کالبدشکافی مایکروسافت سرفیس پرو ۶؛ نبرد با چسب‌ها و سیستم خنک‌کننده جدید

سرفیس جدید با مشخصات سخت‌افزاری تازه‌نفس (تقریبا) از راه رسیده. بیا قبل از باز کردنش یه مرور سریع روی قابلیت‌هاش داشته باشیم:

← نمایشگر 12.3 اینچی PixelSense با رزولوشن 2736 × 1824 و تراکم پیکسلی 267 ppi.

← پردازندهٔ چهار هسته‌ای نسل هشتم اینتل (Kaby Lake R) مدل Core i5 به همراه گرافیک مجتمع Intel UHD Graphics 620.

← حافظه رم 8 گیگابایتی (نسخه 16 گیگابایتی هم قابل سفارشه).

← حافظه داخلی پرسرعت SSD با ظرفیت 128 گیگابایت (ظرفیت‌های 256، 512 و 1 ترابایت هم وجود داره).

دوربین پشتی 8 مگاپیکسلی با قابلیت فیلم‌برداری 1080p و دوربین سلفی 5 مگاپیکسلی مجهز به سنسور تشخیص چهره Windows Hello.

پورت‌های ارتباطی شامل USB 3.0، درگاه کارت حافظه microSDXC، خروجی تصویر Mini DisplayPort، درگاه اختصاصی SurfaceConnect و جک 3.5 میلی‌متری هدفون.

← پشتیبانی از وای‌فای 802.11a/b/g/n/ac و بلوتوث نسخه 4.1.

به نظر می‌رسه یه سرفیس پرو 6 اضافه روی میز داریم... اوه صبر کن، یکیشون همون سرفیس پرو نسل قبلیه! از نظر ظاهری، مایکروسافت دست به ترکیب برنده نزده و همون بدنه، لولای معروف پایه و پورت‌های همیشگی رو اینجا هم می‌بینیم.

اما چیزی که تو مدل سال 2018 حسابی جاش خالیه، پورت محبوب USB-C هست؛ همون پورتی که مایکروسافت بالاخره تو مدل کوچیک‌ترش استفاده کرده بود ولی اینجا خبری ازش نیست.

باید خیلی با دقت بهشون نگاه کنیم تا بتونیم تفاوت این دو نسل رو تشخیص بدیم. حتی شماره مدلی که زیر پایه نگهدارنده حک شده، دقیقا همون شماره 1796 سال گذشته است.

خانواده سرفیس پرو تو پیکربندی‌های مختلفی عرضه می‌شن، اما همه‌شون تو یه چیز مشترک هستن: چسب‌های فوق‌العاده قوی و ارتقایافته‌ای که باز کردنشون رو تبدیل به یه کابوس می‌کنه. خوشبختانه ما یه فرمول مخصوص برای جدا کردن موفقیت‌آمیز نمایشگر سرفیس داریم: قدم اول اینه که به لبه‌های دستگاه حسابی و به میزان لازم حرارت بدی تا چسب‌ها نرم بشن.

تو قدم دوم، باید پیک بازکننده و کاپ مکنده رو برداری و برای زنده موندن تو این میدان مین چسبناک، با دقت تمام لبه‌ها رو باز کنی. قدم سوم که کاملا اختیاریه، اینه که بی‌حوصلگی کنی، فشار اضافه بیاری و نمایشگر گرون‌قیمت رو بشکنی! پس لطفا صبور باش.

خوشبختانه تو مسیر جدا کردن نمایشگر به هیچ سورپرایز عجیبی برنخوردیم. چیدمان داخلی تقریبا شبیه همون نسل قبلیه، با این تفاوت که اینجا یه فلت تصویر اضافه روی برد دیده می‌شه.

برای یه لحظه کالبدشکافی بدنه رو متوقف می‌کنیم تا بریم سراغ آیسی‌های روی نمایشگر!

← آیسی Microsoft X904169 که احتمالا کنترلر قلم سرفیس ساخت N-Trig هست و تراشه X904163 که درایور خطی تاچ‌اسکرین به حساب میاد.

← تراشه Analogix ANX2604 که احتمالا وظیفه تبدیل سیگنال‌های DisplayPort رو بر عهده داره.

← آیسی حافظه فلش Macronix MX25U1635F با ظرفیت 16 Mb از نوع serial NOR.

← آیسی مدیریت تغذیه Silicon Works SW5077.

بافر گامای قابل برنامه‌ریزی که احتمالا مدل Silicon Mitus SM4063B هست.

شرکت ال‌جی (LG) وظیفه ساخت این نمایشگر رو بر عهده داشته و جالبه بدونی که این پنل به‌شدت شبیه همون نمایشگریه که تو سرفیس پرو 5 دیده بودیم.

حالا سوال اینجاست که آیا می‌شه این نمایشگرها رو جای هم استفاده کرد؟ بله! ما نمایشگر نسل قبلی رو روی همین سرفیس پرو 6 نصب کردیم و در کمال تعجب دیدیم که کاملا درست و بدون مشکل کار می‌کنه؛ انگار مایکروسافت از قصد این‌طوری طراحیش کرده.

حالا که نمایشگر رو با موفقیت کنار گذاشتیم، بریم سراغ قطعات جذاب داخل دستگاه. به نظر می‌رسه مایکروسافت یه تغییراتی تو سیستم خنک‌کننده پسیو (بدون فن) این مدل ایجاد کرده. ظاهر کلی شبیه نسل قبلیه، اما یه لوله حرارتی کوچیک به سمت چپ اضافه شده و پدهای انتقال حرارت جدیدی هم به چشم می‌خورن.

اینکه مایکروسافت تونسته قدرت پردازشی رو بدون اضافه کردن سیستم‌های خنک‌کننده سنگین بالا ببره، واقعا تحسین‌برانگیزه. باید ببینیم این طراحی جدید زیر بارهای پردازشی سنگین چطور می‌تونه گرما رو مدیریت کنه.

وقتی به قسمت پایینی دستگاه نگاه می‌کنیم، باز هم شباهت‌ها با نسل قبل ادامه داره. یه باتری چهار سلولی بزرگ تقریبا تمام فضای پایین قاب رو اشغال کرده.

نکته مثبت ماجرا اینه که تا اینجای کار تمام پیچ‌ها از نوع استاندارد تورکس هستن. پس وقت رو تلف نمی‌کنیم و می‌ریم برای باز کردنشون!

برای رسیدن به گنجینه‌ای که زیر هیت‌سینک (خنک‌کننده) قایم شده، اول باید یه سری ورقه‌های محافظ رو جدا کنیم. تو سرفیس پرو 4 این ورقه‌ها از جنس مس بودن، اما اینجا بیشتر شبیه ورقه‌های گرافیتی به نظر می‌رسن.

البته با برداشتن این ورقه‌های انتقال حرارت به گنج خاصی نرسیدیم، اما حداقل حالا می‌تونیم مجموعه هیت‌سینک رو به طور کامل از روی برد برداریم. با کنار رفتن هیت‌سینک، بالاخره به منابع اصلی تولید گرما یعنی آیسی‌های پردازشی روی مادربرد دسترسی پیدا می‌کنیم!

یه ترکیبی از تراشه‌های جدید و قدیمی (البته بیشتر قدیمی) روی این برد به چشم می‌خوره:

← پردازنده اصلی ساخت شرکت Intel.

← آیسی‌های رم LPDDR3 ساخت سامسونگ با ظرفیت 2 گیگابایت (در مجموع 4 تا از این آیسی‌ها روی برد هست که 8 گیگابایت رم رو تشکیل می‌دن).

← حافظه داخلی 128 گیگابایتی NVMe SSD مدل SK Hynix BC501.

← حافظه فلش سریال Winbond با ظرفیت 128Mb.

سیستم‌روی‌چیپ (SoC) ساخت Marvell که وای‌فای 802.11ac، ارتباط NFC و بلوتوث رو مدیریت می‌کنه.

ماژول امنیتی پلتفرم قابل اعتماد (TPM) ساخت شرکت Nuvoton.

← کنترلر کارت‌خوان میکرو اس‌دی Realtek RTS5343.

حالا مادربرد رو برمی‌گردونیم تا ببینیم اون طرفش چه خبره:

← میکروکنترلر Freescale/NXP Kinetis K22F مبتنی بر معماری ARM Cortex-M4 با فرکانس 120 مگاهرتز.

← کنترلر شارژ باتری از نوع باک-بوست Texas Instruments BQ25700A.

← کدک صوتی Realtek ALC3269.

بخش دوم از شناسایی آیسی‌های روی مادربرد:

← کنترلر چندفازی دیجیتال Monolithic Power Systems MP2949A با رابط PMBus.

← مبدل کاهنده ولتاژ 6 آمپری Monolithic Power Systems NB681.

← مبدل‌های کاهنده ولتاژ 8 آمپری Monolithic Power Systems NB679A و NB680GD.

← مبدل کاهنده ولتاژ 12 آمپری Monolithic Power Systems NB685A.

ماژول‌های تامین فاز تغذیه Monolithic Power Systems MP86901-A و MP86902-B.

بلوک تغذیه 20 آمپری Texas Instruments CSD87334Q3D.

← مبدل کاهنده ولتاژ 3 آمپری Texas Instruments TLV62085.

بخش سوم از بررسی آیسی‌ها:

← مبدل کاهنده ولتاژ 2 آمپری Texas Instruments TPS62140.

← مبدل کاهنده ولتاژ 0.5 آمپری Texas Instruments TPS62175.

← درایور 8 کاناله برای نور پس‌زمینه (WLED) مدل Monolithic Power Systems MP3376A.

← درایور ال‌ئی‌دی سفید Monolithic Power Systems MP2370DGT.

رگولاتور LDO با جریان 150 میلی‌آمپر Texas Instruments TPS70933.

آشکارساز ولتاژ 18 ولتی Texas Instruments TPS3700.

← مقایسه‌کننده ولتاژ به همراه مرجع ولتاژ Texas Instruments TLV3011.

و بالاخره بخش چهارم و پایانی آیسی‌ها:

← سنسور شتاب‌سنج و ژیروسکوپ 3 محوره Bosch Sensortec BMI160.

← سنسور شتاب‌سنج (به احتمال زیاد) Bosch Sensortec BMA254.

← حافظه EEPROM سریال 16 Kb مدل ON Semiconductor CAT24C16 در کنار حافظه فلش سریال 4 Mb مدل Winbond W25X40CL.

← گیرنده و فرستنده گذرگاه با تغذیه دوگانه Texas Instruments SN74AVC2T245.

سوییچ مالتی‌پلکسر/دی‌مالتی‌پلکسر پرسرعت USB 2.0 مدل Texas Instruments TS3USB30E.

بافر چهارگانه/درایور خطی Nexperia 74LVC125A.

← گیت منطقی OR دو ورودی Nexperia 74AUP1G32.

باز هم رسیدیم به همون دوراهی همیشگی تو کالبدشکافی محصولات سرفیس: باتری‌ای که به شدت چسب شده رو با زور دربیاریم یا ولش کنیم به حال خودش؟

با توجه به اینکه هیچ چسب کششی و راحتی برای باتری در نظر گرفته نشده و ما هم تا همین‌جای کار به اندازه کافی با ابزارهای بازکننده کلنجار رفتیم، تصمیم گرفتیم فعلا کاری به کار این هیولای خفته نداشته باشیم. این باتری ظرفیتی معادل 45 وات‌ساعت (7.57 ولت x 5940 mAh) داره که دقیقا با ظرفیت باتری سال گذشته برابری می‌کنه.

البته همون‌طور که انتظار می‌رفت، این باتری از نسخه‌های کوچیک‌تر بزرگتره و حتی ظرفیتش نسبت به تبلت‌های هم‌رده تو بازار هم یه مقدار بیشتره.

با امید به پیدا کردن یه چیز جدید، رفتیم سراغ گوشه‌کنارهای قاب پشتی و بلندگوها و دوربین‌ها رو بیرون کشیدیم. متأسفانه دوربین‌ها هنوز هم زیر همون براکتی که آنتن‌ها رو نگه می‌داره پنهان شدن (آنتن‌هایی که موقع باز کردن گوشی به شدت مستعد پاره شدن و آسیب دیدن هستن).

اسپیکرها هم دقیقا مثل قبل، طراحی مثلثی دارن و تو گوشه‌های قاب نصب شدن تا بتونن صدای فراگیر و سه‌بعدی رو به کاربر منتقل کنن.

راستش به نظر نمی‌رسه این تبلت تغییر خاصی کرده باشه که بتونه امتیاز تعمیرپذیریش رو بالا ببره... اما خب، یه تعمیرکار همیشه به طراحی‌های بهتر امیدواره!

اینم از دل‌ورودهٔ سرفیس پرو 6 که روی میز چیده شده! تو تئوری ما در حال باز کردن یه تبلت بودیم، اما در عمل باز کردنش حسابی روی اعصابمون رفت و دردسر داشت!

سرفیس پرو 6 قدرت پردازشی و به طبع اون، گرمای بیشتری رو با خودش آورده، اما سیستم خنک‌کننده‌اش رو تغییر چندانی نداده. باید منتظر موند و دید که آیا پدهای حرارتی جدید می‌تونن از پس این قدرت اضافه‌شده بربیان یا نه.

بعد از شنیدن شایعاتی درباره ماژولار بودن محصولات جدید سرفیس، امیدوار بودیم این نسل هم کمی به سمت تعمیرپذیری بهتر حرکت کنه. اما افسوس که این تبلت درست مثل نسل‌های قبلش، نه قابلیت ارتقا داره و نه به این راحتی‌ها تعمیر می‌شه؛ حتی یه پورت ساده USB-C هم بهش اضافه نشده!

خب، رسیدیم به آخر خط. کالبدشکافی این سرفیس هم تموم شد و همون‌طور که دیدی، تعمیر کردنش کار هر کسی نیست و ریسک بالایی داره. اگه از این گشت‌وگذار سخت‌افزاری لذت بردی، حتما سری به بقیه آموزش‌های ما تو اپلیکیشن و سایت آیسی‌مدار بزن تا با چالش‌های تعمیر دستگاه‌های دیگه هم آشنا بشی. بیا با هم دلایل سختی تعمیر این مدل رو بررسی کنیم:

← نکته مثبت اینه که اگر پیچی تو دستگاه استفاده شده باشه، همه‌شون از نوع استاندارد تورکس هستن و باز کردنشون نیاز به پیچ‌گوشتی عجیب‌وغریبی نداره.

← این تبلت همچنان جک هدفون داره که به صورت ماژولار طراحی شده و اگه بتونی بهش برسی، قابلیت تعویض داره.

← برای انجام هر تعمیری اول از همه باید مجموعه نمایشگر رو باز کنی؛ نمایشگری که با چسب‌های به شدت قوی سر جاش محکم شده، خیلی گرون‌قیمته و با یه اشتباه کوچیک خرد می‌شه.

← باتری محکم به بدنه چسبیده و کانکتورش هم زیر مادربرد گیر افتاده؛ یعنی برای یه تعویض باتری ساده باید تقریبا کل قطعات تبلت رو پیاده کنی.

← یه زمانی حافظه داخلی سرفیس پروها قابل تعویض بود، اما تو این نسخه حافظه کاملا روی برد لحیم شده و قابلیت ارتقا نداره.

← ساختار پیچیده و تو در توی قطعات باعث می‌شه باز و بسته کردن این دستگاه در مقایسه با تبلت‌های دیگه، کاری به‌شدت خسته‌کننده و زمان‌بر باشه.