کالبدشکافی مک‌بوک رتینا ۱۲ اینچ (۲۰۱۷)؛ بررسی تغییرات داخلی

بیا اول یه نگاه سریع به مشخصات این نسخه خاکستری فضایی (Space Gray) بندازیم تا ببینیم مک‌بوک امسال چه سخت‌افزاری رو تو دل خودش جا داده:

← صفحه‌نمایش 12 اینچی رتینا با پنل IPS و رزولوشن 2304 در 1440 پیکسل (تراکم 226 پیکسل در هر اینچ).

← پردازنده دو هسته‌ای Intel Core m3 با فرکانس پایه 1.2 گیگاهرتز (که تو حالت توربو بوست تا 3.0 گیگاهرتز بالا می‌ره).

← هشت گیگابایت حافظه رم LPDDR3 با فرکانس 1866 مگاهرتز.

← حافظه ذخیره‌سازی 256 گیگابایتی از نوع پرسرعت PCIe SSD.

پردازشگر گرافیکی مجتمع Intel HD Graphics 615.

پشتیبانی از وای‌فای 802.11ac و بلوتوث نسخه 4.2 برای ارتباطات بی‌سیم.

← و در نهایت، فقط یک پورت USB-C و یک جک 3.5 میلی‌متری هدفون (تمام چیزی که برای اتصالات در اختیار داری!).

ترک‌پد بزرگ، فقط یه دونه پورت USB-C و یه جک هدفون تنها! این ترکیب به نظرت خیلی آشنا نمیاد؟ وقتی به پشت دستگاه نگاه می‌کنیم، مدل نامبر A1534 رو می‌بینیم. جالب اینجاست که مک‌بوک‌های رتینا تو سال‌های 2016 و 2015 هم دقیقا همین مدل نامبر رو داشتن. انگار از نظر ظاهری هیچ تغییری نکرده و همه‌چیز همون شکلیه.

با این اوصاف، شاید با خودت بگی کاش اصلا بازش نکنیم و به همون کالبدشکافی سال قبل بسنده کنیم!

اما صبر کن! شماره EMC روی قاب عدد 3099 رو نشون می‌ده که کاملا جدیده. پس حتما یه تغییراتی این تو هست. بریم که بیشتر بگردیم.

با باز کردن چند تا پیچ پنج‌سو (Pentalobe) از روی قاب پایینی، بالاخره تونستیم یه نگاهی به داخل این مک‌بوک بندازیم. بررسی اولیه نشون می‌ده که تراشه‌های زیر ترک‌پد تفاوت خاصی با مک‌بوک سال قبل ندارن. بیا یه مروری روی آیسی‌های این قسمت داشته باشیم:

← کنترلر لمسی از شرکت Broadcom.

← میکروکنترلر 32 بیتی بر پایه معماری ARM Cortex-M3 از برند STMicroelectronics.

← درایور نور پس‌زمینه ال‌ای‌دی سفید رنگ از شرکت Monolithic Power Systems و یه ماسفت قدرت (HEXFET) از برند International Rectifier که احتمالا برای تامین برق بک‌لایت کیبورد استفاده می‌شه.

← سنسور دما از برند Texas Instruments و شتاب‌سنج BMA282 از شرکت Bosch Sensortec.

حافظه فلش سریال 2 مگابایتی NOR از شرکت Macronix.

و در نهایت احتمالا یه مبدل آنالوگ به دیجیتال 24 بیتی از برند Maxim Integrated مدل MAX11290.

سال گذشته متوجه شدیم که اپل بالاخره بی‌خیال پیچ‌های عجیب سه‌سو (Tri-point) تو مک‌بوک شده و پیچ‌های استاندارد چهارسو (Phillips) رو جایگزینشون کرده.

این یه خبر عالی برای تعمیرکارهاست! با اینکه تو آیفون 7 شاهد بازگشت شدید پیچ‌های سه‌سو بودیم، اما اینجا پیچ‌های چهارسو همچنان با قدرت حضور دارن.

با اینکه ما کیت کامل پیچ‌گوشتی رو دم دست داشتیم و آماده نبرد بودیم، اما دیدن پیچ‌های چهارسو که باز کردنشون خیلی راحت‌تره، همیشه حس خوبی می‌ده.

استفاده از استاندارد قبلی برای تعمیرپذیری نکته مثبتیه، اما وقتی به قطعات لحیم‌شده می‌رسیم داستان فرق می‌کنه. پس پیش به سوی مادربرد!

...اما قبل از هر کاری، حتما از مسدودکننده باتری (Battery Blocker) استفاده می‌کنیم تا جریان برق سیستم کاملا قطع بشه. راستی، باتری امسال دقیقا همون باتری 41.41 وات‌ساعتی سال گذشته‌ست و هیچ تغییری نکرده.

بالاخره رسیدیم به اصل کاری و تونستیم چند تا تفاوت ریز تو چیپست‌های این مدل پیدا کنیم:

← پردازنده مرکزی Intel Core m3-7Y32 با 4 مگابایت کش و فرکانس تا 3.00 گیگاهرتز.

← حافظه NAND با ظرفیت 128 گیگابایت از برند Toshiba (که با 128 گیگابایت دیگه در پشت برد، مجموعا 256 گیگابایت رو می‌سازن).

← حافظه رم 4 گیگابایتی DDR3 از شرکت SK Hynix.

← ماژول وای‌فای مدل 339S0251 از برند Universal Scientific Industrial.

تراشه Broadcom مدل BCM15700A2 (این چیپ تو مک‌بوک‌های دیگه هم دیده شده، اما اینجا ابعاد و ظاهرش یه مقدار متفاوته).

درایور نور پس‌زمینه نمایشگر از برند National Semiconductor مدل LP8548B1.

← یه تراشه دیگه از SK Hynix که احتمالا کنترلر SSD زیر اون جاسازی شده.

حالا مادربرد رو برمی‌گردونیم تا آیسی‌های پشتش رو هم بررسی کنیم:

← اون یکی ماژول 128 گیگابایتی فلش NAND از توشیبا که قبلا بهش اشاره کردیم.

← دو تا ماژول رم 4 گیگابایتی LPDDR3 با فرکانس 1866 مگاهرتز از شرکت Micron (که در کنار قبلی‌ها، مجموعا 8 گیگابایت حافظه موقت دستگاه رو تامین می‌کنن).

← آیسی مدیریت توان اختصاصی خود اپل با کد 338S00227-A0.

← میکروکنترلر از شرکت Texas Instruments.

مدیریت توان و حرارت از Texas Instruments که سنسور دما و مانیتورینگ جریان رو داخل خودش داره.

آیسی مدیریت توان قابل برنامه‌ریزی، مبدل کاهنده ولتاژ (Step-down) و کنترلر پورت USB Type-C که همگی ساخت Texas Instruments هستن.

← کنترلر PWM برای پردازنده اینتل از شرکت Intersil مدل ISL95828.

و برای اینکه خیالمون راحت بشه چیزی رو از قلم ننداختیم، این آیسی‌ها هم روی برد هستن:

← تولیدکننده پالس ساعت (Clock Generator) از شرکت Dialog Semiconductor.

← تراشه شارژر باتری لیتیوم-یون از برند Renesas (که قبلا با اسم Intersil فعالیت می‌کرد).

← آمپلی‌فایر صوتی کلاس D از شرکت Maxim Integrated.

← یه سنسور دمای دیگه از شرکت Texas Instruments.

حافظه فلش سریال 2 مگابایتی NOR از شرکت Winbond.

رگولاتور ولتاژ (Buck Regulator) از شرکت Renesas.

← و احتمالا یه تراشه حافظه از شرکت ON Semiconductor.

شنیده‌ها حاکی از اونه که اپل تو این مک‌بوک از نسل دوم مکانیزم پروانه‌ای (Butterfly) که قبلا تو مدل پرو استفاده شده بود، بهره برده. این یعنی تایپ کردن باهاش باید خیلی بهتر شده باشه. بیا بازش کنیم ببینیم زیر کلیدها چه خبره. وقتی کیبورد مدل خاکستری فضایی جدید رو با مک‌بوک رزگلد سال‌های قبل مقایسه می‌کنیم، متوجه چند تا تغییر می‌شیم:

سوییچ مکانیکی که وظیفه تشخیص فشار کلید رو داره، حالا تبدیل به یه گنبد گرد و ساده شده و دیگه از اون طراحی پیچیده X-شکل قبلی خبری نیست. قاب پلاستیکی مکانیزم پروانه‌ای هم برای هماهنگی با این سوییچ جدید تغییر کرده و کمی نازک‌تر شده.

و در آخر یه تغییر ظاهری هم داریم؛ روی کلیدهای Control و Option حالا نمادهای میانبر کیبورد چاپ شده و دیگه فقط برای کاربران ویندوزی ترجمه نشده.

از اونجایی که تغییرات این مدل نسبت به نسل قبلی خیلی کم و جزئی بود، کالبدشکافی ما هم سریع‌تر به پایان رسید! ساختار کلی این دستگاه دقیقا همون چیزیه که تو مک‌بوک‌های 2015 و 2016 دیدیم.

طراحی داخلی این مک‌بوک نشون داد که اپل فعلا قصد نداره به ترکیب برنده و فشرده‌ی این شاسی 12 اینچی دست بزنه و فقط به ارتقای پردازنده و رم بسنده کرده.

مک‌بوک رتینا 12 اینچ (2017) در زمینه تعمیرپذیری، پایین‌ترین امتیاز ممکن یعنی 1 از 10 رو دریافت می‌کنه (عدد 10 یعنی راحت‌ترین حالت تعمیر):

← نکته مثبت: اپل دوباره سراغ پیچ‌های عجیب سه‌سو (Tri-point) نرفته و تمام قطعات با پیچ‌های استاندارد تورکس و چهارسو بسته شدن.

← نکته منفی: پردازنده، حافظه رم و فضای ذخیره‌سازی (SSD) همگی روی مادربرد لحیم شدن و ارتقای اون‌ها در آینده کاملا غیرممکنه.

← نکته منفی: مجموعه باتری با مقدار زیادی چسب به شدت قوی به قاب پایینی چسبیده که تعویضش رو به یک کابوس تبدیل می‌کنه.

← نکته منفی: صفحه‌نمایش رتینا یکپارچه‌ست و شیشه محافظ جداگانه نداره. اگه نمایشگر آسیب ببینه، تعویضش به شدت سخت و پرهزینه خواهد بود.

با اینکه تعمیرپذیری این مدل نسبت به دو سال گذشته هیچ پیشرفتی نداشته، اما به خاطر شباهت زیاد قطعاتش با نسل‌های قبلی، تکنسین‌ها برای تعمیرش با چالش ناشناخته‌ای روبه‌رو نمی‌شن.