دستگاه آرکید دو نفره خانگی با رسپبری‌پای (مدل رومیزی)

قبل از اینکه دست به کار بشیم، باید تمام ابزارها و قطعات رو دور هم جمع کنیم. می‌تونی از قطعات مشابه جایگزین استفاده کنی و اصلا نیازی نیست دقیقا همین برندها رو تهیه کنی. خیلی از این قطعات مثل مانیتور قدیمی یا کابل‌ها ممکنه همین الان گوشه کمدت خاک بخورن. لیست کامل متریال و قطعات رو برات تو بخش قبلی آوردیم که بتونی با یه نگاه همه‌چیز رو بررسی کنی.

بخش‌های اصلی به سه دسته تقسیم می‌شن:

• قطعات داخلی: شامل برد رسپبری‌پای، کارت حافظه، هیت‌سینک و سیستم برق‌رسانی.
• نمایشگر: یه مانیتور قدیمی با نسبت تصویر مربعی (4:3) بهترین انتخابه.
• کنترلرها: کیت‌های آماده آرکید که شامل دکمه‌ها، جوی‌استیک و برد مبدل USB هستن.
• بدنه چوبی: ورق‌های MDF، نوار لبه پلاستیکی، رنگ و اتصالات.
• تابلوی بالایی: طلق پلکسی‌گلاس شفاف و نوار ال‌ای‌دی برای نورپردازی.

برای ساخت این دستگاه به یه سری ابزار نجاری هم نیاز داری. اگه بعضی‌هاشون رو نداری، می‌تونی از دوستات قرض بگیری یا به کارگاه‌های محلی سر بزنی. داشتن گیره نجاری، اره عمودبر و دریل تو این پروژه واقعا حیاتیه.

لیست ابزارهایی که کار رو راحت می‌کنن:

• کیبورد و موس برای تنظیمات نرم‌افزاری
• پیچ‌گوشتی و ابزارهای دستی
• دریل همراه با مته‌های گردبر و معمولی
• گیره‌های نجاری (هر چی بیشتر، بهتر!)
• اره رومیزی و اره عمودبر (Jigsaw)
• دستگاه اورفرز (Router) برای شیارزنی
• سمباده، بتونه و چسب چوب
• غلتک نقاشی و قلم‌مو
• و البته کلی حوصله و دقت!

برای طراحی این دستگاه، مدل‌های کلاسیک خیلی زیادی وجود داره. می‌تونی طرح‌های آماده رو از اینترنت پیدا کنی یا خودت دست به کار بشی. معیارهای اصلی من برای این طراحی، ساخت یه دستگاه دو نفره، با حال و هوای دهه 80 میلادی و البته ابعاد نسبتا جمع‌وجور بود که بشه راحت جابه‌جاش کرد.

• دو نفره بودن پنل
• حفظ استایل کلاسیک ماشین‌های آرکید
• رومیزی بودن و قابلیت حمل

هدف اینه که وقتی دستگاه رو می‌بینی، حس یه آرکید واقعی بهت دست بده. بعد از چند تا اسکچ دستی، رفتم سراغ نرم‌افزارهای طراحی. نرم‌افزار رایگان SketchUp برای مدل‌سازی سه‌بعدی این کار فوق‌العاده‌ست.

با اینکه شکل کلی تو ذهنم بود، اما مدل‌سازی کمکم کرد تا زاویه‌های صفحه نمایش و پنل دکمه‌ها رو از نظر ارگونومی دقیق‌تر دربیارم.

چیدمان دکمه‌ها باید طوری باشه که بتونی بازی‌های کنسول‌های مختلف رو راحت باهاش اجرا کنی. بهترین انتخاب، چیدمان 6 دکمه‌ای سبک کپ‌کام (Capcom) هست. در کنار اینا، دکمه‌های استارت و سلکت رو هم باید روی لبه جلویی دستگاه در نظر بگیری تا همه‌چیز در دسترس باشه.

از اونجایی که هر بازی یا شبیه‌ساز ممکنه تنظیمات دکمه‌های خاص خودش رو داشته باشه، طراحی یه پوستر راهنما برای توضیح عملکرد دکمه‌ها ایده جالبیه؛ مخصوصا برای دوستات که قراره برای اولین بار با دستگاهت بازی کنن.

فاصله دکمه‌ها و جوی‌استیک رو باید با آزمون و خطا پیدا کنی. پنل باید اونقدری عریض باشه که دو نفر موقع بازی به هم برخورد نکنن و فضای کافی برای قرار دادن مچ دست‌ها وجود داشته باشه تا تو بازی‌های طولانی خسته نشی.

تابلوی بالای دستگاه یا همون Marquee، گرافیک نورانی و جذابی هست که امضای هر دستگاه آرکید محسوب می‌شه. می‌تونی یه اسم خلاقانه مثل "Galactic Starcade" براش انتخاب کنی تا حال و هوای بازی‌های فضایی و کلاسیک رو تداعی کنه. برای پیدا کردن گرافیک‌های باکیفیت، سایت‌های زیادی هستن که طرح‌های اصلی دستگاه‌های آرکید رو برای دانلود گذاشتن.

با کمی فوتوشاپ می‌تونی کاراکترهای معروف بازی‌ها رو با یه پس‌زمینه کهکشانی (مثل بازی اسپیس اینویدرز) ترکیب کنی و یه لوگوی جذاب و نوستالژیک برای دستگاهت بسازی.

اگه خودت داری دستگاه رو از صفر طراحی می‌کنی، به شدت پیشنهاد می‌کنم قبل از بریدن چوب‌ها، یه ماکت مقوایی تو سایز واقعی بسازی. البته اگه از نقشه‌های آماده استفاده می‌کنی می‌تونی این مرحله رو نادیده بگیری.

با استفاده از کارتن‌های بلااستفاده و چسب نواری، یه ماکت سریع بساز. تو نرم‌افزار همه‌چیز بی‌نقص به نظر می‌رسه، اما باید تو دنیای واقعی هم حس درستی بهت بده.

ساخت ماکت بهت نشون می‌ده که دستگاه دقیقا چقدر روی میز جا می‌گیره، آیا دو نفر راحت کنار هم جا می‌شن و مهم‌تر از همه، آیا زاویه دید مانیتور و زاویه دست روی دکمه‌ها استاندارده یا نه. اگه ماکت حس خوبی بهت داد، می‌تونی با خیال راحت بری سراغ پیاده‌سازی روی چوب.

کیت‌های کنترلر آرکید معمولا شامل جوی‌استیک‌های طرح ژاپنی (سرگرد) و دکمه‌های رنگارنگ هستن. قبل از اینکه پنل اصلی MDF رو سوراخ کنی، بهتره طرحت رو روی یه تکه چوب باطله پیاده کنی و یه کنترلر مستقل بسازی. اینطوری می‌تونی دکمه‌ها رو تست کنی و ببینی کار کردن باهاشون راحته یا نه. این بهترین روشه که قبل از نهایی کردن کار، ارگونومی طراحی رو تو عمل لمس کنی.

دکمه‌ها رو وصل کن و چند تا بازی باهاش انجام بده. ممکنه متوجه بشی که دکمه‌ها باید کمی به هم نزدیک‌تر باشن یا فضای زیر مچ دست باید بیشتر بشه. همه این تغییرات رو روی نقشه نهایی اعمال کن.

تغییر دادن نقشه الان خیلی بهتر از پشیمون شدن بعد از بریدن چوب‌های اصلیه! حتی می‌تونی همین کنترلر آزمایشی رو نگه داری و باهاش تو کامپیوترت بازی کنی تا وقتی که دستگاه اصلیت آماده بشه.

وقتشه دست به اره بشیم! نقشه‌هایی که ابعاد زدی رو پرینت بگیر و برو تو کارگاه یا حیاط. حتما از عینک و ماسک ایمنی استفاده کن.

اول از همه ورق‌های MDF دوازده میلی‌متری رو برای قطعات اصلی (کف، پشت، قاب مانیتور، پنل دکمه‌ها و بخش بالایی) روی اره رومیزی برش بزن. زاویه‌ها رو دقیقا طبق نقشه تنظیم کن تا بعدا موقع مونتاژ به مشکل نخوری.

برای قسمت نمایشگر، ابعاد مانیتورت رو دقیق اندازه بگیر و با اره عمودبر یه مستطیل تمیز دربیار. برای اینکه مانیتور سفت سر جاش بمونه، چند تا تکه چوب ضخیم رو به عنوان تکیه‌گاه پشت قاب بچسبون و پیچ کن تا صفحه نمایش کاملا فیکس بشه.

+4

برای دیواره‌های کناری، الگو رو روی یه MDF نه میلی‌متری بچسبون و با اره عمودبر برش بزن. بعدش لبه‌ها رو حسابی سمباده بکش تا نرم و گرد بشن. اگه گوشه‌ها خیلی تیز باشن، بعدا موقع نصب نوار لبه (T-Molding) دچار دردسر می‌شی.

برای دیوار سمت دیگه، می‌تونی از همین دیوار اول به عنوان الگو استفاده کنی و با اورفرز یه کپی دقیق ازش دربیاری تا هر دو طرف کاملا قرینه باشن.

پنل‌های کناری باید کمی ضخیم‌تر از بقیه بخش‌ها (حدود 15 میلی‌متر) باشن و دور تا دورشون یه شیار 3 میلی‌متری برای نشستن نوار لبه داشته باشه.

این دیواره‌ها در واقع نقش پایه‌های دستگاه رو هم دارن و کل وزن رو تحمل می‌کنن. دلیل انتخاب ضخامت 15 میل هم اینه که نوارهای لبه استاندارد معمولا تو این سایز گیر میان.

برای ایجاد این ضخامت و شیار وسطش، یه ترفند ساده داریم. کافیه یه ورق 9 میلی‌متری و یه ورق 6 میلی‌متری رو روی هم ساندویچ کنیم! ورق 9 میل رو که دقیق بریده بودیم. حالا ورق 6 میل رو هم با حاشیه بزرگتر ببر و بعد با اورفرز دقیقا هم‌شکل همون ورق 9 میل درش بیار.

حالا روی لبه داخلی ورق 9 میلی‌متری، یه شیار 3 میلی‌متری با فرز ایجاد کن. بعد از این کار، چسب چوب قوی بیار و ورق 6 میل رو به ورق 9 میل بچسبون. دقت کن که شیار باید دقیقا وسط این ساندویچ بیفته.

این دو تا ورق رو با گیره‌های نجاری محکم به هم ببند و بذار یه شبانه‌روز بمونه تا چسب کاملا خشک بشه. همین کار رو برای دیواره سمت دیگه هم تکرار کن تا هر دو پنل کناری آماده بشن.

+1

حالا نوبت اینه که این پنل‌های جدا از هم رو به یه دستگاه واقعی تبدیل کنیم! تو این مرحله به چسب چوب، گیره نجاری و دقت بالایی نیاز داری.

اول از همه باید یه سری بلوک پشتیبان از تکه‌چوب‌های باطله بسازی. این بلوک‌ها داخل دستگاه قرار می‌گیرن و به عنوان رابط بین پنل‌ها عمل می‌کنن تا دستگاه قرص و محکم بشه. روی این بلوک‌ها سوراخ‌های راهنما بزن تا موقع پیچ کردن، چوب ترک نخوره. این بلوک‌ها رو با چسب و پیچ به لبه‌های داخلی پنل‌ها وصل کن.

یه کپی در ابعاد واقعی از نقشه نمای بغل دستگاه رو چاپ کن و نقاط اتصال رو روی دیواره‌های کناری علامت بزن. حالا یکی از دیواره‌ها رو روی زمین بخوابون و بقیه قطعات رو روی خطوط مشخص شده قرار بده. وقتی مطمئن شدی همه‌چیز سر جاشه و زاویه‌ها درسته، قطعات رو با چسب سر جای خودشون محکم کن و از گیره نجاری کمک بگیر.

بعد از خشک شدن، کل سازه رو برگردون و دیواره دوم رو روی کار سوار کن و با چسب و پیچ از داخل محکمش کن. جاهایی مثل پنل کنترل ممکنه کمی دستگیر باشن و نیاز به پیچ‌گوشتی کوتاه داشته باشی. این روش باعث می‌شه هیچ پیچی از بیرون دستگاه دیده نشه و ظاهر کار فوق‌العاده تمیز دربیاد.

+1

قبل از اینکه دست به رنگ ببری، باید تمام درزها و اتصالات بین پنل‌ها رو با بتونه چوب پر کنی. با انگشت مقداری بتونه روی شکاف‌ها و گوشه‌ها بکش و بعد از اینکه خشک شد، با سمباده 120 روی کار رو کاملا صاف و یکدست کن. لبه‌های داخلی قاب مانیتور رو هم یه لایه نازک بتونه بزن و سمباده بکش تا وقتی رنگ می‌خوره، ظاهر حرفه‌ای‌تری داشته باشه. یه پارچه کهنه زیر کار پهن کن تا زمین کثیف نشه.

حالا نوبت آستر اولیه (پرایمر سفید) هست. با یه غلتک کوچیک سطوح صاف رو پرایمر بزن و برای گوشه‌ها از قلم‌موی ظریف استفاده کن. سعی کن رد قلم‌مو روی چوب نمونه تا سطح نهایی کار صاف و یکدست از آب دربیاد.

بین هر دست آستر، یه سمباده نرم بکش تا برجستگی‌ها گرفته بشه. دو دست پرایمر معمولا کافیه. بعد از خشک شدن، نوبت به رنگ اصلی یعنی اسپری مشکی مات می‌رسه.

اسپری زدن قلق داره؛ اسپری رو حدود 20 سانتی‌متر از سطح فاصله بده، دستت رو مدام حرکت بده و سعی کن به جای یه لایه ضخیم، چند لایه خیلی نازک روی هم بزنی. یادت نره حتما ماسک باکیفیت بزنی و این کار رو تو یه فضای باز یا با تهویه مناسب انجام بدی.

نوار لبه (T-Molding) همون چیزیه که به دستگاهت روح می‌ده و ظاهرش رو دقیقا شبیه دستگاه‌های آرکید واقعی می‌کنه. می‌تونی از رنگ‌های جیغ مثل زرد، قرمز یا آبی استفاده کنی تا کنتراست خوبی با بدنه مشکی داشته باشه.

نصب این نوار کار سختی نیست اما کمی زمان می‌بره. کار رو از قسمت پایین و پشت دستگاه شروع کن تا درز اتصال نوار تو دید نباشه. نوار رو آروم تو شیاری که قبلا ایجاد کردی فشار بده و برای محکم‌کاری، یه قطره چسب تو شیار بریز.

موقعی که چسب داره خشک می‌شه، می‌تونی از چسب کاغذی استفاده کنی تا نوار رو سر جاش نگه داره؛ فقط مراقب باش چسب کاغذی رنگ بدنه رو نکنه.

در حالت عادی این نوارها باید با فشار جا برن و خودشون سفت بشن، اما چون شیار رو به صورت دستی ایجاد کردیم، استفاده از کمی چسب خیالمون رو راحت‌تر می‌کنه.

بهترین مانیتور برای این پروژه، یه مانیتور LCD مربعی (نسبت 4:3) با سایز 19 اینچه. چون این روزا دیگه مانیتور مربعی تولید نمی‌شه، می‌تونی یه مدل دست دوم تمیز و ارزون از بازار پیدا کنی. اصلا مهم نیست قاب مانیتورت خط و خش داشته باشه، چون تماما داخل دستگاه پنهان می‌شه.

چون از قبل قاب جلویی رو دقیقا به اندازه مانیتور برش داده بودیم، کافیه مانیتور رو تو جای خودش قرار بدی. با استفاده از بلوک‌های چوبی، پشت مانیتور رو مهار کن تا وزن مانیتور کامل مهار بشه. این بلوک‌های پشتیبان رو جوری پیچ کن که اگه بعدا مانیتور به تعمیر نیاز داشت، بتونی راحت بازشون کنی.

بسته به مدل مانیتور، ممکنه مجبور بشی برای جا شدن کابل‌ها، مانیتور رو سر و ته نصب کنی! جای نگرانی نیست؛ می‌تونی به راحتی تو تنظیمات رسپبری‌پای تصویر رو 180 درجه بچرخونی. کافیه ترمینال رو باز کنی و تو فایل کانفیگ دستور `display_rotate=2` رو اضافه کنی.

بعد از ری‌استارت، تصویر کاملا درست و عادی نمایش داده می‌شه. هر وقت هم خواستی به حالت اول برگرده، کافیه اون خط رو پاک کنی.

برای داشتن یه صدای خفن، می‌تونی اسپیکرهای جداگانه و یه ساب‌ووفر کوچیک داخل کابینت نصب کنی. تو بازار توری‌های فلزی مخصوص اسپیکر دستگاه‌های آرکید هم هست که ظاهر کار رو خیلی حرفه‌ای‌تر می‌کنه.

اما اگه می‌خوای کار رو سریع‌تر جمع کنی، می‌تونی مثل من از همون اسپیکرهای داخلی مانیتور استفاده کنی. شاید کیفیتش عالی نباشه، اما برای صدای 8 بیتی و نوستالژیک بازی‌های کلاسیک کاملا جوابه و حجم صدای خوبی هم داره.

کافیه یه کابل AUX استاندارد برداری و خروجی صدای رسپبری‌پای رو به ورودی صدای مانیتور وصل کنی. یادت نره که تو تنظیمات رسپبری‌پای، خروجی صدا رو روی جک 3.5 میلی‌متری تنظیم کنی تا صدا اشتباها از پورت HDMI نره. تو خط فرمان دستور کانفیگ رو باز کن، به بخش Advanced Options و بعد Audio برو و خروجی رو روی جک آنالوگ فورس کن.

این مرحله یه کم ریزه‌کاری داره. دکمه‌ها رو از روی پنل داخل سوراخ‌ها بذار و با واشر پلاستیکی که دارن، از زیر محکم‌شون کن. این قسمت خیلی راحته.

سر جوی‌استیک‌ها رو باز کن و مکانیزم اصلی رو از زیر پنل بالا بیار. حالا با یه پیچ‌گوشتی کوچیک و کمی دقت، جوی‌استیک‌ها رو از زیر به چوب پیچ کن. حتما چک کن که جوی‌استیک کاملا تراز باشه و تو هر چهار جهت به درستی حرکت کنه. اگه جوی‌استیک رو از زیر نگه‌داری و تکونش بدی، باید صدای کلیک کردن میکروسوئیچ‌ها تو هر جهت رو بشنوی.

کیت‌های استاندارد معمولا کابل‌های سوکت‌دار دارن که یه سرشون به برد USB می‌خوره و سر دیگه‌شون به پایه‌های دکمه. شاید دیدن یه عالمه سیم تو نگاه اول ترسناک باشه، اما خیلی ساده‌ست.

هر دکمه (و هر جهت از جوی‌استیک) دو تا پین داره. یکی از پین‌ها به ورودی‌های مجزای برد USB وصل می‌شه و پین دوم همه دکمه‌ها، به صورت سری به پین Ground (GND) متصل می‌شن. فقط موقع جا زدن سوکت‌ها خیلی مراقب باش پین‌های فلزی رو کج نکنی؛ چون میکروسوئیچ‌ها حساسن و با فشار زیاد ممکنه بشکنن.

فعلا مهم نیست کدوم دکمه رو به کدوم پورت ورودی برد USB وصل می‌کنی؛ چون بعدا تو نرم‌افزار، با فشار دادن هر دکمه می‌تونی عملکردش رو به راحتی تعریف کنی.

برای اینکه هر دفعه مجبور نشی دوشاخه‌ها رو تک‌تک به برق بزنی، باید یه کلید راکر اصلی برای کل دستگاه نصب کنی. یه کلید که ورودی کابل پاور کامپیوتر رو می‌گیره تهیه کن و تو سوراخی که پشت بدنه درآوردی پیچ کن. حالا دوشاخه یه سه‌راهی یا چهارراهی رو ببر و سیم‌هاش رو به پشت همین کلید اصلی لحیم یا سوکت‌بندی کن.

اگه تو سیم‌کشی مهارت نداری، حتما از یه نفر کمک بگیر چون با برق 220 ولت شوخی نداریم! این سه‌راهی باید به اندازه کافی پریز داشته باشه تا بتونی آداپتور مانیتور، شارژر رسپبری‌پای، نورپردازی و احیانا اسپیکرها رو بهش وصل کنی. بعد از اینکه همه‌چیز رو به برق زدی، سیم‌ها رو با بست کمربندی حسابی مرتب کن تا فضای داخل دستگاه شلوغ و خطرناک نشه.

+1

گرافیکی که برای تابلوی بالا طراحی کردی رو روی متریال بک‌لایت (Backlit Film) چاپ کن. این کاغذها نور رو خیلی قشنگ از خودشون عبور می‌دن. البته اگه به چاپخونه دسترسی نداری، چاپ روی کاغذهای معمولی باکیفیت هم تا حدودی کار رو راه می‌ندازه. باید ببینی کدوم روش برات راحت‌تره.

حالا این کاغذ چاپ‌شده رو بین دو ورق طلق پلکسی‌گلاس شفاف قرار بده تا کاملا صاف و ایمن بمونه. ضخامت پلکسی خیلی مهم نیست، فقط نباید اونقدر نازک باشه که شکم بده. طلق‌های 3 میلی‌متری برای این کار عالی هستن.

بخش بالایی دستگاه رو طوری طراحی کردیم که طلق‌ها حالت کشویی داشته باشن و هر وقت خواستی بتونی طرح رو عوض کنی. قبل از بستن نهایی قاب، دو رشته نوار ال‌ای‌دی رو با چسب حرارتی داخل محفظه بچسبون و سیم‌هاش رو از یه سوراخ کوچیک به داخل کابینت هدایت کن. حالا سیم ال‌ای‌دی‌ها رو به آداپتور متصل کن.

بعضی‌ها از مهتابی‌های کوچیک برای این قسمت استفاده می‌کنن، اما نوار ال‌ای‌دی هم نصبش راحت‌تره و هم نور رو یکدست‌تر پخش می‌کنه تا وسط تابلو بیش از حد روشن نشه.

تقریبا رسیدیم به آخر کار! وقتی تمام سیم‌کشی‌ها تموم شد و نورپردازی رو تست کردی، وقتشه که در پشتی دستگاه رو نصب کنی. با یه لولای پیانویی برنجی بلند، در رو به کابینت متصل کن. اول لولا رو به خود در پیچ کن و بعد کل مجموعه رو به بدنه اصلی متصل کن.

برای اینکه در موقع نصب تو ارتفاع درستی قرار بگیره، یه تکه مقوای تا شده زیرش بذار و قبل از پیچ کردن، حتما جای سوراخ‌ها رو با میخ علامت بزن.

برای اینکه در به داخل دستگاه فرو نره، یه تکه چوب کوچیک به عنوان ترمز (استاپر) داخل بدنه پیچ کن. نصب یه آهنربای کوچیک روی این چوب و یه قطعه فلزی روی در باعث می‌شه در خیلی شیک و محکم بسته بشه و موقع جابه‌جا کردن دستگاه باز نشه.

در نهایت یه دستگیره کوچیک روی در نصب کن یا یه سوراخ گرد روش دربیار تا بتونی راحت با انگشت بازش کنی.

کارهای فیزیکی تموم شد؛ حالا باید روح دستگاه رو روشن کنیم! آموزش‌های نرم‌افزاری زیادی برای رسپبری‌پای وجود داره، اما اینجا مراحل اصلی رو برات مرور می‌کنیم تا سریع‌تر به نتیجه برسی:

1. نصب ایمیج RetroPie: سیستم‌عامل RetroPie یه پکیج آماده و فوق‌العاده برای شبیه‌سازهاست که دردسر نصب دستی امولاتورها رو صفر می‌کنه. ایمیج اون رو دانلود کن.
2. آماده‌سازی کارت حافظه: یه کارت حافظه میکرو SD (ترجیحا 32 گیگ برای جا شدن بازی‌ها) بردار و با نرم‌افزارهایی مثل Image Writer یا Rufus، سیستم‌عامل رو روش فلش کن.
3. راه‌اندازی اولیه: هیت‌سینک‌ها رو روی چیپ‌های رسپبری‌پای بچسبون تا برد موقع بازی‌های سنگین خنک بمونه. کارت حافظه رو جا بزن، کیبورد رو وصل کن و دستگاه رو روشن کن. سیستم مستقیما وارد محیط EmulationStation می‌شه و ازت می‌خواد دکمه‌ها رو تعریف کنی.
4. اضافه کردن بازی‌ها (ROM): فایل‌های رام بازی‌های کلاسیک رو باید خودت پیدا کنی. یادت باشه که فایل هر کنسول باید دقیقا تو پوشه مخصوص خودش قرار بگیره.
5. انتقال فایل‌ها: می‌تونی رسپبری‌پای رو به وای‌فای وصل کنی و فایل‌های بازی رو از طریق شبکه محلی (با نرم‌افزارهایی مثل CyberDuck یا WinSCP) بهش منتقل کنی.
6. تنظیم دکمه‌ها: حالا باید دکمه‌هایی که سیم‌کشی کرده بودی رو تعریف کنی. تو همون منوی اول، با نگه داشتن یکی از دکمه‌ها وارد بخش تنظیمات کنترلر می‌شی و با زدن دکمه‌های بالا، پایین، استارت و بقیه گزینه‌ها، هر دکمه رو به سیستم می‌شناسونی.
7. صفحه لودینگ شخصی‌سازی شده (اختیاری): می‌تونی تو تنظیمات یه عکس دلخواه (مثل همون لوگوی بالای دستگاه) تنظیم کنی تا موقع روشن شدن دستگاه به عنوان Splash Screen نمایش داده بشه.

تنظیمات نرم‌افزاری ممکنه اولش کمی گیج‌کننده باشه، اما با کمی جستجو تو انجمن‌های مربوط به رسپبری‌پای خیلی زود قلقش دستت میاد. همیشه یادت باشه قبل از تغییرات اساسی تو تنظیمات، از کارت حافظه‌ت یه بک‌آپ بگیری!

+1

کار تمومه! حالا یه صندلی بکش عقب، یه نفس راحت بکش و از شاهکاری که ساختی لذت ببر. وقتشه با یه دست بازی مورتال کامبت یا شورش در شهر، خستگی این پروژه رو از تنت درکنی.

این پروژه نشون داد که یه برد کوچیک مثل رسپبری‌پای چطور می‌تونه قلب تپنده یه دستگاه آرکید بزرگ و جذاب باشه. حتما این دستگاه نوستالژیک رو بساز و تجربه‌هات رو از این پروژه تو بخش نظرات آیسی‌مدار برامون بنویس. اگه تو چیدمان دکمه‌ها یا طراحی بدنه ایده جدیدی داری، حتما باهامون به اشتراک بذار!