کالبدشکافی مجیک کیبورد اپل؛ نگاهی به ساختار داخلی

قبل از اینکه دست به ابزار بشیم و تیکه‌های پلاستیک به اطراف پرتاب بشن، بد نیست یه نگاه سریع به مشخصات اصلی این کیبورد بندازیم:

← ابعاد دستگاه: 0.43 در 10.89 در 4.52 اینچ

← اتصال بی‌سیم از طریق تکنولوژی بلوتوث

← استفاده از باتری داخلی لیتیوم-یون

← مجهز به پورت لایتنینگ برای شارژ و جفت‌سازی (Pairing)

← وقتی کیبورد رو برمی‌گردونیم، با یه شماره مدل جدید روبه‌رو می‌شیم: A1644.

و بالاخره پورت لایتنینگ! دیگه نیازی نیست باتری‌های کنترل تلویزیون رو برای روشن نگه‌داشتن کیبوردت کش بری؛ اپل بالاخره بی‌خیال باتری‌های قلمی شده.

این پورت لایتنینگ دو تا کار مهم انجام می‌ده: هم می‌تونی باهاش کیبورد رو خیلی سریع با کابل به مک متصل کنی و هم باتری داخلی رو شارژ کنی.

وقت مقایسه‌ست! بیا ببینیم مجیک کیبورد تو کنار کیبورد بی‌سیم نسل قبلی چه تغییراتی کرده. این کیبورد جدید از یه چیدمان به‌روزشده شبیه کیبوردهای مک‌بوک استفاده می‌کنه. کلیدهای جهت‌دار چپ و راست و کلیدهای Function حالا اندازه کامل دارن.

با استفاده از باتری داخلی، مهندس‌های اپل تونستن محفظه استوانه‌ای باتری‌های قلمی رو حذف کنن. این کار باعث شده ضخامت کیبورد خیلی کمتر بشه و زاویه تایپ جدیدی رو تجربه کنی.

اگه دنبال یه میز کار یکپارچه و خلوت هستی، این کیبورد کاملا با مجیک ترک‌پد 2 (Magic Trackpad 2) ست می‌شه و هر دو پروفایل باریک و مشابهی دارن.

معمولا زیر پایه‌های لاستیکی، بهترین جا برای شروع باز کردن دستگاه‌هاست. شرکت‌ها عاشق اینن که پیچ‌ها رو اونجا قایم کنن تا ظاهر دستگاه یکدست بمونه.

با پنس یکی از پایه‌ها رو درمیاریم. زیرش یه شیار می‌بینیم که پایه رو نگه می‌داره. اولش شبیه یه پیچ به نظر می‌رسه، اما متأسفانه فقط یه تیکه پلاستیک قالب‌گیری‌شده‌ست! از اونجایی که هیچ پیچ یا درزی برای باز کردن وجود نداره، وقتشه که بریم سراغ ابزارهای تیزتر و کار رو جدی‌تر کنیم.

فاصله بین کفه پلاستیکی زیرین و فریم آلومینیومی اون‌قدر کمه که حتی پیک‌های پلاستیکی ما هم نمی‌تونن واردش بشن. پس اول از یه ابزار فلزی باریک استفاده می‌کنیم تا فقط یه شکاف کوچیک ایجاد کنیم.

به‌محض اینکه شکاف به اندازه کافی باز شد، ابزار فلزی رو کنار می‌ذاریم و سریع می‌ریم سراغ پیک‌های پلاستیکی تا روی بدنه خط و خش نیفته.

کل پنل پشتی با چسب سر جاش محکم شده. پس باید از تکنیک "گرما دادن، اهرم کردن و تکرار" استفاده کنیم. این روند برای دیدن داخلش جالبه، اما برای تعمیرات یه کابوس به تمام معناست!

بعد از کلی کلنجار رفتن و اهرم کردن، بالاخره می‌تونیم پنل پشتی رو از روی دستگاه جدا کنیم. زیر این پنل، اولین قطعات خودشون رو نشون می‌دن: مادربرد و باتری شارژشدنی. البته همه‌چیز زیر یه لایه پلاستیک آغشته به چسب پنهان شده.

خبر خوب اینه که کانکتور باتری به‌راحتی جدا می‌شه و خبری از لحیم‌کاری نیست. این یعنی اپل حداقل می‌خواسته تعویض باتری روی کاغذ ممکن باشه. اولش فکر کردیم شاید اپل یه باتری آیفون رو اینجا چسبونده باشه!

اما نه، این باتری ابعادش با آیفون فرق داره، هرچند از نظر طراحی شباهت‌هایی دارن. متأسفانه برخلاف آیفون، اینجا خبری از اون چسب‌های کشسان راحت‌بازشو (Pull-tabs) برای بیرون آوردن باتری نیست.

چون چسب‌های کشسان وجود ندارن، باید با احتیاط اما با نیروی بیشتری زیر باتری اهرم کنیم تا از شر چسب‌های قوی خلاص بشیم. این باتری 2.98 وات‌ساعتی، کمتر از نصف باتری 6.55 وات‌ساعتی آیفون 6s ظرفیت داره. اما چون کیبورد مصرف خیلی پایینی داره، همین باتری کوچیک می‌تونه ماه‌ها با یه بار شارژ کار کنه.

استفاده از باتری‌های شارژی باعث می‌شه دیگه نیازی به خرید مداوم باتری‌های یک‌بارمصرف نداشته باشی و ضخامت دستگاه هم کمتر بشه.

البته یادت باشه باتری‌هایی که به این سختی تعویض می‌شن، عمر مفید دستگاه رو به عمر باتری محدود می‌کنن و کار رو برای تعمیرکارهای مستقل به‌شدت سخت می‌کنن.

حالا کابل کانکتور لایتنینگ رو جدا می‌کنیم. با اینکه لحیم نشده، اما خود پورت سر جاش محکم چسبیده و تکون نمی‌خوره. تنها چیزی که مانع بیرون اومدن مادربرد خیلی کوچیک این کیبورد می‌شه، چند تا پیچ T3 هست. بعد از باز کردنشون، مادربرد کاملا آزاد می‌شه!

جالبه که اینجا خبری از پیچ‌های پنج‌سوی (Pentalobe) معروف اپل نیست. انگار مطمئن بودن که اون چسب‌های وحشتناک جلوی ورود هر کسی رو می‌گیره!

یه نگاه نزدیک‌تر به مادربرد میندازیم تا ببینیم اپل چه تراشه‌هایی رو برای مدیریت این کیبورد انتخاب کرده. قطعات مهم اینا هستن:

← تراشه Broadcom مدل Enhanced Data Rate Bluetooth 3.0 برای ارتباط بلوتوث

← میکروکنترلر 32 بیتی ST Microelectronics با فرکانس 72 مگاهرتز (Cortex-M3)

← آیسی شارژ شرکت NXP

← تراشه مدیریت شارژ باتری لیتیوم-یونی از Texas Instruments

زیر قطعات، با یه لایه شبکه‌ای لونه‌زنبوری روبه‌رو می‌شیم! این لایه فاصله‌انداز بین چسب‌ها ساندویچ شده و وظیفه‌ش اینه که مقاومت کیبورد رو بالا ببره تا زیر دست تایپیست‌هایی که خیلی محکم روی دکمه‌ها می‌کوبن، خم نشه.

در نهایت، پورت لایتنینگ هم بعد از باز کردن چند تا پیچ، از جای خودش خارج می‌شه.

خوشبختانه تعویض پورت لایتنینگ در صورت خرابی امکان‌پذیره، هرچند رسیدن بهش حسابی کلافه‌کننده‌ست.

حالا نوبت می‌رسه به خود کلیدها! بیا یکی‌شون رو دربیاریم ببینیم زیرش چه خبره. خبر مهم: اینجا خبری از مکانیزم پروانه‌ای (Butterfly) پردردسر مک‌بوک‌ها نیست؛ اپل از همون مکانیزم قیچی (Scissor) استفاده کرده.

در نگاه اول، این مکانیزم خیلی شبیه همون چیزیه که تو کیبوردهای قبلی دیدیم.

اما طبق گفته اپل، اونا این مکانیزم قیچی رو بازطراحی کردن تا ثبات بیشتری داشته باشه و حس تایپ بهتری بده. فاصله‌ حرکتی کلیدها (Key travel) حدود 1 میلی‌متره و موقع فشردن کاملا تخت و یکدست پایین می‌رن.

به نظر می‌رسه کاربرای دسکتاپ برای تجربه کلیدهای پروانه‌ای باید منتظر نسل‌های بعدی باشن.

به پایان این کالبدشکافی جذاب از تیم آیسی‌مدار رسیدیم! مجیک کیبورد یه شاهکار مهندسی تو ابعاد کوچیکه، اما باز کردنش حسابی دردسر داره. بیا یه مرور سریع روی نکات تعمیرپذیریش داشته باشیم:

← پورت لایتنینگ و باتری به مادربرد لحیم نشدن؛ یعنی اگه موفق بشی بدنه رو بدون خرابی باز کنی، تعویضشون کاملا ممکنه.

← کلیدهای کیبورد با اینکه ظریف هستن، اما قابلیت جدا شدن و تعویض رو دارن.

← استفاده بیش از حد از چسب‌های فوق‌العاده قوی باعث می‌شه باز کردن پنل پشتی یه کابوس باشه و دسترسی به قطعات رو به شدت محدود کنه.

← بدون داشتن نقشه دقیق، احتمال اینکه موقع باز کردن کیبورد به قطعات داخلی آسیب بزنی، خیلی بالاست. ممنون که تو این مسیر سخت‌افزاری با آیسی‌مدار همراه بودی؛ حتما این مقاله رو برای دوستای علاقه‌مند به تکنولوژیت بفرست!