کالبدشکافی وان‌پلاس ۲؛ عبور از سد پیچ‌ها برای کشف رازهای قاتل پرچمدارها

وان‌پلاس 2 برای اینکه بتونه با غول‌های بازار رقابت کنه، به یه سخت‌افزار قلدر نیاز داشته. بیا مشخصات فنیش رو با هم مرور کنیم:

← نمایشگر 5.5 اینچی IPS با رزولوشن 1080 در 1920 و تراکم 401 پیکسل در هر اینچ

← دوربین اصلی 13 مگاپیکسلی و سلفی 5 مگاپیکسلی؛ با قابلیت فیلم‌برداری 4 کیلواهم و حرکت آهسته 720p با نرخ 120 فریم بر ثانیه

← پردازنده 64 بیتی اسنپدراگون 810 کوالکام با 8 هسته 1.8 گیگاهرتزی و گرافیک Adreno 430

← رم 3 یا 4 گیگابایتی از نوع LPDDR4

حافظه داخلی 16 یا 64 گیگابایتی از نوع eMMC v5.0

← وای‌فای 802.11a/n/ac، بلوتوث 4.1، GPS و البته پورت جدید USB-C که گل سرسبد این امکانات محسوب می‌شه

تو هم مثل ما برای دیدن داخل گوشی بی‌قراری؟ خوشبختانه قبل از باز کردنش می‌تونیم با اشعه ایکس یه نگاه اجمالی به معماری داخلش بندازیم.

با یه ویژگی جالب به اسم Alert Slider آشنا شو. وان‌پلاس یه کلید فیزیکی لغزنده طراحی کرده که بهت اجازه می‌ده فقط با یه حرکت، سطح دریافت نوتیفیکیشن‌ها رو تنظیم کنی.

در پشت گوشی، دوربین معروف 13 مگاپیکسلی با دیافراگم f/2.0 که از شش عدسی تشکیل شده، همراه با فلاش و سنسور فوکوس خودکار لیزری خودنمایی می‌کنه. اون پایین همون پورت USB-C هست که منتظرش بودیم؟ بله!

به عنوان یکی از اولین گوشی‌های بازار با پورت USB-C، وان‌پلاس 2 از مزیت دوطرفه بودن کابل بهره می‌بره؛ هرچند ظاهرا از سرعت انتقال داده و شارژ سریع استانداردهای بالاتر خبری نیست و در حد همون USB 2.0 باقی مونده.

درست مثل خیلی از گوشی‌های اندرویدی جدیدتر، روی بدنه وان‌پلاس 2 هیچ پیچ خارجی‌ای دیده نمی‌شه. خبر خوب اینه که وان‌پلاس برای چسبوندن قاب پشتی از چسب استفاده نکرده و به همون گیره‌های پلاستیکی کلاسیک بسنده کرده.

ما کلی امیدوار شدیم که کار راحته، اما وقتی قاب رو برداشتیم، با یه فریم میانی یکپارچه روبرو شدیم که هیچ خبری از باتری توش نبود!

راحت جدا شدن قاب پشتی یه امتیاز مثبت برای تعمیرپذیریه، اما احتمالا دلیل اصلی این طراحی، امکان تعویض و شخصی‌سازی قاب‌های پشتی توسط کاربرها بوده.

حداقل یه نکته مثبت دیگه هم هست؛ برای دسترسی به خشاب دوگانه سیم‌کارت نانو، اصلا نیازی به سوزن خروج سیم‌کارت نداری و راحت با دست جدا می‌شه.

حالا که قاب پشتی برداشته شده، باید به جنگ یه لشکر بزرگ از پیچ‌ها بریم. باز کردن این همه پیچ خیلی بهتر از درگیری با چسبه، اما تعدادشون واقعا زیاده... خوشبختانه پیچ‌گوشتی چهارسوی دقیق ما آماده‌ست تا دخل همه‌شون رو بیاره. وان‌پلاس دست‌بردار نیست؛ متوجه شدیم چند تا پیچ دیگه هم زیر درپوش‌های لاستیکی مخفی شدن.

تازه یه پیچ هم پیدا کردیم که روش برچسب پلمپ گارانتی خورده؛ همون برچسبی که وان‌پلاس می‌دونست ما حتما قراره پاره‌اش کنیم!

کاشف به عمل اومد که اون فریم میانی به ظاهر محکم، فقط یه درپوش پلاستیکی نازک بوده که حالا (بعد از باز کردن 18 تا پیچ) خیلی راحت جدا می‌شه. یه نگاه به داخل گوشی، باتری قرمز رنگ معروف وان‌پلاس و بخش‌هایی از مادربرد رو بهمون نشون می‌ده.

روی درپوش فریم میانی چیز زیادی باقی نمونده؛ فقط یه بلندگو، و شیشه محافظ لنز دوربین و فلاش ال‌ای‌دی. حالا می‌تونیم بریم سراغ بخش‌های هیجان‌انگیزتر...

شاید فکر کنی این باتری غیرقابل تعویضه، اما برای ما این حرف‌ها فقط شبیه یه دعوت به چالشه! این باتری با اون رنگ قرمز جذابش، الان دقیقا هدف بعدی تیم کالبدشکافی ماست.

با اینکه باتری زیر درپوش فریم میانی مخفی شده بود، اما بیرون آوردنش خیلی راحت‌تر از باتری لیتیوم پلیمری نسل اول یعنی وان‌پلاس وان انجام شد.

این باتری 3.8 ولتی با ظرفیت 3300 میلی‌آمپرساعت، نسبت به باتری 3100 میلی‌آمپرساعتی نسل قبلی یه پیشرفت جزئی محسوب می‌شه.

این ظرفیت باعث می‌شه وان‌پلاس 2 بالاتر از آیفون 6 پلاس (2915 میلی‌آمپرساعت) و گلکسی S6 (2550 میلی‌آمپرساعت) قرار بگیره و حتی باتری نکسوس 6 رو هم پشت سر بذاره.

گوشی‌های هوشمند امروزی بدون شک به اصلی‌ترین ابزار عکاسی مردم تبدیل شدن. برای همین دوربین همیشه یکی از بخش‌های جذاب مقایسه‌ست. بیا ببینیم وان‌پلاس برای رقابت چی تو چنته داره: دوربین اصلی 13 مگاپیکسلی با دیافراگم f/2.0 مجهز به لرزش‌گیر اپتیکال (OIS) و فلاش دوگانه ال‌ای‌دی. و دوربین سلفی 5 مگاپیکسلی در جلوی گوشی.

برای استفاده حداکثری از این سخت‌افزار قدرتمند، وان‌پلاس یه آپدیت نرم‌افزاری هم منتشر کرد تا قابلیت فیلم‌برداری 4 کیلواهم و ثبت تصاویر RAW ده بیتی رو بهش اضافه کنه.

طبق بررسی‌های ما، دوربین اصلی از یه سنسور تصویر Omnivision PureCel-S استفاده می‌کنه و دوربین سلفی هم به یه سنسور 5 مگاپیکسلی از همون برند OmniVision مجهز شده.

دوربین اصلی دارای پیکسل‌های 1.3 میکرومتری برای جذب نوره؛ که تو زمان خودش یکی از بزرگترین پیکسل‌ها تو دوربین‌های 13 مگاپیکسلی محسوب می‌شد.

البته این سایز هنوز هم از پیکسل‌های 1.5 میکرومتری دوربین 8 مگاپیکسلی آیفون 6 کوچیک‌تره.

وقتی با اشعه ایکس به دوربین نگاه می‌کنیم، محرک‌های الکترومکانیکی لنز که وظیفه تثبیت اپتیکال تصویر (لرزش‌گیر) رو بر عهده دارن، به وضوح دیده می‌شن.

این محرک‌ها همون میله‌های افقی و عمودی هستن که دور تا دور لنز رو احاطه کردن.

آخرین قطعه‌ای که سیستم عکاسی وان‌پلاس 2 رو تکمیل می‌کنه، مسافت‌یاب لیزری مادون قرمز (Laser Autofocus) هست. این قطعه از دو بخش تشکیل شده: یه فرستنده نوری مادون قرمز (IR ال‌ای‌دی) و یه گیرنده.

فرستنده، یه مخروط از نور مادون قرمز رو به سمت سوژه پرتاب می‌کنه و نور بازتاب‌شده به گیرنده برمی‌گرده. این کار به دوربین اجازه می‌ده فاصله تا سوژه رو تو کسر از ثانیه محاسبه کنه و فوکوس رو با دقت بالایی تنظیم کنه.

ما این قطعه رو هم بردیم زیر دستگاه ایکس‌ری، چون هم می‌تونستیم و هم برامون جالب بود!

اسپاجر همیشه وفادار ما وارد میدون می‌شه تا چند تا کابلی که هنوز مادربرد رو سر جاش نگه داشتن، جدا کنه. چند تا از اون پیچ‌های فریم میانی وظیفه نگهداری مادربرد رو هم بر عهده داشتن؛ اما چون اونا رو قبلا باز کردیم، الان فقط یه پیچ دیگه باقی مونده. پیچ رو باز می‌کنیم، دکمه Alert Slider رو می‌دیم بالا، و با کمی اهرم کردن، مادربرد کاملا از شاسی جدا می‌شه.

← رم دو کاناله LPDDR4 مدل K3RG2G2 ساخت سامسونگ، که پردازنده اسنپدراگون 810 کوالکام درست زیرش پنهان شده

← تراشه مدیریت تغذیه PM899 کوالکام

← کدک صوتی WCD9330 کوالکام

← آیسی مدیریت تغذیه (PMIC) کوالکام

آمپلی‌فایر توان چندبانده ساخت RF Micro Devices

ماژول آمپلی‌فایر توان Skyworks برای شبکه‌های LTE

← فرستنده و گیرنده RF کوالکام برای پشتیبانی از دو سیم‌کارت

آیسی Envelope Tracking کوالکام

و حالا نوبت به پشت برد می‌رسه...

← تراشه ترکیبی وای‌فای 802.11ac کوالکام با پشتیبانی از 2x2 MIMO

← حافظه 64 گیگابایتی NAND Flash از نوع eMMC ساخت سامسونگ

← آمپلی‌فایر صوتی ساخت NXP

فلت پورت USB-C خیلی ساده و خلوت طراحی شده و فقط شامل چند تا اتصال فنری می‌شه که این برای تعمیرکارها خبر خیلی خوبیه. باز کردنش نسبت به نسل اول وان‌پلاس یه کوچولو قلق داره، اما اصلا شبیه اون کلاف سردرگم پورت‌های شارژ رایج نیست. پورت USB-C اون موقع یه عضو جدید تو دنیای گوشی‌های هوشمند بود، واسه همین ما هم کنجکاو شدیم بریم تو دلش.

طراحی USB-C خیلی فشرده‌ست و مثل کابل لایتنینگ اپل از هر دو طرف جا می‌ره، اما یه استاندارد متن‌بازتره و امکانات خیلی بیشتری بهت می‌ده. امیدواریم این پورت‌ها موندگار بشن و بتونن در برابر خرابکاری‌های ناشی از کابل شارژ مقاومت کنن.

زیر فلت پورت شارژ، به ساب‌برد (برد پایینی) می‌رسیم. پیداش کردیم! اون فوم کوچیک در واقع محفظه همون بلندگوییه که قبلا روی فریم میانی دیده بودیمش.

ساب‌برد یه موتور ویبره سکه‌ای کلاسیک رو هم تو خودش جا داده. متأسفانه برای تعویض این ویبراتور باید دست به هویه بشی، چون مستقیم لحیم شده.

روی این برد قطعات دیگه‌ای مثل میکروفون، اتصال‌های فنری بیشتر و ال‌ای‌دی‌های دکمه‌های لمسی هم نصب شدن. دقیقا مثل مادربرد، این برد کوچیک هم حسابی شلوغ و پر از قطعه‌ست.

دیر یا زود باید به این مرحله می‌رسیدیم؛ کیسه حرارتی (iOpener) رو میاریم تا چسبی که نمایشگر رو به شاسی نگه داشته، ضعیف کنیم. بعد از یه حرارت‌دهی کوتاه و ملایم، نمایشگر وان‌پلاس 2 با استفاده از چند تا پیک پلاستیکی به راحتی آزاد می‌شه. بالاخره می‌تونیم نمای کاملی از پشت مجموعه نمایشگر 5.5 اینچی رو در کنار شاسی خالی فریم میانی ببینیم.

پشت نمایشگر، کنترلر تاچ Synaptics S3320A رو می‌بینیم که وظیفه مدیریت لمس صفحه رو بر عهده داره. همین‌جا یه نگاه به دکمه هوم لمسی می‌ندازیم که با یه حالت ناجور زیر فلت‌های به شدت ظریف دکمه‌های کناری قرار گرفته. این طراحی نشون می‌ده که تعویض دکمه هوم قراره دردسرسازتر از چیزی باشه که فکر می‌کردیم.

وان‌پلاس برای اینکه از اپل و سامسونگ عقب نمونه، سنسور اثر انگشت رو هم به این گوشی اضافه کرده. سنسور لمسی اثر انگشت که ساخت شرکت Fingerprint Cards AB هست، می‌تونه تا 5 انگشت رو ثبت کنه و تو هر زاویه‌ای اونا رو بخونه.

به پایان کالبدشکافی رسیدیم و وان‌پلاس 2 امتیاز تعمیرپذیری 7 از 10 رو می‌گیره (10 یعنی راحت‌ترین حالت تعمیر). با وجود نمایشگر پرس‌شده، طراحی ماژولار و استفاده از پیچ‌های استاندارد، تعمیرش رو منطقی‌تر کرده. اگه از این بررسی تخصصی تو آیسی‌مدار لذت بردی، حتما نظرت رو برامون تو بخش کامنت‌ها بنویس تا با هم درباره معماری این قاتل پرچمدار گپ بزنیم.

← استفاده از یه مدل پیچ استاندارد، باعث می‌شه به ابزارهای عجیب و غریب و گرون‌قیمت نیازی نداشته باشی.

← بسیاری از قطعات کاملا ماژولار هستن و می‌تونی اون‌ها رو مستقل از بقیه اجزا تعویض کنی.

← پورت USB-C روی یه فلت نسبتا ساده نصب شده و قطعه یکپارچه و گرونی نیست؛ پس تعویضش خیلی کم‌هزینه تموم می‌شه.

← با وجود اینکه هشدار دادن باتری قابل تعویض نیست، اما درآوردنش خیلی راحته؛ هرچند هنوز هم برای رسیدن بهش باید گوشی رو باز کنی.

← پنل LCD و شیشه تاچ به هم پرس شدن و باید به عنوان یه قطعه یکپارچه تعویض بشن؛ برای جدا کردنشون از فریم هم حتما به حرارت نیاز داری.

تصاویر ایکس‌ری جذابی که تو این کالبدشکافی دیدیم، بهمون کمک کرد تا قبل از باز کردن قطعات، درک خیلی بهتری از طراحی داخلی این دستگاه داشته باشیم.