کالبدشکافی تبلت Nexus 9: معماری پنهان HTC و چالش‌های نمایشگر سرسخت گوگل

اول از همه، بیا ببینیم هسته اصلی Nexus 9 از چه قطعاتی تشکیل شده:

← صفحه‌نمایش 8.9 اینچی IPS LCD با رزولوشن 1536 در 2048 پیکسل

← پردازنده 64 بیتی دو هسته‌ای NVIDIA Tegra K1 با فرکانس 2.3 گیگاهرتز که در کنار پردازنده گرافیکی 192 هسته‌ای Kepler قرار گرفته

← 2 گیگابایت حافظه رم

← دوربین اصلی 8 مگاپیکسلی با دیافراگم f/2.4 + دوربین سلفی 1.6 مگاپیکسلی

وای‌فای 802.11ac با آنتن دوگانه (MIMO) + بلوتوث نسخه 4.1 + سنسور NFC

← حافظه داخلی تو نسخه‌های 16 یا 32 گیگابایتی

سیستم‌عامل اندروید 5.0 (Lollipop)

هرچند این تبلت با نام و بازاریابی گوگل فروخته می‌شه، اما تو واقعیت توسط شرکت HTC تولید شده (البته قطعا با دخالت مستقیم گوگل تو طراحی). با نگاه به شماره مدل OP82100 روی قاب پشتی، می‌تونی هویت اصلی این تبلت رو تشخیص بدی.

همیشه یادت باشه که برای شارژ کردن این دستگاه‌ها حتما از شارژرهای استاندارد و تاییدشده استفاده کنی تا آیسی تغذیه آسیب نبینه.

← طراحی ظاهری و کیفیت ساخت بدنه، شباهت‌های ریزی به گوشی‌های پرچمدار زمان خودش تو شرکت HTC داره.

قبل از شروع هر کالبدشکافی، حتما دستگاه رو کاملا خاموش کن تا خطر اتصالی موقع درآوردن فلت‌ها به صفر برسه.

روی بدنه خارجی این تبلت، جایگذاری قطعات کاملا آشنا و استاندارده. دوربین اصلی نزدیک به گوشه بالا سمت راست قاب پشتی قرار گرفته، در حالی که دوربین سلفی دقیقا وسط حاشیه بالایی و کنار یکی از شیارهای اسپیکر جلویی جا خوش کرده.

خبر خوب! قاب پشتی به جای اون چسب‌های وحشتناک، فقط با یه سری خارهای پلاستیکی به فریم وصل شده. برای باز کردنش حتی به ابزار خاصی هم نیاز نداری و با کمی دقت باز می‌شه. همه‌چیز داشت خوب پیش می‌رفت تا اینکه متوجه شدیم دوربین اصلی هنوز تو قاب پشتی گیر کرده...

ظاهرا ماژول دوربین خیلی کیپ تو جایگاهش نشسته و موقع برداشتن قاب، فلت دوربین از سوکت ZIF روی مادربرد کشیده و کاملا کنده شد.

بدتر از اون اینکه، سوکت اتصال این دوربین زیر مادربرد قرار داره! این یعنی برای وصل کردن دوباره‌ش، مجبوریم کل مادربرد رو باز کنیم که این اصلا خبر خوبی برای تعمیرپذیری نیست.

حالا که دوربین اصلی خودش رو این‌طور نشون داد، بد نیست یه نگاه دقیق‌تر بهش بندازیم. این ماژول 8 مگاپیکسلی فوکوس خودکار و فلش ال‌ای‌دی داره، اما از لرزشگیر اپتیکال (OIS) خبری نیست.

با دیافراگم f/2.4 و فاصله کانونی 29.2 میلی‌متری، این دوربین برای ثبت عکس‌های روزمره کار راه میندازه، ولی نباید ازش انتظار ثبت شاهکارهای هنری رو داشته باشی. روی این ماژول دوربین شناسه 3BA804P1 K1419 A 1.0 حک شده.

جالبه بدونی این دقیقا همون ماژول دوربینیه که HTC تو گوشی میان‌رده Desire 610 خودش هم ازش استفاده کرده بود.

با کنار رفتن قاب پشتی، می‌گردیم دنبال قطعاتی که بشه با اسپاجر بازشون کرد. اون کنتاکت‌های فلزی حسابی جلب توجه می‌کنن... با کمی بررسی متوجه می‌شیم که این قطعه در واقع آنتن NFC دستگاهه. با پنس لبه‌هاش رو می‌گیریم و خیلی راحت از روی قاب پشتی جداش می‌کنیم.

باتری بزرگ دستگاه جلوی چشممونه، اما درآوردنش به این سادگی نیست؛ یه چسب نسبتا قوی اون رو محکم سر جاش نگه داشته.

خوشبختانه ما اسپاجرهای پلاستیکی پهنی داریم که برای اهرم کردن این مدل چسب‌ها عالی عمل می‌کنن.

مشخصات رسمی گوگل میگه ظرفیت این باتری 6700 میلی‌آمپر ساعته. وقتی خود باتری رو می‌بینیم، نوشته‌های روش (3.8 ولت، 6700 میلی‌آمپر ساعت و 25.46 وات‌ساعت) این عدد رو تأیید می‌کنن.

از نظر ظرفیت، این باتری یه چیزی بین تبلت‌های هم‌رده‌شه؛ یعنی از آیپد مینی رتینا با ظرفیت 6471 میلی‌آمپر کمی بزرگ‌تره، اما به پای باتری 7340 میلی‌آمپری آیپد ایر 2 نمی‌رسه.

دوربین سلفی برخلاف دوربین اصلی، خیلی منطقی و مؤدبانه روی مادربرد مونده تا هروقت خواستیم با پنس برش داریم. این دوربین 1.6 مگاپیکسلی با قابلیت فیلم‌برداری 720p و دیافراگم f/2.4 چیز خیلی خاصی برای ارائه نداره. روی فلت این ماژول هم شناسه 3BF105P1 Y1428A1.0 دیده می‌شه.

ورقه‌های مسی یکی پس از دیگری روی قطعات کشیده شدن تا حرارت رو دفع کنن و جلوی تداخل امواج رو بگیرن. با جدا کردن این شیلدهای مسی، می‌تونیم بریم سراغ باز کردن برد آنتن که تو قسمت بالایی Nexus 9 قرار گرفته.

برای باز کردن پیچ‌های این قسمت، ست پیچ‌گوشتی دقیق ما دوباره به کار میاد تا گل‌پیچ‌ها هرز نشن.

روند باز کردن این تبلت بیشتر شبیه کندن چسب و جدا کردن فلت‌های مختلف شده. از بین این همه فلت، یکی رو انتخاب می‌کنیم و شروع به باز کردن سوکت‌هاش می‌کنیم. اما زیرش چی می‌بینیم؟ باز هم یه فلت دیگه! ولی خب، با باز کردن تمام این کابل‌های تودرتو، بالاخره مادربرد اصلی از شاسی آزاد می‌شه.

حالا وقتشه چیپ‌های مهم روی مادربرد رو زیر ذره‌بین ببریم:

← پردازنده 64 بیتی دو هسته‌ای NVIDIA Tegra K1 Dual Denver (با شناسه T4K885 01P TD590D-A3)

← رم 2 گیگابایتی Elpida/Micron Technology FA164A2MA

← حافظه فلش 16 گیگابایتی Samsung KLMAG2GEAC از نوع eMMC NAND

← ماژول وای‌فای، بلوتوث 4.0 و رادیو اف‌ام Broadcom BCM4354XKUBG MIMO 5G

آیسی مدیریت تغذیه Texas Instruments TI47CFP91 T65913B3D9

← تراشه‌ای با شناسه 20795P1 KML1G TD1431 402391 1 وات

گیرنده موقعیت‌یاب جهانی (GNSS) مدل Broadcom BCM4752

مسیر کالبدشکافی رو برای خارج کردن بقیه قطعات ادامه می‌دیم. قطعه بعدی برد پورت شارژ (Micro-USB) هست. با باز کردن چند تا پیچ و جدا کردن یه فلت تخت، این برد کوچیک هم خیلی راحت تو دستمون قرار می‌گیره.

باز هم یه برد دیگه! این قطعه رابط، در واقع مادربرد رو به اسپیکر پایینی، موتور ویبره و یه قطعه مرموز که روی یه فلت طولانی و دور از بقیه قرار گرفته، متصل می‌کنه...

← راز اون قطعه دورافتاده کشف شد: این یه قطب‌نمای الکترونیکی 3 محوره ساخت Asahi Kasei هست (مشابه چیزی که تو نکسوس 5 دیده بودیم). دلیل این فاصله‌ی زیاد از برد اصلی اینه که از تداخل الکترومغناطیسی بقیه قطعات در امان بمونه.

اون بردهای کوچیکی که درآوردیم فقط برای اعصاب‌خردی نبودن؛ دوتاشون پشت باکس اسپیکرهای استریوی جلویی‌ان. متخصص صدا نیستیم، ولی این اسپیکرها بیشتر شبیه گوشی مکالمه کم‌صدا هستن تا اسپیکرهای قوی آیپد ایر جدید.

حالا نوبت تیغه فلزی ظریفمون (Jimmy) هست که وارد عمل بشه؛ تخصصش آزاد کردن قطعات گیر افتاده بدون آسیب رسوندنه. با کمک این ابزار، موتور ویبره رو از حفره‌ش روی فریم نمایشگر بیرون می‌کشیم.

طراحی این بخش خیلی ساده‌ست و نشون می‌ده HTC اینجا دنبال استفاده از تکنولوژی‌های پیچیده و عجیب‌وغریب اپل برای موتور بازخورد لمسی نبوده.

رسیدیم به لحظه سرنوشت‌ساز: آیا می‌تونیم ال‌سی‌دی رو از فریم اصلی جدا کنیم؟ جواب مثبته، اما این کار به یه مقدار دیوانه‌وار از حرارت، صبر و اهرم کردن دقیق نیاز داره.

چسبی که اینجا استفاده شده، یکی از سرسخت‌ترین چسب‌هاییه که تا حالا تو یه تبلت دیدیم؛ چیزی در حد چسب‌های وحشتناک تبلت سرفیس پرو مایکروسافت، البته با مقدار کمتر!

با استفاده مداوم از کیسه حرارتی و ابزارهای پلاستیکی، بالاخره موفق می‌شیم ال‌سی‌دی رو از شاسی و مجموعه نمایشگر جدا کنیم. پشت پنل ال‌سی‌دی این تراشه‌ها مخفی شده بودن:

← کنترلر تاچ‌اسکرین Synaptics S7504B 43210570

← تراشه C54B M46956 422

در نهایت Nexus 9 تو شاخص تعمیرپذیری امتیاز 3 از 10 رو می‌گیره (عدد 10 یعنی راحت‌ترین حالت برای تعمیر):

← قاب پشتی فقط با خارهای پلاستیکی محکم شده و بدون نیاز به حرارت یا ابزار خاصی باز می‌شه (فقط مراقب باش فلت دوربین اصلی کنده نشه).

← دسترسی به باتری آسونه، ولی با چسب سر جاش فیکس شده. خوشبختانه چسبش اون‌قدر قوی نیست که برای باز کردنش به حرارت شدید نیاز داشته باشی.

← فضای داخلی پر از چسب و فلت‌های نازک و ظریفه که روند باز و بسته کردن رو به شدت سخت و پرریسک می‌کنه.

← ال‌سی‌دی و شیشه جلویی به هم پرس شدن، پس در صورت شکستن شیشه، باید کل مجموعه نمایشگر رو یکجا عوض کنی.

← از همه بدتر، این نمایشگر با یه چسب فوق‌العاده محکم به فریم چسبیده که تعویضش رو بدون داشتن قطعه کامل فریم و نمایشگر (Assembly)، تقریبا غیرممکن می‌کنه.