری (یعنی بخش کیبورد) مونده! بریم سراغ بیس دستگاه تا ببینیم اونجا چه خبره.

خب، بازی با صفحه نمایش دیگه کافیه! وقتشه بریم سراغ بخش پایه یا همون کیبورد. قاب پایینی کیبورد کاملا یکدست و صافه و فقط یه درز خیلی باریک داره. می‌دونی این یعنی چی؟ یعنی دوباره باید دست به دامن آی‌اوپنر بشیم تا چسب‌ها رو گرم کنیم.

تا کیسه گرمایی کار خودش رو می‌کنه، ما دو تا نوار لاستیکی پهن زیر دستگاه رو جدا می‌کنیم تا شاید زیرشون پیچی پیدا کنیم. اما زهی خیال باطل! زیرشون فقط کانال‌های پلاستیکیه و خبری از پیچ نیست.

بعد از کلی گرما دادن و اهرم کردن‌های سخت، بالاخره موفق می‌شیم چسب‌های قدرتمند قاب پایینی رو شکست بدیم. سوپرایز! باتری دقیقا مثل مک‌بوک‌های اپل به قاب پایینی چسبیده و همراهش بیرون میاد.

حالا که برق قطع شده، بیا یه نگاه به این منبع انرژی عظیم بندازیم. این باتری 51 وات‌ساعتی (6800 میلی‌آمپر ساعت)، تقریبا 3 برابر باتری تبلت ظرفیت داره!

اگه ظرفیت این باتری رو با باتری تبلت جمع کنیم، به عدد 69 وات‌ساعت می‌رسیم که فقط یه خورده از باتری 74.9 وات‌ساعتی مک‌بوک پرو رتینا کمتره.

اولین چیزی که از این بخش کوچیک بیرون میاد، کارت‌خوان SD هست که راه دسترسی به برد ورودی/خروجی (I/O) رو مسدود کرده بود. البته یه مشت کابل درهم‌تنیده هم اونجا بود که باید باز می‌شد. بالاخره برد رو آزاد کردیم. روی این قطعه تراشه‌های زیر دیده می‌شه:

← میکروکنترلر Freescale (احتمالا یه نسخه سفارشی)

← کنترلر کارت‌خوان SD از Realtek

← حافظه فلش سریال Winbond

← کنترلر هاب USB 3.1 از Genesys Logic

درایور ال‌ای‌دی از Texas Instruments

با اشتهای بیشتر، سراغ برد پردازنده گرافیکی (GPU) و فن متصل بهش می‌ریم و اونا رو از شاسی بیرون می‌کشیم. با کمال تعجب یه هیت‌سینک روی گرافیک می‌بینیم که طراحیش به‌شدت شبیه سیستم‌های خنک‌کننده مک‌بوک‌های اپله!

واقعا طراحی این قسمت بوی محصولات اپل رو می‌ده.

ما همیشه گفتیم که وجود فن‌های بیشتر چیز خوبیه. بعد از باز کردن هیت‌سینک، فن 0.30 آمپری این بخش هم آزاد می‌شه. فکر کن اگه فقط می‌خواستی گرد و خاک این فن رو تمیز کنی چقدر باید دردسر می‌کشیدی و کل دستگاه رو می‌شکافتی! امیدواریم هیچ‌وقت فنش خاک نگیره.

بالاخره به پایین‌ترین لایه رسیدیم تا پردازنده گرافیکی مجزای GeForce رو از نزدیک ببینیم. این یه تراشه سفارشی‌سازی‌شده‌ست که بررسی‌ها نشون می‌ده قدرتش تقریبا در حد مدل 940M انویدیاست.

← پردازنده گرافیکی سفارشی Nvidia N16S-LG

← حافظه گرافیکی GDDR5 سامسونگ (512 مگابایت، در مجموع 1 گیگابایت)

← تکرارکننده دیسپلی‌پورت از Parade

← سوییچ/مالتی‌پلکسر PCIe از Pericom

مالتی‌پلکسر شش کاناله NXP Semiconductor

میکروکنترلر 48 مگاهرتزی ARM از Freescale

← سنسور دما از STMicroelectronics

ادامه قطعات روی برد گرافیک:

← کنترلر شارژ باتری Texas Instruments

← اکومولاتور توان از Maxim Integrated

← حافظه‌های فلش سریال 4 و 2 مگابیتی Winbond

← بهینه‌ساز سیگنال USB 2.0 از Texas Instruments

کنترلر مسیر توان با افت کم Analog Devices

توسعه‌دهنده ورودی/خروجی 16 بیتی از NXP Semiconductor

← مالتی‌پلکسر تفاضلی از Diodes Incorporated

و آخرین بخش از قطعات روی برد گرافیک:

← کنترلر مبدل کاهنده دوگانه از Texas Instruments

← کنترلر PWM از uPI Semi

← مبدل کاهنده همگام 6 آمپری Texas Instruments

← مبدل کاهنده 2 آمپری Texas Instruments

مبدل کاهنده 0.5 آمپر/28 ولت Texas Instruments

سوییچ توزیع توان با محدودکننده جریان از ON Semiconductor

← رگولاتور LDO صد میلی‌آمپری ON Semiconductor

به آخرای کار نزدیک می‌شیم! با پیچ‌گوشتیمون 6 تا پیچ اطراف ترک‌پد Synaptics رو باز می‌کنیم. ببخشید، 5 تا پیچ! عجیبه که یه جای خالی برای پیچ این گوشه هست اما پیچی اونجا بسته نشده. سریع می‌ریم سراغ تنها پیچ باقی‌مونده پایین ترک‌پد، کانکتورش رو جدا می‌کنیم و این قطعه رو هم درمیاریم.

← روی مسیر این قطعه، تراشه کنترلر تاچ‌پد Synaptics S9101 رو هم می‌بینیم.

حالا نوبت می‌رسه به کالبدشکافی لولای عجیب‌وغریب و جذاب این دستگاه. با یه پیچ‌گوشتی دقیق، پیچ‌های متصل‌کننده لولای چندبخشی رو از بیس کیبورد باز می‌کنیم. کابل‌ها خیلی راحت از جای خودشون خارج می‌شن، اما بعدش تو ستون فقرات این لولا ناپدید می‌شن.

قطعات این لولا با پیچ‌های مختلفی به هم وصل شدن؛ این یعنی در صورت خرابی و استهلاک، لولا، ستون فقراتش و کابل‌های داخلش قابلیت تعویض دارن.

کالبدشکافی کامل شد! حالا می‌تونی از دیدن چینش تمام قطعات این شاهکار مهندسی لذت ببری. سرفیس بوک مایکروسافت به دلیل پیچیدگی‌های وحشتناکش، نمره تعمیرپذیری بسیار پایین 1 از 10 رو می‌گیره. بیا دلایلش رو مرور کنیم:

← اگه بتونی از مرحله سخت باز کردن صفحه نمایش به سلامت عبور کنی، حافظه SSD قابلیت تعویض داره. باتری تبلت هم که چسبیده، قابل تعویضه. اما باتری کیبورد با چسب‌های بسیار قدرتمندی محکم شده.

← مجموعه صفحه نمایش (شیشه و LCD) به هم پرس شدن و باز و تعویض کردنشون کار به‌شدت سختیه.

← پردازنده اصلی و رم مستقیما به مادربرد لحیم شدن و قابلیت ارتقا ندارن.

← استفاده از چسب‌های قوی برای نگه داشتن قطعات مختلف از جمله نمایشگر، قاب کیبورد و هر دو باتری، تعمیرات رو به یه کابوس تبدیل کرده.

← خیلی از قطعات در پشت بردهای خودشون قرار گرفتن، بنابراین حتی برای تعویض یه قطعه ساده باید کل مادربرد رو از دستگاه خارج کنی. از اینکه تو این مسیر طولانی و پرچالش با تیم آیسی‌مدار همراه بودی ازت ممنونیم؛ حتما اپلیکیشن ما رو نصب کن تا به آموزش‌های جذاب بیشتری دسترسی داشته باشی!