کالبدشکافی آیپد ایر ۳؛ کشف ژن‌های مخفی نسخه پرو در کالبدی جدید

قبل از اینکه دل و روده این تبلت رو بیرون بریزیم، بیایم یه نگاه سریع به مشخصات سخت‌افزاری رسمیش بندازیم:

← نمایشگر 10.5 اینچی رتینا با بک‌لایت ال‌ای‌دی، پشتیبانی از تکنولوژی True Tone و رزولوشن 2224 در 1668 پیکسل (تراکم 264 پیکسل بر اینچ).

← تراشه قدرتمند A12 Bionic به همراه پردازنده حرکتی M12، موتور عصبی اختصاصی و پردازنده گرافیکی چهار هسته‌ای.

← دوربین اصلی 8 مگاپیکسلی در قاب پشتی و دوربین سلفی 7 مگاپیکسلی FaceTime HD.

← وای‌فای دو بانده (2.4 و 5 گیگاهرتز)، بلوتوث نسخه 5.0 و پشتیبانی از فناوری MIMO.

باتری با دوام که تا 10 ساعت شارژدهی رو تضمین می‌کنه.

حافظه داخلی در دو نسخه 64 یا 256 گیگابایتی. تصاویر اشعه ایکس بهمون نشون می‌دن که ساختار داخلی این تبلت چقدر متراکم و دقیقه، اما برای لمس واقعی قطعات چاره‌ای جز باز کردن قابش نداریم.

این آیپد ایر جدید در واقع خیلی از ویژگی‌هاش مثل ابعاد، وجود کانکتور هوشمند (Smart Connector) و چند مورد دیگه رو مستقیما از آیپد پرو 10.5 اینچی به ارث برده.

البته اپل یک شماره مدل کاملا جدید برای این دستگاه در نظر گرفته تا هویت مستقلش حفظ بشه و با نسخه‌های قبلی اشتباه گرفته نشه.

تفاوت‌های ظاهری دیگه‌ای هم وجود داره؛ مثلا رنگ خاکستری فضایی (Space Gray) تیره‌تر شده، برآمدگی دوربین کاملا حذف شده و به جای سیستم صوتی چهارگانه نسخه پرو، اینجا فقط از دو تا بلندگو استفاده شده.

وقتی این مدل رو کنار برادر کوچیک‌ترش یعنی آیپد مینی می‌ذاریم، می‌بینیم که تقریبا همون طراحی رو داره، فقط سایزش حسابی بزرگ‌تر شده.

آیپدها همیشه برای باز شدن مقاومت سختی نشون می‌دن. پس برای شروع کار باید حسابی لبه‌های دستگاه رو با پد حرارتی گرم کنیم تا چسب‌های قدرتمند زیرش نرم بشن.

استفاده از حرارت یکنواخت و ملایم کلید موفقیت تو این مرحله‌ست. اگه گرما کافی نباشه، فشار دادن ابزار می‌تونه باعث شکستن شیشه بشه.

حالا با ترکیب مکش ساکشن کاپ و برش ملایم پیک‌های پلاستیکی، به آرومی وارد شکاف بین نمایشگر و شاسی می‌شیم و پنل رو آزاد می‌کنیم.

با بالا آوردن نمایشگر، اولین چیزی که جلب توجه می‌کنه طراحی داخلی متفاوتیه. اینجا مادربرد دقیقا در مرکز دستگاه قرار گرفته؛ چیدمانی که قبلا فقط تو بعضی از نسخه‌های خاص آیپد دیده بودیم.

اول ایمنی! قطع کردن جریان برق اولین کاریه که باید انجام بدی. البته اینجا قطع کردن باتری به اون راحتی و هوشمندی که تو آیپد مینی 5 دیدیم نیست.

برای جلوگیری از اتصالی و آسیب به برد، باید در سریع‌ترین زمان ممکن ارتباط باتری رو قطع کنی. اما کانکتور باتری اینجا زیر مادربرد گیر افتاده و برای آزاد کردنش باید یه مسدودکننده پلاستیکی رو با دقت زیرش هل بدی.

کابل‌های نمایشگر به طرز آزاردهنده‌ای کوتاه طراحی شدن! این موضوع باعث می‌شه باز کردن پیچ‌های براکت و نگه داشتن همزمان نمایشگر شبیه به یک عملیات تعادل و آکروباتیک بشه.

باتری دو سلولی این دستگاه ظرفیت 30.8 وات‌ساعتی داره که حتی از چیزی که اعلام شده بود هم کمی بزرگ‌تره. این باتری دقیقا بر پایه طراحی آیپد پرو ساخته شده و نسبت به نسل قبلی آیپد ایر یک ارتقای چشمگیر به حساب میاد.

تنها حسرتی که اینجا می‌خوریم اینه که کاش اپل از چسب‌های نواری راحت‌بازشو برای این باتری استفاده می‌کرد تا درآوردنش این‌قدر طاقت‌فرسا نباشه.

با نزدیک شدن طراحی این مدل به نسخه پرو، حالا نمایشگر هم از اپل پنسل پشتیبانی می‌کنه؛ اما اپل تصمیم گرفته پشتیبانی از قلم نسل دوم رو همچنان در انحصار سری پرو نگه داره.

در قسمت بالای نمایشگر یه مقدار چسب اضافی هم کشف می‌کنیم که کار رو برای باز کردن سخت‌تر کرده بود. واقعا ممنونیم ازت اپل بابت این سورپرایزهای چسبناک!

حالا بیایم ببینیم چه تراشه‌هایی وظیفه پردازش لمس انگشت‌های تو رو به عهده دارن:

← تولیدکننده ولتاژ مرجع ISL24882B با EEPROM یکپارچه که احتمالا ساخت Renesas (همون Intersil سابق) هست.

← کنترلر زمان‌بندی مدل DP825 ساخت شرکت Parade Technologies.

← تغییردهنده سطح (Level Shifter) از تولیدات شرکت Texas Instruments.

سایز نمایشگر، پشتیبانی از قلم و حتی چیپ‌ها شباهت زیادی به آیپد پرو 10.5 دارن. اما یه تفاوت بزرگ و مهم این وسط دیده می‌شه؛ این تبلت از قابلیت روان و جذاب ProMotion (رفرش ریت 120 هرتز) بی‌بهره‌ست.

به جای سیستم صوتی فراگیر و چهارگانه آیپد پرو، اینجا یه براکت فلزی بزرگ و پایه‌هایی رو می‌بینیم که روی خود شاسی قالب‌گیری شدن.

این پایه‌های فلزی احتمالا برای پشتیبانی فیزیکی از نمایشگر طراحی شدن و تو مدل‌های سیم‌کارت‌خور، وظیفه نگه داشتن آنتن‌های اضافه رو هم به عهده دارن.

در حالی که دوربین سلفی ارتقای خوبی داشته، دوربین پشتی همچنان همون ماژول 8 مگاپیکسلیه. این یعنی دوربین 12 مگاپیکسلی آیپد پرو هنوز تو این سایز تبلت پادشاهی می‌کنه. با باز کردن یک پیچ، می‌تونیم شیلد بزرگ روی مادربرد رو برداریم و قطعات سیلیکونی ارزشمند زیرش رو تماشا کنیم.

جالبه بدونی تو آیپد پرو برای نگه داشتن همین شیلد از چندین پیچ استفاده شده بود، اما اینجا اپل فقط به باز کردن یه دونه پیچ بسنده کرده.

شیلدها رو کنار زدیم و حالا نوبت شناسایی چیپ‌های مهم روی برده:

← تراشه قدرتمند Apple A12 Bionic که به صورت پکیج روی 3 گیگابایت رم LPDDR4X ساخت SK Hynix قرار گرفته.

← حافظه 64 گیگابایتی NAND فلش از شرکت توشیبا با مدل TSB3243V40755TWNA1.

← آیسی مدیریت تغذیه اختصاصی اپل با کد 343S00281-A0.

← ماژول وای‌فای و بلوتوث USI 339S00551 که مشابهش رو قبلا تو آیفون XS هم دیده بودیم.

دو عدد کنترلر صفحه لمسی ساخت شرکت Broadcom.

آیسی مدیریت تغذیه دوم اپل با کد 343S00264-A0.

← کنترلر NFC که به احتمال زیاد مدل SN100 ولت ساخت NXP Semiconductor هست.

معماری فشرده این برد هنوز قطعات دیگه‌ای هم برای نمایش داره:

← مولتی‌پلکسر پورت نمایشگر CBTL1612A1 از شرکت NXP Semiconductor.

← کنترلر پورت USB-C مدل CYPD2104 ساخت Cypress Semiconductor.

← کدک صوتی CS42L83A از برند Cirrus Logic.

← آمپلی‌فایر صوتی که اون هم ساخت شرکت Cirrus Logic هست.

تراشه شتاب‌سنج و ژیروسکوپ از Bosch Sensortec.

سنسور فشار (فشارسنج) از Bosch Sensortec که مجموعه حسگرها رو تکمیل می‌کنه.

نمی‌خوایم حرفای قبلی رو تکرار کنیم، اما واقعا چشم‌هاتون اشتباه ندیده! داخل این آیپد ایر 3 به شدت شبیه به نسخه پرو طراحی شده.

قرار گرفتن مادربرد در مرکز دستگاه، باتری دو سلولی، پشتیبانی از اپل پنسل و وجود کانکتور هوشمند، همگی نشون می‌دن که این همون آیپد پروئه که فقط دو تا از اسپیکرهاش رو حذف کردن!

مدل‌های قبلی آیپد تو زمینه تعمیرپذیری همیشه نمرات ضعیفی می‌گرفتن. حالا بریم ببینیم این مدل می‌تونه شرایط رو تغییر بده یا نه.

تو آیسی‌مدار کالبدشکافی مدل‌های مختلف رو پوشش می‌دیم تا با تفاوت طراحی نسل‌ها بیشتر آشنا بشی. پس بقیه مطالب سایت رو هم از دست نده.

بررسی طراحی داخلی آیپد ایر 3 یه بار دیگه بهمون ثابت کرد که اپل چقدر ماهرانه از معماری‌های موفق قبلیش استفاده می‌کنه تا خط تولیدش رو بهینه نگه‌داره. عملا با یه غول پردازشی تو یه قالب آشناتر طرفیم. اگه از این سفر به داخل دل و روده این تبلت لذت بردی، حتما نظرت رو برامون کامنت کن و به دوستات بگو به "آیسی‌مدار" سر بزنن تا با هم بیشتر از دنیای سخت‌افزار یاد بگیریم. اما در مورد وضعیت تعمیرپذیری این تبلت، شرایط اصلا جالب نیست:

← تنها نکته مثبت تعمیراتی اینه که تمام پیچ‌های دستگاه استاندارده و فقط با یه پیچ‌گوشتی چهارسو باز می‌شن.

← خیلی از قطعات ماژولار طراحی شدن و می‌شه جداگانه عوضشون کرد، اما پورت شارژ لایتنینگ مستقیما به مادربرد لحیم شده که تعمیرش رو خیلی پیچیده می‌کنه.

← تعویض باتری امکان‌پذیره، اما به خاطر نبود زبانه‌های چسبی راحت‌بازشو، این کار به شدت دشوار و پردردسره.

← حجم عظیمی از چسب دورتادور قطعات و کابل‌ها رو فرا گرفته که باز کردن دستگاه و هر نوع تعمیری رو به یه ریسک بزرگ تبدیل می‌کنه.