کالبدشکافی هواوی P30 Pro؛ راز دوربین پریسکوپی و اسپیکر پنهان زیر نمایشگر

قبل از اینکه تیغ جراحی رو برداریم، بیایم مشخصات روی کاغذ این پرچمدار رو مرور کنیم:

← نمایشگر 6.47 اینچی OLED با رزولوشن +FHD که کیفیت تصویر فوق‌العاده‌ای رو ارائه می‌ده.

← پردازنده هشت هسته‌ای Kirin 980 با واحدهای پردازش عصبی دوگانه و گرافیک Mali-G76 MP10 که قلب تپنده این گوشیه.

← حافظه رم 6 گیگابایتی در کنار 128 گیگابایت حافظه داخلی (البته نسخه‌های 8 گیگ رم با حافظه تا 512 گیگابایت هم تو بازار وجود داره).

← سیستم دوربین چهارگانه لایکا! شامل دوربین اصلی 40 مگاپیکسلی، لنز اولتراواید 20 مگاپیکسلی، دوربین تله‌فوتو 8 مگاپیکسلی و سنسور تشخیص عمق TOF. برای سلفی هم یه سنسور 32 مگاپیکسلی قدرتمند در نظر گرفته شده.

تکنولوژی جدید انتقال صدا از طریق لرزش نمایشگر (Acoustic Display Technology) و البته حسگر اثر انگشت که زیر صفحه نمایش مخفی شده.

درگاه شارژ USB-C برای انتقال توان و دیتا اینجاست، اما متأسفانه دیگه خبری از جک 3.5 میلی‌متری هدفون نیست.

← پشتیبانی از استاندارد IP68 که نشون می‌ده این گوشی در برابر نفوذ آب و گردوغبار حسابی مقاوم شده.

بریم سراغ مقایسه! وقتی P30 Pro رو کنار نسل قبلیش یعنی P20 Pro می‌ذاریم، می‌بینیم که نسخه جدید حدود 3 میلی‌متر بلندتر و کمی ضخیم‌تر شده، اما عرضش اندکی کمتره.

با اینکه دکمه فیزیکی هوم و خروجی صدای مکالمه حذف شدن و به زیر نمایشگر رفتن، باز هم طول گوشی بیشتر از قبل شده تا نمایشگر بزرگ‌تری داشته باشه. دکمه‌های پاور و تنظیم صدا دقیقا همون جای قبلی خودشون روی لبه راست قرار گرفتن.

روی لبه پایینی، پورت USB-C رو می‌بینیم. اما سوراخ‌های میکروفون که قبلا قرینه اسپیکر بودن، حالا فقط به یک سوراخ کاهش پیدا کردن تا فضای کافی برای خشاب سیم‌کارت باز بشه.

حواست باشه موقع درآوردن سیم‌کارت، سوزن رو اشتباها داخل سوراخ میکروفون فرو نکنی تا بهش آسیبی نرسه!

همین اول کار برای کالبدشکافی، متوجه یه درز فوق‌العاده باریک بین فریم فلزی و شیشه پشتی می‌شیم که با چشم غیرمسلح به‌سختی دیده می‌شه.

به نظر می‌رسه شرکت‌ها هر روز دارن تلرانس خطای تولید رو کمتر می‌کنن و باز کردن این دستگاه‌های پر از چسب سخت‌تر می‌شه. احتمالا این بهای داشتن استاندارد ضدآب IP68 هست که کار تعمیرات رو سخت می‌کنه.

با استفاده از پد حرارتی برای نرم کردن چسب‌ها، در کنار انبر مکنده و پیک‌های پلاستیکی، بالاخره موفق می‌شیم قاب پشتی رو باز کنیم.

استفاده از شیشه برای قاب پشتی فقط برای زیبایی و البته استعداد بیشتر تو شکستن نیست! این طراحی شیشه‌ای برای پشتیبانی از شارژ بی‌سیم کاملا ضروریه.

برای ادامه کار یه پیچ‌گوشتی چهارسو برمی‌داریم و خبر خوب اینه که تا آخر این کالبدشکافی فقط به همین یه نوع پیچ‌گوشتی نیاز داریم! این یه طراحی استاندارد و دوست‌داشتنیه.

اولین قطعه‌ای که بیرون میاد، سیم‌پیچ شارژ بی‌سیمه که روی پوشش مادربرد سوار شده. روی این بخش چند تا آنتن و یه کابل فلت نارنجی‌رنگ عجیب هم وجود داره که دو تا اتصال رو به هم وصل کرده (دلیل دقیق طراحیش هنوز برامون جالبه).

این سیم‌پیچ فقط برای شارژ کردن خود گوشی نیست؛ پی 30 پرو می‌تونه به صورت معکوس دستگاه‌های دیگه‌ای مثل موس، ریش‌تراش یا حتی مسواک برقی رو که از شارژ بی‌سیم پشتیبانی می‌کنن شارژ کنه! شوخی نمی‌کنیم. شارژ معکوس بی‌سیم داره تبدیل به یه قابلیت استاندارد تو گوشی‌های پرچمدار مدرن می‌شه.

حالا که گوشی کاملا باز شده، مستقیم می‌ریم سراغ جذاب‌ترین بخش یعنی دوربین‌ها. اول از همه ماژول جدید دوربین رو درمیاریم که همون عامل اصلی زوم خیره‌کننده 50 برابریه.

هواوی برای اینکه ضخامت گوشی زیاد نشه و دوربین بیرون‌زدگی عجیبی نداشته باشه، این ماژول رو با زاویه 90 درجه داخل بدنه خوابونده و از یه منشور برای شکست نور به سمت سنسور استفاده کرده. دقیقا شبیه به ساختار پریسکوپ زیردریایی!

← جالبه بدونی این ماژول پریسکوپی برای زوم‌های بین 1 تا 5 برابر استفاده نمی‌شه و فقط وقتی زوم از 5 برابر بیشتر بشه، وارد عمل می‌شه.

این گوشی در مجموع 5 تا دوربین داره. بالا سمت چپ دوربین 20 مگاپیکسلی اولتراواید قرار گرفته. زیر اون دوربین اصلی 40 مگاپیکسلی و سنسور TOF رو می‌بینیم. کنارشون هم لنز پریسکوپی 8 مگاپیکسلی نشسته و در نهایت، دوربین سلفی 32 مگاپیکسلی هم در قسمت بالا سمت راست قرار داره.

یه نکته جذاب فنی: سنسور 40 مگاپیکسلی هواوی فیلتر رنگیش رو از مدل سنتی RGGB (قرمز/سبز/سبز/آبی) به RYYB (قرمز/زرد/زرد/آبی) تغییر داده. این کار باعث جذب نور خیلی بیشتر می‌شه و با حذف سنسور مونوکروم نسل قبلی، کنتراست فوق‌العاده‌ای تو تاریکی بهت می‌ده.

تور دوربین‌گردی تموم شد! حالا وقتشه بریم سراغ مغز متفکر این دستگاه یعنی مادربرد تا ببینیم چه خبره. این مدار فوق‌العاده جمع‌وجور به صورت چندلایه طراحی شده. هواوی به جای استفاده از یک برد بزرگ، دو تا برد (PCB) رو دقیقا روی هم سوار کرده تا فضای کمتری داخل گوشی اشغال بشه. استفاده از بعد سوم تو طراحی مدارها واقعا یه شاهکار مهندسیه!

برای اینکه دقیق‌تر ببینیم، شیلدهای محافظ رو برمی‌داریم تا آیسی‌های روی برد خودشون رو نشون بدن:

← حافظه رم LPDDR4X ساخت SK hynix که دقیقا زیرش پردازنده قدرتمند Kirin 980 پنهان شده.

← حافظه داخلی 128 گیگابایتی از نوع فلش که تولید شرکت Micron هست.

← آیسی کدک صوتی Hi6405 ساخت خود مجموعه HiSilicon هواوی.

← تراشه فرستنده و گیرنده فرکانس رادیویی (RF Transceiver) مدل Hi6363.

ماژول ارتباطی SKY78191-11 از شرکت Skyworks برای پشتیبانی از شبکه‌های WCDMA/LTE.

ماژول ارتباطی QM77031 ساخت شرکت Qorvo که کنار بقیه قطعات مخابراتی نشسته.

← ماژول‌های تقویت‌کننده نویز پایین و سوییچ RF مدل‌های Hi6H02T و Hi6H01T از برند HiSilicon.

یادت میاد روی پنل جلویی خبری از سوراخ اسپیکر مکالمه نبود؟ این دقیقا به خاطر همون تکنولوژی Acoustic Display هواویه که مثل یه درایور انتقال‌دهنده لرزش به ساختار عمل می‌کنه.

این قطعه تقریبا شبیه یه اسپیکر معمولی کار می‌کنه، اما با یه تفاوت بزرگ! به جای اینکه یه غشای پلاستیکی رو بلرزونه تا موج صدا تولید بشه، مستقیما به شیشه صلب نمایشگر لرزش وارد می‌کنه و خود صفحه نمایش رو تبدیل به اسپیکر می‌کنه.

بخش محرک این ماژول از یه سیم‌پیچ تشکیل شده که یه آهنربا وسطش قرار داره. این قطعه با بخشی که به پشت نمایشگر چسبیده جفت می‌شه و ارتعاش ایجاد می‌کنه.

البته حواست باشه این قطعه رو با موتور ویبره معمولی گوشی که روی فریم فلزی کنارش نصب شده، اشتباه نگیری! وظایفشون کاملا متفاوته.

در مسیر رسیدن به حسگر اثر انگشت، اول پورت USB-C رو درمیاریم که به یه کابل فلت بلند متصل شده. اگه بیشتر از شارژ بی‌سیم استفاده کنی، استهلاک این پورت خیلی کم می‌شه. اما خبر خوب اینه که این پورت از برد پایین (ساب‌برد) و خشاب سیم‌کارت کاملا جداست و در صورت خرابی، خیلی راحت عوض می‌شه.

ما تو آیسی‌مدار همیشه طرفدار ماژولار بودن قطعاتیم. این طراحی باعث می‌شه تعمیرات خیلی سریع‌تر و کم‌هزینه‌تر بشه (برخلاف پورت‌های شارژ لحیم‌شده که دردسر زیادی برای تعویض دارن). تا وقتی تو این قسمت پایینی هستیم، ماژول اسپیکر اصلی و سنتی گوشی رو هم خارج می‌کنیم.

بالاخره رسیدیم به حسگر اثر انگشت! این سنسور خیلی نزدیک به لبه پایینی گوشی نصب شده و موقع دست گرفتن گوشی، باید ببینی انگشتت راحت بهش می‌رسه یا نه.

← این حسگر اپتیکال از نوع Goodix GM185 هست؛ همون مدلی که قبلا تو گوشی‌های پرطرفدار دیگه‌ای مثل شیائومی می 9 و وان‌پلاس 6T دیده بودیم.

وقتی می‌گیم حسگر "اپتیکال"، یعنی در واقع این قطعه هم یه دوربینه که از اثر انگشت عکس می‌گیره! پس از نظر فنی، این گوشی به جای 5 تا، در مجموع 6 تا دوربین تو دل خودش داره.

باتری این گوشی همراه با زبانه‌های مخصوص بیرون کشیدن طراحی شده که قبلا مشابهش رو تو مدل P20 Pro دیده بودیم. برچسب‌های شماره 1 و 2 در واقع کاربرد خاصی برای کشیدن ندارن و نباید با چسب‌های نواری اشتباه گرفته بشن، اما برچسب شماره 3 کمک می‌کنه تا با اهرم کردن، این منبع انرژی بزرگ رو از جاش خارج کنیم.

این باتری ظرفیت 16.04 وات‌ساعت (4200 میلی‌آمپر ساعت) داره که با Mate 20 Pro برابری می‌کنه و از رقبای سرسختی مثل گلکسی S10 پلاس و آیفون XS Max عملکرد بهتری تو زمینه ظرفیت خام نشون می‌ده.

حالا می‌ریم سراغ پنل جلویی. وقتی با کلی زحمت چسب‌های زیر صفحه نمایش رو باز می‌کنیم، نیمه دوم ماژول اسپیکر آکوستیک رو می‌بینیم که محکم به پشت نمایشگر چسبیده.

مثل قاب پشتی، اینجا هم فاصله بین فریم و نمایشگر تقریبا صفره. لبه‌های خمیده صفحه هم کار رو سخت‌تر می‌کنن. راستش رو بخوای، نمایشگری که این‌همه حرارت و اهرم شدن رو تحمل کنه، معمولا سالم بیرون نمیاد! رشته‌های چسبنده و قوی بین فریم و نمایشگر حسابی در برابر باز شدن مقاومت می‌کنن و جدا کردنشون واقعا کلافه‌کننده‌ست.

سؤالی که اینجا پیش میاد اینه: اگه نیمه بالایی نمایشگر بشکنه یا ترک بخوره، آیا تکنولوژی اسپیکر آکوستیک بازم کار می‌کنه یا صدا دچار نویز و اختلال می‌شه؟ این یه چالش بزرگ برای تعمیرات این گوشیه که در آینده مشخص می‌شه.

خب، کالبدشکافی P30 Pro به پایان رسید. بیایم نکات کلیدی رو مرور کنیم: یه دستگاه به شدت چسب‌کاری شده با کمترین درز ممکن برای نفوذ ابزار. فضای داخلی که پر از تکنولوژی‌های نوری مثل دوربین پریسکوپی و حسگر اثر انگشت اپتیکال زیر نمایشگره. یه باتری پرظرفیت که خوشبختانه زبانه‌هایی برای کمک به باز کردن داره. و یه نمایشگر بلند که بخشی از اسپیکر مکالمه مستقیما به پشتش چسبیده.

حالا با در نظر گرفتن همه این موارد، وقتشه بریم سراغ امتیاز تعمیرپذیری!

کالبدشکافی هواوی P30 Pro بهمون نشون داد که وقتی شرکت‌ها می‌خوان بالاترین تکنولوژی‌ها رو تو یه بدنه ضدآب و ظریف جا بدن، چقدر کار تعمیرات سخت و پیچیده می‌شه. حضور دوربین پریسکوپی و اسپیکر آکوستیک واقعا مهندسی جذابی داشت. اگه تو هم از دیدن داخل این پرچمدار و تکنولوژی‌های خاصش لذت بردی، حتما نظرت رو برامون بنویس و مقالات دیگه "آیسی‌مدار" رو هم دنبال کن تا با معماری گوشی‌های روز دنیا بیشتر آشنا بشی. امتیاز تعمیرپذیری هواوی P30 Pro از 10 نمره، فقط 4 هست (عدد بالاتر یعنی تعمیر راحت‌تر):

← نکته مثبت اینه که تمام پیچ‌های داخل دستگاه استاندارده و فقط با یه پیچ‌گوشتی چهارسو باز می‌شه.

← بیشتر قطعات ماژولار هستن و مستقل تعویض می‌شن، به جز نیمه دوم اسپیکر مکالمه که به نمایشگر چسبیده.

← تعویض باتری امکان‌پذیره، اما باید با چسب‌های قوی زیرش حسابی کلنجار بری.

← استفاده زیاد از چسب روی شیشه جلو و عقب، خطر شکستگی موقع باز کردن رو به شدت بالا می‌بره و شروع کار رو سخت می‌کنه.

← تعمیر و تعویض نمایشگر نیاز به باز کردن کامل گوشی و مبارزه با چسب‌های سرسخت بدنه و باتری داره که کار رو به شدت پیچیده می‌کنه.