کالبدشکافی کیبورد هوشمند اپل؛ راز پارچه‌های رسانا و کلیدهای ضدآب

قبل از اینکه دست به کاتر بشیم، بیا ببینیم این کیبورد چه ویژگی‌هایی داره:

← مجهز به اسمارت کانکتور (Smart Connector) برای انتقال برق و دیتا

← کیبورد کامل 64 کلیدی با چینش استاندارد QWERTY

← بدنه کاملا مهروموم شده و مقاوم در برابر آب و لکه

لبه پایینی معمولا جاییه که نوشته‌های استاندارد، کشور سازنده و مشخصات حک می‌شه. اینجا یه شماره مدل جدید به چشم می‌خوره: A1636.

این کیبورد/کاور اون‌قدر تا می‌خوره که رکورد پیچیده‌ترین و گیج‌کننده‌ترین ترکیب تاریخ رو به نام خودش ثبت می‌کنه! بعضی وقتا آدم واقعا نمی‌دونه چطور باید تاش کنه.

جالبه بدونی اپل خودش هم می‌دونسته این طراحی چقدر عجیبه، برای همین یه راهنمای تا کردن کوچیک روی بسته‌بندی گذاشته تا کاربرها سردرگم نشن.

بالاخره تونستیم کیبورد رو راضی کنیم که تقریبا صاف روی میز بخوابه (البته اگه ضخامت 4 میلی‌متری کلیدها رو نادیده بگیریم). انگار اون طراحی کاملا تختی که تو خود آیپد پرو دیدیم، به لوازم جانبی‌ش ارث نرسیده!

سمت چپ تصویر، آیپد پرو رو با کیبورد هوشمندش می‌بینی و سمت راست، سرفیس پرو 4. در نگاه اول، تفاوت‌ها خیلی جزئی به نظر می‌رسن. اما بزرگ‌ترین تفاوت تو چینش کلیدها، حضور ترک‌پد روی کیبورد سرفیسه. انگار آیپدها فعلا دوست ندارن وارد این بازی بشن...

البته سیستم‌عامل iOS فعلا از موس پشتیبانی نمی‌کنه، پس وجود ترک‌پد اینجا خیلی به کار نمیاد. اما با توجه به رشد سریع اپلیکیشن‌های آیپد، همچنان امیدواریم...

کیبورد هوشمند اپل ویژگی‌های خاص iOS رو یدک می‌کشه؛ مثل همون دکمه کره‌زمین برای تغییر زبان و کلیدهایی با لبه‌های گردتر. از طرفی، انگار اپل از مک‌بوک‌ها هم الهام گرفته، چون کلیدهای Control، Option و Command رو به این کیبورد اضافه کرده.

اپل برای اینکه این کیبورد رو در برابر آب و لکه مقاوم کنه، کل لوازم جانبی رو داخل یه پارچه پیشرفته و های‌تک (High-tech) مهروموم کرده.

از اونجایی که هیچ درز یا پیچ ورودی پیدا نکردیم، چاره‌ای نیست جز اینکه دست به دامان کاتر جراحیمون بشیم. مثل یه حفار، لایه مایکروفایبر کیبورد رو برش می‌دیم و تیکه‌تیکه می‌کنیم تا راه رو برای رسیدن به داخلش باز کنیم.

تو همین مرحله کاملا مشخصه که این کالبدشکافی در واقع یه فرآیند تخریبیه و هیچ راه برگشتی برای این کیبورد بی‌نوا وجود نداره!

لایه رویی یه پارچه عجیبه (احتمالا نایلونی شبیه جنس بادگیرها) که وقتی بلندش می‌کنیم، به کلیدهای خالی از حروف می‌رسیم.

شاید جانی آیو (طراح ارشد اپل) نگران بوده کیبوردت سردش بشه و براش لباس دوخته!

از لایه پارچه‌ای که رد می‌شیم، می‌تونیم کلیدها رو دونه‌دونه دربیاریم تا سوئیچ‌های گنبدی‌شکل (Dome switches) زیرشون رو برای اولین بار ببینیم.

همون‌طور که اپل قبلا گفته بود، این سوئیچ‌ها دقیقا همون مکانیزمی رو دارن که تو مک‌بوک‌های رتینا استفاده شده.

یکی از طراحی‌های جالبی که اینجا می‌بینیم، قرار دادن یه میله فلزی (وزنه) زیر کلید Space هست. این میله باعث می‌شه هر کجای کلید Space رو که فشار بدی، فرمان به درستی ثبت بشه. پس اینجا خبری از لق زدن کلید نیست.

دوباره از کیسه گرمایی کمک می‌گیریم تا لایه مایکروفایبر رو نرم کنیم و بیشتر تو دل لایه‌های متعدد این کاور فرو بریم. حس می‌کنیم شبیه باستان‌شناس‌هایی شدیم که دارن لایه‌های خاک رو کنار می‌زنن تا به گنج برسن!

اما زیر کاور نرم مانیتور، در واقع هیچ چیز خاصی پیدا نمی‌شه.

برای عبور از این لایه‌های سفت و سخت، فقط استفاده از ابزارهای بازکننده حرفه‌ای می‌تونه کارساز باشه تا بدون آسیب رساندن به قطعات زیرین، مسیرمون رو باز کنیم.

این لایه پلاستیکی جلوی نفوذ ما رو به کیبورد گرفته، پس باید با احتیاط اما با قدرت بریم سراغش...

با استفاده از پیک‌های پلاستیکی، لایه‌ها رو می‌شکافیم. قاب پلاستیکی رو مثل صدف باز می‌کنیم و باران کلیدها شروع به باریدن می‌کنه! حالا بالاخره می‌تونیم مدار چاپی زیر کلیدها رو ببینیم که پر از 64 تا سوئیچ گنبدی‌شکله. اما غیر از این سوئیچ‌ها چیز دیگه‌ای نیست؛ نه خبری از باتریه، نه ال‌ای‌دی و نه فن خنک‌کننده!

لایه بعدی رو هم کنار می‌زنیم و فریم پلاستیکی کلیدها رو بیرون می‌کشیم تا یه نگاه دقیق‌تر بهش بندازیم. روی این قاب پلاستیکی یه سری شیارهای مارپیچ و عجیب دیده می‌شه که شبیه روده انسان به نظر می‌رسه! داستان اینا چیه؟ با بررسی بیشتر متوجه می‌شیم که این کانال‌ها به دریچه‌های کوچیکی در بالای کیبورد ختم می‌شن.

احتمالا این شیارها برای خروج هوا طراحی شدن تا وقتی کلیدها رو فشار می‌دیم، کیبورد مثل بادکنک باد نشه و هوا راحت جابه‌جا بشه.

فقط امیدواریم این سوراخ‌ها باعث نفوذ آب به داخل کیبورد نشن...

باز هم یه لایه دیگه رو می‌کنیم! این همون پلاستیک سفت قبلیه که اون‌قدر محکم چسبیده بود که مجبور شدیم با خشونت از وسط نصفش کنیم. بالاخره کیبورد واقعی خودش رو نشون می‌ده؛ یه صفحه پر از سوئیچ و البته چند تا تراشه! مغز متفکر این دستگاه، میکروکنترلریه که اپل تو خیلی از محصولات دیگه‌ش هم ازش استفاده می‌کنه:

← میکروکنترلر 32 بیتی STMicroelectronics با فرکانس 72 مگاهرتز (Cortex-M3)

← حافظه فلش سریال 4 مگابیتی ساخت Macronix

با کندن آخرین لایه‌های اسمارت کیبورد، به سه تا نوار پارچه‌ای جالب می‌رسیم. معلوم شد اینا همون "پارچه‌های رسانا"ی معروف اپل هستن. این پارچه‌ها کیبورد رو به اسمارت کانکتور وصل می‌کنن و اجازه می‌دن برق و دیتا به صورت دوطرفه جریان پیدا کنه.

این طراحی واقعا هیجان‌انگیزه؛ چون این نوارهای پارچه‌ای در برابر خم شدن‌های مداوم، خیلی مقاوم‌تر از سیم‌ها یا فلت‌های سنتی هستن و به این راحتی‌ها پاره نمی‌شن.

اپل حتی ادعا کرده که "برخلاف سیم‌های معمولی، این پارچه رسانا می‌تونه یک عمر تا شدن رو تحمل کنه." فوق‌العاده‌ست!

به پایان خط رسیدیم! امتیاز تعمیرپذیری کیبورد هوشمند اپل تو این کالبدشکافی عدد صفر از 10 رو می‌گیره (یعنی کاملا غیرقابل تعمیر):

← با اینکه این کیبورد خیلی مقاوم ساخته شده، اما باز کردنش بدون پاره کردن و نابود کردن لایه‌ها غیرممکنه. این یعنی اگه یه قطعه داخلی خراب بشه، هیچ راهی جز دور انداختن دستگاه و خرید یه کیبورد جدید نداری. اگه از این کالبدشکافی تخریبی اما هیجان‌انگیز تو آیسی‌مدار لذت بردی، حتما لینک مقاله رو برای دوستای اپل‌فنت بفرست تا اونا هم ببینن داخل این کیبورد گرون‌قیمت چه خبره!