کالبدشکافی آیپاد نانو نسل ۳؛ کشف رازهای معماری در طراحی مربعی اپل

این هم از جعبه دستگاه؛ سبک و استایل بسته‌بندی دقیقا شبیه نسل قبلی نانو طراحی شده، با این تفاوت که به خاطر فرم خود آیپاد، جعبه هم خیلی کوتاه‌تر و پهن‌تر به نظر می‌رسه.

اول بریم سراغ محتویاتی که تو این جعبه کوچیک جا خوش کردن:

← یه دفترچه راهنما که ابعادش حتی از خود آیپاد هم کوچیک‌تره.

← هدفون‌های همیشگی اپل که تو اون دوران انتقادهای زیادی بهشون می‌شد.

← کابل رابط USB برای شارژ و انتقال موزیک.

← یه قطعه پلاستیکی مخصوص برای قرار دادن دستگاه تو استندهای رومیزی (Dock Insert).

و در نهایت، ستاره اصلی ما: یه آیپاد نانو کاملا نو.

اینجا می‌تونی روند تکامل و تغییرات خانواده آیپاد نانو رو کنار هم ببینی.

با اینکه این نانو جدید نسبت به برادرهای بزرگ‌ترش قد کوتاه‌تر و هیکل پهن‌تری داره، اما از نظر ریاضی مساحت کلی بدنش تقریبا همون 36 سانتی‌متر مربعه و تغییری نکرده.

انگار اپل تو طراحی متریال قاب پشتی تو یه چرخه تکراری گیر کرده بود؛ آلومینیوم مات، بعد براق، دوباره مات و حالا تو نسل سوم دوباره یه قاب بی‌نهایت براق می‌بینیم. اما خب، ظاهر که همه‌چیز نیست؛ مهم اینه که تو دل این بدنه براق چه رازهایی نهفته است.

و این هم از اولین نگاه ما به معماری داخلی این نانو جدید. باز کردنش اصلا راحت نبود، چون قاب دستگاه با هشت تا گیره فلزی محکم به شاسی چفت شده: این گیره‌ها چطور پخش شدن؟

← سه تا گیره با فاصله مساوی تو لبه سمت چپ قرار دارن.

← سه تا گیره دیگه روی لبه بالایی تعبیه شدن.

← و فقط دو تا گیره سمت راست و نزدیک به پایین دیده می‌شن. اپل گیره بالایی سمت راست رو حذف کرده تا فضا برای مدار و فلت‌های نمایشگر باز بشه.

اول شش تا پیچ چهارسو (Phillips) که مادربرد رو به قاب اصلی وصل کرده بودن رو باز کردیم. حالا می‌تونیم برد رو یکم بلند کنیم، اما حواست باشه که نباید یهو بکشیش! برد هنوز با فلت کلیک‌ویل (Click Wheel) که کاملا مشخصه و یه فلت پنهان که به نمایشگر وصله، به بدنه گیر کرده.

خیلی بااحتیاط فلت کلیک‌ویل رو از روی برد جدا کردیم و بعد مادربرد رو مثل ورق کتاب برگردوندیم تا دسترسی برای آزاد کردن کانکتور فلت نمایشگر هم فراهم بشه.

حالا با استفاده از یه اسپاجر، خیلی آروم نمایشگر رو از جاش بلند می‌کنیم. این قطعه با یه نوار چسب دوطرفه دور تا دور لبه‌های قاب محکم شده و باید چسبش رو برش بدی.

جالبه بدونی نمایشگر نانو نسل اول هم دقیقا با همین روش نصب شده بود. موقع اهرم کردن خیلی مراقب باش، چون فشار بیش از حد و غیراصولی خیلی راحت می‌تونه پنل ظریفش رو بشکنه.

هرچقدر بیشتر تو دل این آیپاد پیش می‌ریم، متوجه یه الگوی خاص و تکراری تو طراحیش می‌شیم: اپل عاشق استفاده از چسبه! ماژول کلیک‌ویل با هیچ‌چیز جز یه چسب فوق‌العاده قوی سر جاش نمونده. این موضوع کار تعویضش رو به شدت سخت می‌کنه، چون اگه بخوای یه روزی عوضش کنی، باید بتونی مثل کارخونه اپل اون رو بی‌نقص و محکم بچسبونی تا لقی نداشته باشه.

اینجا می‌تونی باتری رو ببینی که از محفظه فلزیش بیرون کشیدیمش. حدس می‌زنی این محفظه چطور به مادربرد وصل شده بود؟ بله، درست حدس زدی... بازم با چسب!

فلت باتری با سه تا پایه لحیم‌کاری‌شده (Through-hole) مستقیما به مادربرد وصله. این طراحی دقیقا مثل نانو نسل دومه و به این معنیه که خبری از تعویض راحت و سوکتی باتری نیست و برای تعویضش حتما به هویه نیاز داری.

و این هم یه قاب دسته‌جمعی از تمام قطعاتی که با موفقیت از هم جداشون کردیم؛ یه کالبدشکافی کامل از یه آیپاد دوست‌داشتنی.

تو این نمای نزدیک از روی مادربرد، می‌تونی قلب تپنده حافظه دستگاه، یعنی چیپ فلش هشت گیگابایتی ساخت Samsung رو در کنار جک هدفون ببینی.

نکته جالب در مورد جک هدفون اینه که مستقیما روی مادربرد لحیم شده. این سبک اتصال تو نسل اول نانو هم وجود داشت، اما تو نسل دوم تغییرش داده بودن و حالا دوباره به تنظیمات کارخونه برگشتن.

این هم یه نمای نزدیک و واضح از پشت مادربرد، تا با چیدمان ریزترین قطعات و آیسی‌های این دستگاه هم آشنا بشی.

دستگاه رو دوباره بستیم و خبر خوب اینه که هنوزم مثل ساعت کار می‌کنه! حالا که حس کنجکاوی فنی‌مون ارضا شد و فهمیدیم زیر این ظاهر مربعی چه مهندسی‌ای خوابیده، وقتشه توش چندتا موزیک خاطره‌انگیز بریزیم و ازش لذت ببریم.

اگه تو هم از دیدن کالبدشکافی گجت‌های نوستالژیک لذت می‌بری و برات جالبه ببینی تکنولوژی‌های قدیمی چطور ساخته می‌شدن، لینک این مطلب از آیسی‌مدار رو برای دوستای خوره تکنولوژیت بفرست تا اون‌ها هم با معماری این آیپاد خاص آشنا بشن.