کالبدشکافی OnePlus Nord؛ رازهای یک میان‌رده با ژن پرچمدار

این گوشی با مشخصات سخت‌افزاری جذابی که داره، توجه خیلی‌ها رو به خودش جلب کرده. پیش از اینکه دست به آچار بشیم، بیایید یه نگاهی به مهم‌ترین ویژگی‌های فنیش بندازیم:

← نمایشگر 6.44 اینچی Fluid AMOLED با رزولوشن 2400 در 1080 پیکسل و نرخ نوسازی روان 90 هرتز.

← پردازنده قدرتمند اسنپدراگون 765G از شرکت Qualcomm به همراه پردازنده گرافیکی Adreno 620.

← حافظه رم 8 گیگابایتی از نوع LPDDR4X در کنار 128 گیگابایت فضای ذخیره‌سازی داخلی.

← یک باتری با ظرفیت 4115 میلی‌آمپر ساعت برای تامین انرژی قطعات.

چهار لنز دوربین در قاب پشتی و دو لنز دوربین سلفی در پنل جلویی.

حسگر اثر انگشت که به صورت اپتیکال زیر نمایشگر مخفی شده. حالا که با مشخصات کلی آشنا شدیم، وقتشه دل و روده این میان‌رده رو بیرون بریزیم!

برای اینکه بهتر متوجه تغییرات طراحی بشیم، بد نیست اونو با مدل سال گذشته یعنی OnePlus 7T مقایسه کنیم. در نگاه اول انقدر شبیه هم هستن که باید حواسمون باشه به اشتباه گوشی قدیمی‌تر رو کالبدشکافی نکنیم! اما واقعا چه فرق‌هایی دارن؟

اولین چیزی که خیلی تو چشم می‌زنه، ماژول دوربینه. نه تنها سخت‌افزار و سنسور دوربین‌ها کاملا عوض شده، بلکه حالا همه‌شون توی یک خط عمودی در گوشه سمت چپ قاب پشتی چیده شدن.

شیار اسپیکر مکالمه هم در بالای گوشی کمی باریک‌تر شده. ضمن اینکه تو مدل نورد، دو تا دوربین سلفی تو یک بریدگی کپسولی شکل روی نمایشگر قرار گرفتن و دیگه خبری از اون ناچ قطره‌ای قدیمی نیست.

لبه پایینی گوشی شباهت زیادی به قبل داره؛ اینجا پورت شارژ USB-C، دریچه بازطراحی‌شده اسپیکر، خشاب سیم‌کارت و سوراخ میکروفون رو می‌بینیم. خب، مدل 7T رو با احترام می‌ذاریم کنار تا رسما جراحی این گوشی رو شروع کنیم.

خبر خوب اینه که برای باز کردن قاب پشتی، در این مرحله نیازی به حرارت بالا نداریم! با استفاده از ترکیب ساکشن کاپ و پیک پلاستیکی می‌تونیم درزها رو باز کنیم و فعلا هیتر رو روشن نکنیم.

خوشبختانه هیچ کابل مخفی یا تله‌ای پشت قاب نیست که بخواد موقع برداشتنش غافلگیرمون کنه و پاره بشه. این یعنی شروع کارمون خیلی راحت و بی‌دردسره.

تو این گوشی خبری از سیم‌پیچ شارژ بی‌سیم نیست. البته وقتی می‌تونی با شارژر فابریک 30 واتی تو مدت 30 دقیقه باتری رو از صفر به 70 درصد برسونی، شاید خیلی هم دلتنگ شارژ بی‌سیم نشی.

طبیعتا شارژ بی‌سیم مزیت‌های خودش رو داره، مثلا اینکه استهلاک و خرابی پورت شارژ رو به شدت کم می‌کنه. اما به خاطر اتلاف انرژی بالایی که داره، بیشتر به عنوان یه قابلیت جانبی بهش نگاه می‌شه تا یک روش اصلی. با این حال، بعضی از رقبا تو همین رده تونستن این قابلیت رو ارائه بدن.

نیازی به نقشه گنج نداریم تا حدس بزنیم کانکتور باتری دقیقا زیر این درپوش پلاستیکی مادربرد قایم شده. اول از همه باید به این بخش برسیم تا با قطع کردن برق، ایمنی کار رو تضمین کنیم.

با باز کردن یازده تا پیچ، درپوش مادربرد به همراه آنتن NFC و فلش دوربین که روی اون نصب شدن، به راحتی از جای خودشون بلند می‌شن.

استفاده از پیچ‌های استاندارد کار رو خیلی راحت می‌کنه. جالب اینجاست که همه این پیچ‌ها سایز و طول یکسانی دارن، که این موضوع احتمال اشتباه بستن پیچ‌ها موقع جمع کردن گوشی رو تقریبا به صفر می‌رسونه.

این دقیقا یکی از اون برتری‌هایی هست که گوشی‌های اندرویدی معمولا نسبت به رقبای اپلی خودشون دارن. تو گوشی‌های اپل گاهی با مجموعه‌ای گیج‌کننده از پیچ‌های عجیب و غریب با سایزها و طول‌های مختلف روبه‌رو می‌شیم که واقعا روی اعصاب تعمیرکارها راه می‌ره.

رسیدیم به بخش جذاب باتری! وان‌پلاس تو مدل نورد هم مثل همیشه از یک زبانه کششی پلاستیکی ضخیم استفاده کرده تا بتونی خیلی راحت و بی‌دردسر باتری رو از چسب زیرش جدا کنی.

با وجود این زبانه، باز هم موقع کشیدن به ساختار داخلی باتری فشار میاد. پس برای رعایت ایمنی، بهتره باتری‌ای که یک بار از جاش خارج شده رو دوباره استفاده نکنی؛ مگر اینکه واقعا قصد تعویضش با یک نمونه جدید رو داشته باشی.

این باتری با شناسه BLP785، ظرفیتی برابر با 4115 میلی‌آمپر ساعت (معادل 15.92 وات‌ساعت) در ولتاژ 3.87 ولت داره و وظیفه تامین انرژی تمام این قطعات رو به دوش می‌کشه.

این ظرفیت باتری نه تنها از بعضی رقبای میان‌رده‌اش بیشتره، بلکه حتی از بعضی پرچمدارهای معروف هم سبقت می‌گیره. البته که همچنان به پای برادر بزرگ‌تر و غول‌پیکرش یعنی OnePlus 8 Pro نمی‌رسه.

حالا که باتری رو خارج کردیم، کنجکاویمون حسابی تحریک شده. بریم ببینیم زیر این برد و قطعات چه خبره و نورد چه چیزهای دیگه‌ای تو چنته داره.

دوربین‌های پشتی رو به صورت یک‌جا از روی مادربرد جدا می‌کنیم تا دقیق‌تر بررسیشون کنیم:

← دوربین اصلی 48 مگاپیکسلی با دیافراگم f/1.75 و لرزشگیر اپتیکال. این دوربین از سنسور IMX586 سونی قدرت می‌گیره که دقیقا همون سنسور به کار رفته در مدل پرچمدار OnePlus 8 هست.

← دوربین 8 مگاپیکسلی اولتراواید (فوق‌عریض) با دیافراگم f/2.25 و زاویه دید گسترده 119 درجه.

← دوربین 5 مگاپیکسلی با دیافراگم f/2.4 که برای تشخیص عمق تو عکس‌های پرتره استفاده می‌شه.

← دوربین 2 مگاپیکسلی با دیافراگم f/2.4 که مخصوص عکاسی ماکرو و از فاصله نزدیکه.

حالا نوبت به دوربین‌های سلفی می‌رسه که اونا رو هم هم‌زمان خارج می‌کنیم:

دوربین اصلی 32 مگاپیکسلی سلفی با سنسور IMX616 سونی و دیافراگم f/2.45 که البته فقط به لرزشگیر الکترونیکی (EIS) مجهزه.

دوربین 8 مگاپیکسلی اولتراواید سلفی با دیافراگم f/2.45 و زاویه دید 105 درجه که برای عکس‌های دسته‌جمعی کاربرد داره.

با اینکه OnePlus Nord هیچ گواهی رسمی IP برای مقاومت در برابر نفوذ آب نداره، اما وقتی دقیق‌تر می‌شیم، روی کانکتورهاش همون واشرهای پلاستیکی و محافظی رو می‌بینیم که تو مدل IP68 یعنی OnePlus 8 Pro استفاده شده. این یعنی گوشی در عمل تا حدودی در برابر رطوبت و گردوغبار مقاومه.

تولید این واشرهای پلاستیکی هزینه خیلی کمی داره، اما هزینه تست‌ها و دریافت گواهی رسمی IP به شدت بالاست. وان‌پلاس ترجیح داده این هزینه رو از قیمت نهایی کم کنه ولی همچنان یه محافظت اولیه رو برای کاربر فراهم کنه که تصمیم هوشمندانه‌ای به نظر می‌رسه.

با باز کردن دو تا پیچ چهارسوی باقی‌مونده، مادربرد به راحتی از جاش بلند می‌شه. پشت مادربرد می‌تونیم خمیر سیلیکون (خمیر حرارتی) رو ببینیم که برای دفع گرما روی چیپ‌ها استفاده شده.

این خمیر حرارتی روی یک لایه فویل گرافیتی کشیده شده که روی شیلد چیپست‌ها رو می‌پوشونه. زیر خود این شیلدها هم خمیر حرارتی مجزایی زده شده. در سمت دیگه، این حرارت به یک لایه مسی که پشت مادربرد و بین باتری و نمایشگر کشیده شده، منتقل می‌شه تا گوشی موقع پردازش سنگین داغ نکنه.

بالاخره رسیدیم به جواهرات ارزشمند روی برد، یعنی همون آیسی‌ها و چیپ‌های مهم:

← ماژول SKY58094-11 برای مدیریت ارسال و دریافت فرکانس‌های رادیویی.

← آیسی مدیریت تغذیه اصلی یعنی Qualcomm PM7250.

← آیسی مدیریت تغذیه ثانویه Qualcomm PM7150A.

← یکی دیگه از آیسی‌های مربوط به تغذیه به نام Qualcomm PM7250B.

چیپ Qualcomm QET5100 که وظیفه ردیابی پوشش سیگنال‌ها رو بر عهده داره.

اما چیپ‌های اصلی و مغز متفکر گوشی روی این یکی سمت برد قرار دارن:

← پردازنده قدرتمند Qualcomm SDM765 ملقب به اسنپدراگون 765G.

← چیپ حافظه ترکیبی ساخت سامسونگ، که شامل 128 گیگابایت حافظه داخلی پرسرعت UFS 2.1 و 8 گیگابایت رم LPDDR4X می‌شه.

ترکیب رم و حافظه داخلی تو یک چیپ ایده خیلی جالب و بهینه‌ایه، اما حیف که درگاهی برای کارت حافظه جانبی در نظر گرفته نشده تا بتونی فضای گوشی رو ارتقا بدی.

← پلتفرم موبایلی 5G اسنپدراگون برای پشتیبانی از نسل پنجم شبکه‌ها.

← کدک صوتی اختصاصی Qualcomm Aqstic برای پردازش و پخش باکیفیت صدا.

ماژول دریافت و تنوع سیگنال SKY5 3735-11.

چیپست وای‌فای Atheros WCN3998 با پشتیبانی کامل از Wi-Fi 6، بلوتوث 5، امنیت شبکه WPA3 و رادیو دیجیتال.

حالا مسیرمون رو به سمت پایین گوشی کج می‌کنیم. با برداشتن درپوش پایینی و اسپیکر، با جنگلی از کابل‌های فلت و واشرهای پلاستیکی روبه‌رو می‌شیم.

یکی از اصول مهم تعمیرات اینه که هیچ‌وقت درآوردن خشاب سیم‌کارت رو فراموش نکنی، چون می‌تونه به مادربرد آسیب بزنه. اصل دوم هم اینه که برای باز کردن قطعات محکم، تا جایی که می‌تونی از ترکیب ابزارها به صورت هم‌زمان استفاده کنی تا فشار نقطه‌ای وارد نشه.

نکته مثبت اینجاست که تمام قطعات این بخش به صورت ماژولار طراحی شدن و می‌تونی اون‌ها رو کاملا تکی عوض کنی. از پورت شارژ USB-C گرفته تا کابل‌های رابط، موتور ویبره، حسگر اثر انگشت و فلت‌های مربوط به اون.

روی برد پایینی (ساب‌برد)، یه کانکتور می‌بینیم که برخلاف بقیه، دورش واشر پلاستیکی نداره؛ این کانکتور مربوط به نمایشگره. اما جای نگرانی نیست، چون واشر محافظ مستقیما روی خود کابل فلت نمایشگر تعبیه شده و کار آب‌بندی رو انجام می‌ده.

جدا کردن نمایشگر واقعا کار چالش‌برانگیزیه، چون با چسب خیلی محکمی به فریم پلاستیکی دستگاه چسبیده. اما با کمی صبر، حرارت ملایم و استفاده از ابزارهای نازک تونستیم بالاخره این غول مرحله آخر رو هم شکست بدیم.

زیر این پنل دیگه قطعه خاصی وجود نداره، فقط یک بریدگی مستطیل‌شکل (که کمی هم با زاویه کج طراحی شده) برای عبور نور به سنسور اثر انگشت دیده می‌شه. حالا که همه‌چیز رو زیر و رو کردیم، وقتشه قطعات رو جمع‌وجور کنیم و به این جراحی پایان بدیم.

این هم از تصویر تمام قطعاتی که تو این کالبدشکافی از دل گوشی بیرون کشیدیم. یک مجموعه کامل از تکنولوژی‌های جذاب که با ظرافت کنار هم چیده شدن.

ما تو این مدل یک باتری با دسترسی راحت، کلی واشر محافظ در برابر نفوذ رطوبت، سیستم خنک‌کننده جالب و تعداد زیادی قطعه ماژولار و قابل تعویض دیدیم.

به نظر می‌رسه وان‌پلاس با این مهندسی داخلی، جایگاه خودش رو تو بازار میان‌رده‌ها حسابی محکم کرده. بریم سراغ جمع‌بندی نهایی تا ببینیم وضعیت تعمیرپذیری این دستگاه روی کاغذ چطوره.

با در نظر گرفتن تمام مراحلی که طی کردیم، ساختار داخلی این دستگاه امتیاز 6 از 10 رو برای تعمیرپذیری دریافت می‌کنه (عدد 10 یعنی راحت‌ترین حالت ممکن برای تعمیرکار).

ما تو آیسی‌مدار همیشه برامون جالبه ببینیم شرکت‌ها چطور قطعات رو کنار هم می‌چینن. طراحی این مدل نشون داد که وان‌پلاس به ماژولار بودن قطعات اهمیت داده، هرچند که تعویض نمایشگر همچنان پردردسره. اگر این سفر به درون سخت‌افزار برات جذاب بود، حتما لینک این صفحه رو برای دوستای عشق تکنولوژی خودت هم بفرست تا اونا هم از دیدن معماری این گوشی لذت ببرن! دلایل اصلی برای این امتیازدهی به این شرحه:

← برای باز کردن تمام بخش‌های گوشی، فقط به یک پیچ‌گوشتی چهارسوی معمولی نیاز داری و خبری از پیچ‌های عجیب‌وغریب نیست.

← تقریبا تمام قطعات داخلی ماژولار هستن و در صورت خرابی می‌تونی به صورت جداگانه و بدون نیاز به تعویض کل برد، تعمیرشون کنی.

← دسترسی به باتری بعد از باز کردن درپوش مادربرد به سادگی امکان‌پذیره. چسب زیرش خیلی قوی نیست و زبانه پلاستیکی کار درآوردنش رو راحت کرده.

← قاب پشتی که اولین راه ورود به گوشیه، با چسب نسبتا محکمی بسته شده، اما خبر خوب اینه که بدون نیاز به حرارت زیاد هم می‌شه بازش کرد.

← متاسفانه تعویض نمایشگر که یکی از رایج‌ترین تعمیرات محسوب می‌شه، اصلا کار راحتی نیست و اولویت طراحی نبوده؛ برای این کار باید دردسر زیادی بکشی.