کالبدشکافی مک‌بوک پرو ۱۳ اینچ ۲۰۱۹ | بررسی نسخه دو پورت تاندربولت

قبل از اینکه دست به پیچ‌گوشتی بشیم، بیا یه مرور سریع روی مشخصات فنی این غول کوچولو داشته باشیم تا ببینیم با چی طرفیم:

← نمایشگر 13.3 اینچی رتینا با پنل IPS، نور پس‌زمینه ال‌ای‌دی، رزولوشن 2560 در 1600 پیکسل و پشتیبانی از طیف رنگی P3.

← پردازنده 4 هسته‌ای Intel Core i5 با فرکانس پایه 1.4 گیگاهرتز (توربو بوست تا 3.9 گیگاهرتز) و گرافیک یکپارچه Intel Iris Plus 645.

← 8 گیگابایت حافظه رم LPDDR3 با فرکانس 2133 مگاهرتز (لحیم شده روی برد).

← حافظه ذخیره‌سازی SSD مبتنی بر PCIe با ظرفیت‌های 128، 256، 512 گیگابایت و 1 یا 2 ترابایت.

دو عدد پورت تاندربولت 3 (USB-C) با قابلیت پشتیبانی از شارژ، DisplayPort و USB 3.1 نسل دوم.

پردازنده کمکی و امنیتی T2 ساخت خود اپل.

با اینکه ظاهر دستگاه کاملا برامون آشناست، اما این مک‌بوک شماره مدل جدید A2159 و شناسه EMC 3301 رو یدک می‌کشه که نشون می‌ده تغییراتی تو راهه.

دیدن جک 3.5 میلی‌متری هدفون همیشه خوشحال‌کننده‌ست، حتی اگه اون گوشه تک‌وتنها افتاده باشه. (البته داشتن فقط دو تا پورت در کنار جک هدفون برای دستگاهی که اسم "پرو" رو یدک می‌کشه، هنوز هم کمی خسیسانه به نظر می‌رسه!)

باز کردن قاب پشتی دیگه برامون تبدیل به یه روتین شده. با باز کردن چند تا پیچ پنج‌سو و آزاد کردن خارهای فشاری، قاب جدا می‌شه. وقتی به داخلش نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که چیدمان قطعات به طرز عجیبی شبیه به همون مدل‌های قدیمی‌تر با کلیدهای فانکشن فیزیکیه.

باتری این مدل 58.2 وات‌ساعت ظرفیت داره که یه مقدار از باتری مدل‌های قدیمی بدون تاچ‌بار بزرگتره. احتمالا اپل این ظرفیت اضافه رو برای جبران مصرف انرژی تاچ‌بار، سنسور تاچ‌آیدی و تراشه T2 در نظر گرفته تا عمر باتری همون 10 ساعت باقی بمونه.

جالبه بدونی ظرفیت این باتری حتی از نسخه گرون‌تر 13 اینچی (که 4 تا پورت داره) هم بیشتره؛ چون اون مدل باید پردازنده قدرتمندتری رو تغذیه کنه و فضای کمتری برای باتری داره.

برای اینکه سنسور تاچ‌آیدی بتونه کنار تاچ‌بار جا بشه، به نظر می‌رسه اپل مجبور شده لوله حرارتی (Heat pipe) رو کمی کوچیک‌تر کنه. تو عکس‌ها می‌تونی نسخه 2016 (بالا) رو با مدل امسال (پایین) مقایسه کنی و ببینی که لوله مسی سمت چپ فن چقدر لاغرتر شده.

آیا باید نگران داغ شدن دستگاه باشیم؟ سیستم خنک‌کننده تو این لپ‌تاپ‌های فوق‌باریک "پرو" همیشه جای بحث داشته. توان حرارتی (TDP) پردازنده امسال 15 واته که اصلا کمتر از مدل 2016 نیست؛ پس این کاهش سطح مقطع لوله حرارتی می‌تونه چالش‌برانگیز باشه.

با استفاده از ابزارهامون، پیچ پهن کانکتور باتری رو باز می‌کنیم تا جریان برق کل مدار قطع بشه و با خیال راحت به کارمون ادامه بدیم.

حالا می‌ریم سراغ همون قسمتی که تو مدل 2016 حافظه SSD ارتقاپذیر قرار داشت. برچسب رو کنار می‌زنیم اما... با یه شیلد فلزی که مستقیم روی برد لحیم شده مواجه می‌شیم! شاید قابل پیش‌بینی بود، اما بازم ناامیدکننده‌ست. اپل آخرین قطعه ارتقاپذیر تو سری مک‌بوک پرو رو هم برای همیشه حذف کرد.

اسپیکری که روبه‌روی فن قرار گرفته هم نسبت به نسل قبلی خودش حسابی آب رفته و لاغرتر شده. می‌دونیم که مهندس‌های صدای اپل کارشون رو خیلی خوب بلدن، اما واقعا سخته باور کنیم که می‌شه از یه اسپیکر به این کوچیکی، همون کیفیت صدای عالی نسل‌های قبل رو بیرون کشید.

نکته مثبت اینه که اسپیکرها فقط با چند تا پیچ ترکس محکم شدن و خبری از چسب‌های اعصاب‌خردکن زیرشون نیست؛ بنابراین تعویضشون کار خیلی راحتیه.

یه خبر عالی تو معماری این بخش داریم! برد پورت‌های تاندربولت کاملا ماژولار شده. تو نسخه‌های قبلی این مدل پایه، پورت‌ها مستقیم روی مادربرد لحیم می‌شدن، اما الان طراحی این بخش دقیقا شبیه به نسخه‌های گرون‌تر سری پرو شده.

کمی جلوتر یه قطعه ماژولار شاهکار دیگه هم می‌بینیم: ماژول جک هدفون! این برد کوچیک شامل جک هدفون، میکروفون و کانکتور تاچ‌آیدی می‌شه. اگه یکی از اینا خراب بشه، خیلی راحت و ارزون می‌تونی همین قطعه رو عوض کنی، بدون اینکه نیاز باشه دست به مادربرد گرون‌قیمت دستگاه بزنی.

وقتشه مادربرد رو بلند کنیم و ببینیم روی سطح این قطعه حساس چه خبره:

← پردازنده Intel Core i5-8257U.

← پردازنده کمکی و امنیتی اپل T2 مدل APL1027 339S00604.

← دو عدد آیسی حافظه رم 2 گیگابایتی LPDDR3 ساخت سامسونگ (مجموعا 4 گیگابایت در این سمت برد).

← حافظه فلش 64 گیگابایتی ساخت توشیبا مدل TSB 42260.

کنترلر تاندربولت 3 ساخت شرکت اینتل.

آیسی 338S00466-A0 (که احتمالا همون آیسی مدیریت تغذیه یا PMIC اختصاصی اپله).

وقتی برد رو برمی‌گردونیم، می‌بینیم که پشتش هم پر از قطعات و تراشه‌های مختلفه:

← ماژول امنیتی NFC ساخت NXP مدل 80V18.

← آیسی‌های تگزاس اینسترومنتس CD3217B12 و TPS51980B (که احتمالا کنترلرهای تغذیه هستن).

← دو عدد حافظه رم 2 گیگابایتی LPDDR3 سامسونگ (که با 4 گیگ سمت دیگه، مجموعا می‌شن 8 گیگابایت رم دستگاه).

← حافظه فلش 64 گیگابایتی توشیبا (که با تراشه سمت دیگه، ظرفیت پایه 128 گیگابایتی رو می‌سازن).

کدک صوتی Cirrus Logic مدل CS42L83A.

تراشه‌های اینترسیل مدل‌های 95828A و 9240H1.

← ماژول یکپارچه بلوتوث و وای‌فای ساخت موراتا مدل 339S00616.

در مورد کیبورد باید بگم که اپل دقیقا از همون طراحی مکانیسم پروانه‌ای نسل 3.5 استفاده کرده که تو آپدیت مک‌بوک پروهای ماه می معرفی شده بود.

نکته جالب اینه که این مدل کاملا جدید، از همون روز اول عرضه وارد "برنامه خدمات و تعمیر رایگان کیبورد" اپل شد! (دقیقا مثل مک‌بوک ایر جدیدی که تازه معرفی شده).

دقیقا مشخص نیست که آیا خود اپل هم می‌دونه این کیبوردها قراره همچنان خراب بشن، یا اینکه فقط این کار رو کرده تا خیال مشتری‌هایی که از خرابی‌های قبلی ترسیدن رو راحت کنه.

البته شایعات قوی‌ای وجود داره که اپل بالاخره می‌خواد کلا بی‌خیال مکانیسم پروانه‌ای بشه و دوباره برگرده به همون طراحی مطمئن‌تر قیچی (Scissor switches). پس احتمالا این آخرین نفس‌های کیبورد پروانه‌ای تو دنیای مک‌بوک‌هاست.

ما سعی کردیم خیلی بااحتیاط و ظرافت روی این دستگاه کار کنیم و کالبدشکافی رو به سرانجام برسونیم! تو این مک‌بوک بدون کلید فانکشن، با سورپرایزهای جالبی روبه‌رو شدیم. بیا یه جمع‌بندی سریع بکنیم:

ورود تاچ‌بار به نسخه پایه باعث شد که حافظه SSD روی برد لحیم بشه (نکته منفی)، پورت‌ها ماژولار بشن (نکته خیلی مثبت)، اسپیکر و لوله حرارتی کوچیک بشن (نکته مبهم)، و تراشه T2 به سیستم اضافه بشه.

کیبورد هم متریال جدیدی به خودش دیده اما همچنان تو لیست تعمیرات احتمالی قرار داره. همون‌طور که گفتیم، احتمالا طراحی پروانه‌ای به زودی به تاریخ می‌پیونده.

رسیدیم به انتهای کالبدشکافی مک‌بوک پرو 13 اینچ 2019 (نسخه دو پورت تاندربولت). دیدیم که اضافه شدن امکانات جدید بهای خودش رو داشته و قطعاتی مثل SSD رو غیرقابل ارتقا کرده. امیدوارم از این بررسی موشکافانه تو "آیسی‌مدار" لذت برده باشی. اگه این مطلب برات مفید بود، حتما لینک این صفحه رو برای دوستای عشق سخت‌افزارت هم بفرست! حالا بریم سراغ امتیاز تعمیرپذیری: این مک‌بوک امتیاز ضعیف '''2 از 10''' رو می‌گیره (عدد 10 یعنی راحت‌ترین حالت تعمیر). دلایلش رو در ادامه برات آوردم:

← ترک‌پد رو می‌تونی بدون نیاز به دست زدن به باتری یا درآوردنش تعویض کنی.

← استفاده از پیچ‌های اختصاصی پنج‌سو همچنان مانع بزرگی برای تعمیرکارهاست.

← مجموعه باتری هنوز هم با چسب بسیار قدرتمندی به شاسی چسبیده که تعویض این قطعه مصرفی رو به شدت سخت و پرریسک می‌کنه.

← لحیم شدن حافظه رم روی مادربرد، امکان ارتقا رو از بین برده و عمر مفید دستگاه برای کارهای سنگین رو در آینده کم می‌کنه.

← حافظه SSD دیگه قابل تعویض نیست. البته چون درایوهای قبلی هم فرمت اختصاصی اپل رو داشتن و پیدا کردنشون سخت بود، لحیم شدن SSD تأثیر خیلی زیادی روی کار یه تعمیرکار معمولی نمی‌ذاره، اما به هر حال نقطه ضعف بزرگی برای کاربر محسوب می‌شه.