کالبدشکافی هواوی میت ۲۰ پرو؛ کشف راز حسگر زیر نمایشگر و شارژ معکوس

قبل از اینکه دست به آچار بشیم، بیا یه نگاه سریع به مشخصات فنی چشمگیر میت 20 پرو بندازیم:

← نمایشگر 6.39 اینچی AMOLED با رزولوشن 3120 × 1440 و تراکم پیکسلی حدود 538 ppi.

← تراشه قدرتمند Huawei Kirin 980 شامل پردازنده گرافیکی Mali-G76 MP10 و پردازنده هشت هسته‌ای (2 هسته 2.6 گیگاهرتزی Cortex-A76، 2 هسته 1.92 گیگاهرتزی Cortex-A76 و 4 هسته 1.8 گیگاهرتزی Cortex-A55).

← دوربین‌های سه‌گانه پشتی: لنز 40 مگاپیکسلی ƒ/1.8، لنز 20 مگاپیکسلی ƒ/2.2 و لنز 8 مگاپیکسلی ƒ/2.4 با زوم اپتیکال 5 برابری.

← دوربین سلفی 24 مگاپیکسلی ƒ/2.0.

مقاومت در برابر نفوذ آب و گردوغبار با استاندارد IP68.

سیستم‌عامل اندروید 9.0 (Pie).

← سخت‌افزار اختصاصی برای تشخیص چهره و حسگر اثر انگشت زیر نمایشگر.

وقتی میت 20 پرو رو با پرچمدارهای قبلی هواوی مقایسه می‌کنی، اولین چیزی که به چشم میاد نمایشگر خمیده با یه بریدگی (Notch) بزرگ در بالای صفحه‌ست.

این بریدگی نسبت به مدل‌های قبلی بزرگتر شده تا بتونه سنسورهای جدیدی که برای سیستم تشخیص چهره سه‌بعدی (3D Face Unlock) نیاز هست رو تو خودش جا بده.

هواوی حسگر اثر انگشت فیزیکی پشت گوشی رو حذف کرده و جاش رو به دوربین سوم داده. باید بریم تو تا ببینیم این سه تا دوربین چطور کار می‌کنن.

میت 20 پرو هم مثل خیلی از پرچمدارها از ترکیب شیشه و فلز ساخته شده، اما شیشه پشتی اون‌قدرها هم ساده نیست. هواوی یه پوشش بافت‌دار و ضدلغزش روی این شیشه کشیده تا گوشی کمتر از دست لیز بخوره و جای اثر انگشت هم کمتر روش بمونه.

تو پایین گوشی هم یه تغییر جالب می‌بینیم؛ سوراخ‌های بلندگویی که تو میت 10 پرو بود حذف شده و جاش رو به خشاب سیم‌کارت و کارت حافظه جدید NM داده.

با اینکه می‌دونیم قاب‌های شیشه‌ای که با چسب‌های ضدآب مهروموم شدن چقدر شکننده و حساسن، اما سشوار صنعتی رو برمی‌داریم و با دقت شروع به کار می‌کنیم. کمی حرارت ملایم به لبه‌ها کمک می‌کنه تا چسب‌ها نرم بشن و پیک‌های پلاستیکی ما بتونن راهشون رو به داخل باز کنن.

خبر خوب اینه که چون حسگر اثر انگشت به زیر صفحه نمایش منتقل شده، دیگه موقع برداشتن قاب پشتی هیچ استرسی برای پاره شدن فلت‌های ظریف حسگر نداریم و قاب راحت جدا می‌شه.

به محض اینکه قاب پشتی رو برمی‌داریم، یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های جدید میت 20 پرو بهمون چشمک می‌زنه: کویل شارژ بی‌سیم دوطرفه!

این سیم‌پیچ فقط برای شارژ شدن خود گوشی نیست، بلکه به عنوان فرستنده هم عمل می‌کنه. هواوی این قابلیت رو گذاشته تا بتونی گجت‌های دیگه‌ات (مثل هدفون‌های بی‌سیم) رو با گذاشتن پشت گوشی شارژ کنی.

با باز کردن هشت تا پیچ، فریم میانی رو جدا می‌کنیم. این فریم علاوه بر کویل شارژ بی‌سیم، آنتن NFC و فلش دوگانه (Dual-ال‌ای‌دی) رو هم روی خودش جا داده.

تو نگاه اول به نظر می‌رسه مادربرد کاملا آزاده و راحت بیرون میاد، اما وقتی دقیق‌تر می‌شیم می‌بینیم که نه تا فلت مختلف به همراه یه کابل آنتن اون رو سر جاش میخکوب کردن.

برخلاف بعضی مدل‌های بزرگ، هواوی تو میت 20 پرو از یه مادربرد نسبتا جمع‌وجور استفاده کرده تا فضای بیشتری برای قرار دادن یه باتری پهن‌تر و بزرگ‌تر فراهم بشه.

البته به خاطر حضور سخت‌افزار تشخیص چهره سه‌بعدی و ماژول بزرگ دوربین‌های سه‌گانه، هواوی مجبور شده تغییراتی تو چیدمان قطعات روی برد بده و برش‌های خاصی برای جا دادن لنزها ایجاد کنه. بعد از جدا کردن تک‌تک اون فلت‌های مزاحم، بالاخره موفق می‌شیم مادربرد رو همراه با دوربین‌های پشتی از شاسی اصلی جدا کنیم.

برای جدا کردن مجموعه دوربین‌ها از روی برد، فقط کافیه دو تا فلت دیگه رو آزاد کنیم. استفاده از ابزارهای پلاستیکی (اسپاجر) اینجا خیلی به کار میاد تا آسیبی به کانکتورها نرسه. میت 20 پرو از یه ماژول دوربین سه‌گانه استفاده می‌کنه که مشخصاتشون به این ترتیبه: بالا سمت راست: دوربین 40 مگاپیکسلی با دیافراگم ƒ/1.8 و لنز واید (معادل 27 میلی‌متر).

پایین سمت راست: دوربین 20 مگاپیکسلی با دیافراگم ƒ/2.2 و لنز اولترا واید (معادل 16 میلی‌متر). پایین سمت چپ: دوربین 8 مگاپیکسلی تله‌فوتو با دیافراگم ƒ/2.4 و زوم اپتیکال 5 برابری (معادل 80 میلی‌متر).

هواوی تو این مدل، لنز مونوکروم (سیاه‌وسفید) رو کنار گذاشته و جاش یه لنز اولترا واید (فوق عریض) گذاشته که برای عکاسی از منظره و البته عکس‌های ماکرو (از فاصله 2.5 سانتی‌متری) فوق‌العاده‌ست.

حتی با وجود این سه تا لنز قدرتمند، هواوی تأکید داره که مغز متفکر هوش مصنوعی تو پردازنده گوشی، عامل اصلی ثبت عکس‌های خیره‌کننده‌ست.

حالا که دوربین‌ها رو کنار گذاشتیم، می‌تونیم با خیال راحت به بررسی آیسی‌های روی مادربرد بپردازیم:

← آیسی حافظه داخلی 128 گیگابایتی UFS ساخت توشیبا.

← آیسی مدیریت تغذیه HiSilicon Hi6421.

← ماژول تقویت‌کننده آنتن Skyworks SKY78130-21 برای باندهای WCDMA/LTE.

← ماژول آنتن دوم Skyworks SKY78132-52.

ماژول آنتن سوم Skyworks SKY78131-21.

ماژول فرکانس رادیویی (RF) مدل Skyworks 7360-2A 04115.1 1821 MX.

← آیسی ردیاب پوششی (Envelope Tracker) مدل HiSilicon Hi6422.

برد رو برمی‌گردونیم تا ببینیم اون طرفش چه خبره:

← آیسی رم SKhynix H9HKNNNEBMBUDR-NEH (پردازنده مرکزی Kirin 980 دقیقا زیر این آیسی رم لحیم شده).

← کنترلر NFC به همراه بخش امنیتی ساخت NXP Semiconductor مدل PN80T.

← تراشه وای‌فای HiSilicon Hi1103.

← تراشه فرستنده و گیرنده امواج رادیویی (RF Transceiver) مدل HiSilicon Hi6363.

آیسی مدیریت تغذیه نمایشگر (احتمالا) مدل Texas Instruments TPS1879C1.

سوییچ آنالوگ درگاه USB-C مدل ON Semiconductor FSA4476.

← سوییچ آنالوگ دوگانه DPDT مدل ON Semiconductor NLAS2750.

حالا می‌ریم سراغ قسمت بریدگی بالای نمایشگر (Notch) و مجموعه دوربین سلفی و سنسورهای تشخیص چهره رو بیرون می‌کشیم. قطعاتی که اینجا می‌بینیم به ترتیب شامل این موارد هستن:

← پروژکتور نقطه‌ای (Dot projector) برای اسکن سه‌بعدی چهره.

← دوربین سلفی 24 مگاپیکسلی با دیافراگم ƒ/2.0 که از سری P20 قرض گرفته شده.

← سنسور مجاورت و فاصله‌سنج.

← سنسور تابش‌گر نوری (Flood illuminator) برای تشخیص چهره در تاریکی.

سنسور تشخیص نور محیط (Ambient light sensor).

دوربین مادون قرمز (IR camera).

← یه قطعه مستطیلی ناشناخته که کاربرد دقیقش مشخص نیست.

با استفاده از پنس، قطعات کوچیکی که پشت جایگاه مادربرد مخفی شدن رو بیرون میاریم. این قطعه در واقع یه برد ارتباطی کوچیک برای دکمه‌های پاور و تنظیم صداست. روی این برد ریز این آیسی‌ها دیده می‌شن:

← گیرنده شارژ بی‌سیم IDT P9221.

← آیسی Lattice Semiconductor iCE40LM1 کیلواهم-CM36 iCE40 FPGA.

← آمپلی‌فایر صوتی Cirrus Logic CS35L35A.

← درایور 1.5 آمپری فلش ال‌ای‌دی دوربین مدل Texas Instruments LM3644.

حالا که مغز گوشی رو کامل جراحی کردیم، وقتشه بریم سراغ قسمت پایینی دستگاه و ببینیم اونجا چه خبره.

شاید خشاب سیم‌کارت معمولا چیز جذابی نباشه، اما هواوی تو این مدل از یه فرمت جدید کارت حافظه به اسم نانو مموری (NM) رونمایی کرده.

کارت‌های NM دقیقا هم‌اندازه یه سیم‌کارت نانو هستن (یعنی 45 درصد کوچیک‌تر از کارت‌های MicroSD معمولی) و می‌تونن سرعت خواندن اطلاعات رو تا 95 مگابایت بر ثانیه پشتیبانی کنن.

تولید این کارت‌های NM انحصارا دست خود هواویه تا جلوی افت سرعت گوشی به خاطر استفاده از کارت‌های SD بی‌کیفیت و متفرقه گرفته بشه.

این فرمت کوچیک‌تر باعث شده تا خشاب سیم‌کارت/کارت حافظه فضای کمتری اشغال کنه و جمع‌وجورتر از خشاب‌های دوقلوی سنتی باشه.

درست مثل چیزی که تو P20 Pro دیده بودیم، درگاه شارژ USB-C اینجا هم روی یه فلت پهن سوار شده. این یعنی اگه پورت شارژت خراب بشه، فقط کافیه همون فلت رو عوض کنی و نیازی به تعویض کل برد پایینی (Daughterboard) که هزینه بیشتری داره نیست.

یه شباهت دیگه با سری P اینه که اینجا هم خبری از جک 3.5 میلی‌متری هدفون نیست. در عوض هواوی یه هدفون USB-C و یه تبدیل 3.5 میلی‌متری تو جعبه گذاشته.

جالبه بدونی میت 20 معمولی و نسخه لایت هنوز جک هدفون رو دارن. به نظر می‌رسه خود هواوی هم هنوز کاملا مطمئن نیست که حذف کامل این جک ایدهٔ خوبیه یا نه!

بخش سیم‌کارت‌خوان روی یه برد کوچیک مجزا قرار گرفته و موتور ویبرهٔ سکه‌ای هم دقیقا کنارش تعبیه شده.

با سرعت می‌ریم سراغ منبع انرژی گوشی یعنی باتری غول‌پیکرش. با دیدن زبانه‌های کششی نارنجی رنگ تو سمت چپ باتری حسابی خوشحال شدیم. روشون راهنمای کوتاهی برای بیرون کشیدن باتری نوشته شده؛ ما که عاشق این طراحی‌های تعمیرپذیر هستیم!

همیشه وقتی می‌تونیم باتری رو بدون نیاز به حلال‌های شیمیایی یا چسب‌کش‌های قوی دربیاریم، نفس راحتی می‌کشیم. اینجا هم فقط با یه کشش ملایم و کمی کمک اسپاجر، باتری از جاش آزاد شد.

این باتری با ظرفیت خیره‌کننده 16.04 وات‌ساعت (4200 میلی‌آمپر ساعت با ولتاژ 3.82 ولت) تو زمان خودش یه غول به تمام معناست.

از نظر ظرفیت، این باتری تقریبا رقبای خودش رو تو جیبش می‌ذاره؛ ظرفیتش از نسل قبلی خودش (15.28 وات‌ساعت)، آیفون XS Max (12.08 وات‌ساعت) و حتی گلکسی نوت 9 (15.4 وات‌ساعت) هم بیشتره.

حالا باید بریم سراغ جداسازی نمایشگر خمیده گوشی که با چسب‌های به شدت قوی ضدآب (IP68) به فریم چسبیده. برای این کار باید حسابی از سشوار صنعتی کار بکشیم تا چسب‌ها نرم بشن. باید این نمایشگر باکیفیت رو جدا کنیم تا بتونیم به آخرین و مهم‌ترین راز این پرچمدار دسترسی پیدا کنیم.

برای اونایی که عاشق اعداد و ارقام هستن: این نمایشگر رزولوشن 3120 در 1440 پیکسل (تراکم 538 ppi) داره که از نظر تراکم پیکسلی از آیفون XS و گلکسی S9 پلاس هم بالاتره.

استفاده از چند تا پیک بازکننده تو لبه‌های خمیده نمایشگر، بهمون کمک می‌کنه تا کم‌کم پنل حساس رو از روی شاسی بلند کنیم.

فکر کردی کارمون تموم شده؟ نه هنوز! بالاخره رسیدیم به اون تکنولوژی جذابی که همه منتظرش بودیم: حسگر اثر انگشت زیر صفحه نمایش. این سنسور که ساخت شرکت Goodix هست، دقیقا زیر پنل AMOLED قرار گرفته و اثر انگشت رو از همون‌جا می‌خونه.

← روی فلت این حسگر، آیسی کنترلر اثر انگشت Goodix GM181 دیده می‌شه.

نکته مهم اینه که این سنسور برخلاف حسگرهای فیزیکی قدیمی (مثل Touch ID) خازنی نیست، بلکه از نوع اپتیکال (نوری) هست.

روش کارش خیلی جالبه: نور صفحه نمایش روی انگشتت می‌تابه، بعد این سنسور نوری که از انگشتت بازتاب می‌شه رو می‌گیره و مثل یه دوربین، از خطوط و برجستگی‌های اثر انگشتت یه عکس دقیق ثبت می‌کنه.

← دقیقا زیر همون قسمت نمایشگر، کنترلر تاچ Synaptics S3718 هم قرار گرفته.

و بالاخره تموم شد! این کالبدشکافی پرماجرا هم به آخر رسید و ما تونستیم تمام زوایای پنهان این غول سخت‌افزاری رو کشف کنیم. دنیای گوشی‌های هوشمند همیشه پر از نوآوری‌های عجیبه و میت 20 پرو نشون داد که مهندسی تا کجا می‌تونه پیش بره.

کالبدشکافی میت 20 پرو نشون داد که هواوی چقدر استادانه این همه تکنولوژی رو تو یه فضای کوچیک جا داده. امیدوارم از این بررسی تو تیم آیسی‌مدار لذت برده باشی. حتما این مطلب رو برای دوستای عشق سخت‌افزارت بفرست تا اون‌ها هم با معماری داخلی این گوشی خاص آشنا بشن.

با بررسی تمام این مراحل، وقتشه که یه نگاه کلی به وضعیت تعمیرپذیری هواوی میت 20 پرو بندازیم:

← خیلی از قطعات به صورت ماژولار طراحی شدن و می‌تونی اون‌ها رو به صورت مستقل عوض کنی.

← برای تعویض باتری فقط کافیه قاب پشتی و فریم میانی رو باز کنی و دسترسی بهش نسبتا راحته.

← تمام پیچ‌های استفاده شده از نوع استاندارد چهارسو هستن و چسب‌کاری داخل گوشی در حد معمولیه.

← به خاطر طراحی متراکم و ساندویچی قطعات اطراف مادربرد، تعداد فلت‌ها بیشتر از حد استاندارده و باز و بسته کردنشون زمان بیشتری از تعمیرکار می‌گیره.

← قاب پشتی و شیشه جلویی محکم چسب شدن، که یعنی هم ریسک شکستن موقع تعمیر بالاست و هم شروع کار رو سخت می‌کنه.

← برای تعویض نمایشگر مجبوری تقریبا تمام قطعات گوشی رو پیاده کنی و با چسب‌های خیلی قوی بجنگی.

← اگه صفحه نمایش بشکنه، احتمالا مجبوری حسگر اثر انگشت نوری رو هم باهاش عوض کنی، و برعکس.